Hoe help ik mijn puber? (suicide, depressief)
Ik weet t namelijk niet meer.
Onze dochter van 14, ASS, is sinds vorig jaar enorm afgegleden. Ze ging naar de 2e mavo havo, van het speciaal voortgezet onderwijs.
Ze was altijd al stil, en rustig en teruggetrokken, maar we kregen al snel door dat dit anders was. Zo prikkelbaar, verdrietig.
Ergens begin dit jaar kwamen we erachter dat ze zichzelf snijdt.
We vonden bloederige handdoeken ed in de was. Ze was op school gezien. We hebben aan de bel getrokken bij onze ambulante begeleider. Maar dochter schoot op slot. Op de wachtlijst van de GGZ.
Ze heeft op school laten vallen dat ze plannen heeft om haar leven te beëindigen. Vlak daarna intake GGZ. Maar nu wachten tot ze aan de beurt is.
We proberen met haar te praten maar ze wil niks, ze is boos op ons dat ze naar de GGZ moest, dat we haar niet haar gang laten gaan. Dat ze geboren is, dat ze überhaupt bestaat.
Ondertussen zitten haar vader en ik vol vragen, hoe kunnen we haar helpen, wat kunnen we nog doen, of wat moeten we juist laten.
We gaan er eerlijk gezegd ook een beetje aan onderdoor nu.
He, meestal lukt dat niet. Ik ben zelf chronisch ziek en dat lukt mij vaak niet. Maar elke dag telt dus ik blijf t proberen.
Een huisarts kan ook middelen als abilify en sertraline voorschrijven. Hie is jullie/haar relatie met de huisarts?
Onze praktijk heeft een dijk van een POH GGZ jeugd, een nog jonge dame (26) waardoor de drempel veel langer is om met een hulpverlener te praten. Hopelijk is er in jullie praktijk ook laagdrempelig iets te regelen.
We hebben in september een intake gesprek met een jeugdpsychiater staan. Ondertussen gaat ze wel elke week voor een kort gesprekje naar een orthopedagoog/psycholoog.
Ondertussen blijkt ook dat dochter ook nog eens ook migraine heeft, dus we staan ook op de wachtlijst voor de neuroloog.
Gaat erg wisselend.
Eten gaat steeds moeizamer. Ze wil wel, maar toch ook niet. Ze kan het niet goed uitleggen.
Ze had vanmiddag een afspraak bij de ggz maar ze is ziek. Dus nu gaat er weer een week over heen. Erg balen.
Ik weet ook gewoon niet wat helpend is, toch met zachte dwang proberen te eten of het los laten of nog iets anders?
Ik heb hetzelfde meegemaakt met onze dochter. Laat het los wat ze eet. Al eet ze alleen een pak koekjes. Prima toch. Ga anders denken en probeer het los te laten. Dwang heeft geen zin. Als je meer wil weten mag je mij een pb sturen. Wel een tip voor jullie zoek hulp als gezin. Lotgenoten bijeenkomst of gezinstherapeut. Probeer samen wel jullie momenten te pakken want scheiding gebeurd veel bij gezinnen waarvan een kind Ass heeft. Sterkte of spreek je via pb
Ik heb ook hetzelfde meegemaakt met onze dochter. Qua eten hebben wij het ook losgelaten. Op een gegeven moment at ze vooral van die zelfbakpakketten brownies. Prima er ging wat in. Dat het niet vullend en voedzaam was, jammer dan. Er ging wat in en dat was belangrijker.
