Hoe help ik mijn puber? (suicide, depressief)
Ik weet t namelijk niet meer.
Onze dochter van 14, ASS, is sinds vorig jaar enorm afgegleden. Ze ging naar de 2e mavo havo, van het speciaal voortgezet onderwijs.
Ze was altijd al stil, en rustig en teruggetrokken, maar we kregen al snel door dat dit anders was. Zo prikkelbaar, verdrietig.
Ergens begin dit jaar kwamen we erachter dat ze zichzelf snijdt.
We vonden bloederige handdoeken ed in de was. Ze was op school gezien. We hebben aan de bel getrokken bij onze ambulante begeleider. Maar dochter schoot op slot. Op de wachtlijst van de GGZ.
Ze heeft op school laten vallen dat ze plannen heeft om haar leven te beëindigen. Vlak daarna intake GGZ. Maar nu wachten tot ze aan de beurt is.
We proberen met haar te praten maar ze wil niks, ze is boos op ons dat ze naar de GGZ moest, dat we haar niet haar gang laten gaan. Dat ze geboren is, dat ze überhaupt bestaat.
Ondertussen zitten haar vader en ik vol vragen, hoe kunnen we haar helpen, wat kunnen we nog doen, of wat moeten we juist laten.
We gaan er eerlijk gezegd ook een beetje aan onderdoor nu.
Als er geen psychische hulp op gang komt en ze valt flauw zou ik morgenochtend meteen de huisarts bellen. Die kan er achteraan gaan bij de GGZ. Wat een onzin dat ze niks kunnen als een kind van 14 geen ‘intrinsieke motivatie’ heeft. Nee duh, daarom gaat het mis met haar!
Hier in de praktijk hebben we een POH GGZ jeugd. Zelf een nog jonge dame. Die krijgt in dit soort situaties vaak meer voor elkaar dan een ouder/oudere hulpverlener. Gewoon omdat de drempel lager is door haar leeftijd.
Advies van Tsjor vind ik ook goed. Ervaringsdeskundigen kunnen hier best een verschil maken.
Sterkte, wat zul je je machteloos voelen.
Dank je wel. Fijn om jullie berichten te lezen , dat helpt me echt.
Hoe gaat het nu Brach?
Mijn ervaringen met GGZ zijn ook niet positief. Uiteindelijk had ik er een probleem bij en kon ik - geluk bij een ongeluk - bij een andere instantie verder behandeld worden.
De gemiddelde puber van 14 wil al niet zo veel. Laat staan een depressieve puber. Wat nou intrinsieke motivatie... Vervelend ook dat zo'n gesprek met de psychiater maar 1 x is. Het kost een berg energie, je geeft je bloot en daarna zie je zo'n persoon nooit meer. Helaas heb ik ook de ervaring dat het bij GGZ vaak gebeurt dat je iemand 1 x ziet, diegene de situatie beoordeelt en doorverwijst naar een volgende, al dan niet.
Verder vind ik de tip van Jonagold een goede.
Brachiosaurus schreef op 12-09-2026 om 14:26:
Dochter zegt nu dat ze helemaal geen hulp meer wil, duurt te lang en ze vind t allemaal wel best. ggz zegt ja zonder intrinsieke motivatie kunnen we niet helpen.
Okay, dus nu wachten tot ze zoveel afvalt dat ze naar het ziekenhuis moet ofzo.
Ik snap t niet zo goed.
Maar goed vanmorgen een flauwvallende dochter en ik zit nu even alleen, beetje in paniek.
Dat is wel heel naar. Intrinsieke motivatie helpt wel, maar ik dacht toch dat anorexia ook zonder motivatie behandeld dient te worden. Misschien nog eens bellen?
Edit: hierboven wordt iets gezegd over verder kijken naar andere organisaties. Zou ik zeker doen. Met de GGZ heb ik wisselende ervaringen. In de ene provincie goed, toen ging ik verhuizen was het in de andere provincie vrij waardeloos. Die deden om te beginnen al niet aan kleur en goede verlichting in het gebouw, waardoor je van het gebouw zelf al depressief wordt. En de behandelaar ging maar een beetje zitten zwijgen tot ik ging praten. Terwijl de diagnose al eerder gesteld was. En tegen me zwijgen beslist niet in het behandelplan zat. Gelukkig uiteindelijk groepstherapie gekregen, hoewel dat ook eigenlijk niet hielp. Maar het was beter dan die zwijger. Later via het hbo nog eens groepstherapie gekregen, bij het hbo in eigen beheer. Dat werkte veel beter.
Ik heb gelukkig wel erg goede ervaringen jeugd ggz organisatie. Maar ik hoor inderdaad erg wisselende verhalen. Die van mijn kinderen en ons gezin zijn aan alle kanten gewoon top.
hoe gaat het nu inderdaad?