Hoe help ik mijn puber? (suicide, depressief)
Ik weet t namelijk niet meer.
Onze dochter van 14, ASS, is sinds vorig jaar enorm afgegleden. Ze ging naar de 2e mavo havo, van het speciaal voortgezet onderwijs.
Ze was altijd al stil, en rustig en teruggetrokken, maar we kregen al snel door dat dit anders was. Zo prikkelbaar, verdrietig.
Ergens begin dit jaar kwamen we erachter dat ze zichzelf snijdt.
We vonden bloederige handdoeken ed in de was. Ze was op school gezien. We hebben aan de bel getrokken bij onze ambulante begeleider. Maar dochter schoot op slot. Op de wachtlijst van de GGZ.
Ze heeft op school laten vallen dat ze plannen heeft om haar leven te beëindigen. Vlak daarna intake GGZ. Maar nu wachten tot ze aan de beurt is.
We proberen met haar te praten maar ze wil niks, ze is boos op ons dat ze naar de GGZ moest, dat we haar niet haar gang laten gaan. Dat ze geboren is, dat ze überhaupt bestaat.
Ondertussen zitten haar vader en ik vol vragen, hoe kunnen we haar helpen, wat kunnen we nog doen, of wat moeten we juist laten.
We gaan er eerlijk gezegd ook een beetje aan onderdoor nu.
Ja het lijkt er een beetje op dat ze minder snijdt, maar niks meer wil eten.
Ze heeft vandaag een wafel op, een koekje en een appelflap. Toen ik net vroeg of ze zo kwam eten wilde ze niet.
Want ze heeft al veel gegeten vandaag.
Ik kan dr wel vertellen dat dr babynichtje nog meer eet, maar ja die moet groeien zegt ze dan, en zij niet meer.
(Dat klopt wel, al bijna 2 jaar ongesteld en niet veel meer gegroeid sinds dien).
Ook als ik zeg dat dit niet goed is voor haar hersenen, dan zegt ze alleen dat dat haar niet boeit.
Ja ik vraag t me ook af. Als ze in t weekend ook niks wil eten ga ik maandag maar bellen met de ggz behandelaar.
Ja het kan lang duren he, voordat boven water komt wat er nu echt aan de hand is.
Gelukkig ben je er wel achter gekomen!
We weten ook sinds kort pas eigenlijk dat dochter een zeer vertekend en laag zelfbeeld heeft, dat was nooit zo.
Ze vind zichzelf stom en niet de moeite waard. En dat kunnen wij wel zeggen dat dat wel zo is, maar ja wij zijn dr ouders.
Wij zitten er sinds deze week ook middenin met onze 17 jarige dochter en het is loeizwaar. We zijn een liefdevol gezin, waarbij er eigenlijk nooit conflicten zijn. Maandag was er voor ons idee niks aan de hand. Blij, vrolijk, tevreden kind. En dinsdag einde middag werden we gebeld door de crisisdienst dat onze dochter daar was. Ze had zich zelf gemeld bij het buurtteam (supergoed van haar) omdat ze in haar hoofd vastliep en daardoor ook suicidale gedachten had en ze had zichzelf gekrast. Vanwege de suicidale gedachten moest de crisisdienst ons, de ouders, bellen en dat zorgde voor een hele grote blokkade richting ons als ouders. Ze kan niet bij ons zijn, kan ons niet aankijken en voelt druk zodra wij binnenkomen. Het is hartverscheurend. Ze slaapt ook niet meer thuis en elke dag zitten we met psycholoog/psychiater om tafel. Heeft iemand dit ook meegemaakt? Wij snappen er niks van.