Verder hebben we altijd aangegeven dat we er voor haar zijn. Gewoon aanwezig in de buurt. Weten dat ze op ons kan leunen. En tuurlijk hulp gezocht. Wij hadden gelukkig al hulp dus ze kwam niet ergens op een wachtlijst terecht. Haar psycholoog schaalde op, haar ambulante begeleiding ook. Medicatie ging wel in een kluis, we konden haar een periode echt niet alleen laten. School was optioneel, meer dagbesteding om een reden te hebben het huis uit te gaan dan echt moeten. Maar het was pittig. Uiteindelijk heeft ze het afgelopen jaar op een zorgboerderij gezeten, 2 dagen in de week en daar kwam ze goed tot rust, had ze lotgenoten om zich heen en inderdaad, de eerder genoemde paarden therapie en heeft ze uiteindelijk de weg naar boven gevonden. Ze is er nog lang niet, maar ik ben niet meer continu bang. Uitgeput, dat wel. Ik weet niet of je hier iets aan hebt eingelijk. Weet dat je niet alleen bent met dit soort zorgen.
Thanks beiden. Wat een zorgen heb je dan he.
Echt verschrikkelijk dit. Ik zal je straks even een pb sturen Renate.
We hebben over 2 weken een intake bij de psychiater.
Ondertussen ook wel gehoord dat we thuisbezoek krijgen van iemand van de ggz instelling voor ons.
Ja dat voelde ik vandaag toen ze voor het eerst sinds juli weer naar school ging, dat ik eigenlijk continu bang ben. Ik weet voor 90 procent zeker dat ze anorexia heeft, al kan ik uiteraard geen diagnose stellen.
Ik tel af tot de intake met de psych, al weet ik heel goed dat dit een lange weg zal worden met onzekere uitkomst.
deze week de intake denk ik? Zorg dat je, en als ze wil ook zij, echt even van tevoren opschrijft wat je wilt meegeven. Ik heb zoveel lijstjes in mijn telefoon gehad om dat er zoveel speelde en ik het dan in elk geval niet vergat te noemen. Ik hoop dat dit gesprek haar verder gaat helpen.
Bedankt ik ga t idd allemaal maar even opschrijven.
Goed te horen dat er hulp komt. Thuisbezoek van GGZ ook fijn, die krijgen dan ook een totaalplaatje te zien.
Dochter zegt nu dat ze helemaal geen hulp meer wil, duurt te lang en ze vind t allemaal wel best. ggz zegt ja zonder intrinsieke motivatie kunnen we niet helpen.
Okay, dus nu wachten tot ze zoveel afvalt dat ze naar het ziekenhuis moet ofzo.
Ik snap t niet zo goed.
Maar goed vanmorgen een flauwvallende dochter en ik zit nu even alleen, beetje in paniek.
jeetje wat een rot situatie. Ik kan me goed voorstellen dat je een beetje in paniek raakt. Hoe gaat het vanavond?
het klinkt heel cru, maar het enige wat je dan eigenlijk kunt doen is blijven ademen. Dat zei ik zo vaak tegen mezelf.
Maar wat zeiden ze verder dan?
Tsja, als de GGZ zelf geen intrinsieke motivatie heeft om hulp te bieden wordt het lastig.
Als je uitgaat van je vermoeden van anorexia zou ik kijken of je zelf wat hulp kunt improviseren. Een ding is bijvoorbeeld inzetten van ervaringsdeskundigen, zie: https://www.firsteetkit.nl/ervaringsdeskundigen. Wellicht is er ergens een organisatie waar iemand als vrijwilliger contact kan zoeken met je dochter.
Een andere mogelijkheid is dat je de grens overgaat. Ik heb ooit een heel bijzonder verhaal gehoord van iemand die in Nederland met de ouders naar huis mocht om te sterven, maar de ouders gingen verder zoeken en kwamen in UZ Gent terecht. Meisje is later moeder geworden van drie kinderen. Je kunt zelf contacten leggen en later alsnog overleggen met de zorgverzekeraar als er kosten aan verbonden zijn.
Ik heb haar begeleidster gisteren een bericht gestuurd dat ik eigenlijk niet zo goed wist waar ik aan toe was. Ze belt me morgen terug.
De begeleiding voor ons als ouders laat ook al een maand op zich wachten, ze zou van de week komen maar dat ging niet door van hun kant.
Het gesprek met de psychiater was eenmalig en vooral om de begeleiding verder te helpen.