Hoe help ik mijn puber? (suicide, depressief)
Ik weet t namelijk niet meer.
Onze dochter van 14, ASS, is sinds vorig jaar enorm afgegleden. Ze ging naar de 2e mavo havo, van het speciaal voortgezet onderwijs.
Ze was altijd al stil, en rustig en teruggetrokken, maar we kregen al snel door dat dit anders was. Zo prikkelbaar, verdrietig.
Ergens begin dit jaar kwamen we erachter dat ze zichzelf snijdt.
We vonden bloederige handdoeken ed in de was. Ze was op school gezien. We hebben aan de bel getrokken bij onze ambulante begeleider. Maar dochter schoot op slot. Op de wachtlijst van de GGZ.
Ze heeft op school laten vallen dat ze plannen heeft om haar leven te beëindigen. Vlak daarna intake GGZ. Maar nu wachten tot ze aan de beurt is.
We proberen met haar te praten maar ze wil niks, ze is boos op ons dat ze naar de GGZ moest, dat we haar niet haar gang laten gaan. Dat ze geboren is, dat ze überhaupt bestaat.
Ondertussen zitten haar vader en ik vol vragen, hoe kunnen we haar helpen, wat kunnen we nog doen, of wat moeten we juist laten.
We gaan er eerlijk gezegd ook een beetje aan onderdoor nu.
Roos57 schreef op 09-07-2026 om 13:45:
[..]
Er zijn meer manieren dan praten om contact te maken .
Samen een spelletje. Sporten . Winkelen. Film ect
Inderdaad. Soms zijn moeilijke dingen, makkelijker te bespreken als je niet zozeer tegenover elkaar zit, en je eigenlijk met iets anders bezig bent.
En anders kan dingen samen doen ook je dochter wat positiviteit in haar leven brengen. Afleiding bieden.
Hoe relateert je dochter naar dieren TO? Hebben jullie zelf een
huisdier?
Als je hebt gemerkt dat ze best goed op dieren reageert zou je bijv paardentherapie kunnen doen. Paarden zijn erg sensitief en in tune met menselijke emoties en kunnen ontzettend helend werken voor mensen. Vaak ook kinderen en tieners die problemen hebben om hun plek te vinden in het leven. De paarden die werken in paardentherapie zijn rustige lieve dieren die graag samen zijn met mensen. Het wordt gedaan onder begeleiding van een paarden coach.
Hieronder is een link. Het zit op veel plaatsen. Dit is een voorbeeld van 1 van die plaatsen. Ik heb deze er gewoon even uitgehaald en gelinkt maar er zijn er vele, Google op paardentherapie voor jongeren/ kinderen. Je hebt geen verwijzing nodig, je kunt dit op elk moment zelf doen. Het is echt aan te raden.
https://www.puurinzicht.nl/paardentherapie-voor-kinderen/
Misschien ook goed om het nummer van de crisisdienst ergens op te schrijven. Mocht ze zichzelf onverhoopt verwonden en het is zorgelijk en buiten kantoortijden, dan kun je daarheen bellen.
Ik hoop natuurlijk voor je dat ze in de zomer een beetje tot rust komt. Hoe gaat het vandaag?
Sterkte ermee, niet makkelijk 
Thanks,
Even wat vragen, de aangeboden hulp zal straks neerkomen op cognitieve gedragstherapie vermoed ik.
Ik snap de suggesties om iets te doen maar dat wil ze absoluut niet, niet wandelen, niet een spelletje, niks.
We hebben een huisdier idd, waar ze vorig jaar mee ging trainen ed.
Maar zelfs dat doet ze nu niet meer. Ze is te moe en overprikkeld.
Haar fobieën worden erger, ze is smetvrees aan t ontwikkelen ben ik bang, maar ook een eetprobleem. Ze zit regelmatig in een shut down, en ik zit er maar naar te kijken..
Bedankt ook voor de suggestie van de paarden, ik ga er naar kijken.
Nu slaapt ze nog, ze heeft al vakantie.
Ook een moeilijke tijd, vakantie. Verschrikkelijk vind ze het.
Hoe heeft je dochter het op school Brachiosaurus? Kan daar iets gebeurd zijn waardoor ze zo slecht in haar vel is komen te zitten?
Wat naar, deze situatie. Fulltime iemand in huis met beginnend smetvrees en een eetprobleem lijkt me ook bijna niet te doen.
Hopelijk kan ze door te slapen wel een beetje bijtanken.
Ze heeft ass en een eetstoornis en depressief en automutilatie en een fobie .
Dan schiet CGT te kort denk ik .
Ik zou toch weer contact met de huisarts opnemen
Speelt er mogelijk iets van autisme (omdat je het over overprikkeld hebt)? Wat veel behandelaars niet weten, is dat cognitieve gedragstherapie vaak niet werkt bij personen met ASS, omdat ze andere denkpatronen hebben.
IMI-x2 schreef op 10-07-2026 om 09:52:
Speelt er mogelijk iets van autisme (omdat je het over overprikkeld hebt)? Wat veel behandelaars niet weten, is dat cognitieve gedragstherapie vaak niet werkt bij personen met ASS, omdat ze andere denkpatronen hebben.
In de OP staat ASS
Ach lieve To, wat is dit toch verdomde zwaar en wat zul jij je machteloos voelen!
Been there, done that helaas.
Wij hadden het “geluk” dat onze dochter (destijds 15/16) al bij de hulpinstantie liep en therapie kreeg, toch heeft het behoorlijk lang geduurd voordat men erachter kwam dat ze (chronisch) depressief is en nog pas veel later is autisme ontdekt.
Waardoor de behandeling die ze in het begin kreeg (voornamelijk cognitieve gedragstherapie) niet echt aansloot. Pas toen ze aangaf dat ze zichzelf van het leven wilde beroven gingen er alarmbellen af en kregen we van de een op andere dag een crisisdienst over de vloer voor een x aantal weken.
Voor jullie ontzettend lastig dat jullie dochter ook niet wil praten, wat het nog moeilijker maakt om te zien wat ze nodig heeft.
Als ouder kun je niet veel meer dan “er voor je kind zijn”, en ondertussen ga je er zelf aan onderdoor 
Ik heb helaas geen tips, behalve dat je er bovenop moet blijven zitten zowel je dochter in de gaten houden als bij de huisarts en instanties.
Brachiosaurus schreef op 09-07-2026 om 13:34:
We proberen er met haar over te praten maar het antwoord is altijd weet ik niet of wil ik niet zeggen.
Ik heb als jongere ook een episode meegemaakt waarin andere mensen zich ernstig zorgen over me maakten. De problematiek was deels anders, maar deels ook vergelijkbaar.
Er werden heel veel vragen aan me gesteld, door verschillende mensen, en dat gebeurde allemaal met goede intenties. Maar ik kon er zo weinig mee. Dus ik klapte er ook van dicht. Juist van open, niet sturende vragen, zoals hulpverleners getraind zijn om te stellen, klapte ik dicht. Want die waren te 'groot', te veel.
Wat voor mij destijds meer opening gaf, was als iemand anders, iemand waar ik positieve gevoelens voor had, iets vertelde waar ik me aan kon spiegelen. Dus niet een willekeurige hulpverlener, maar wel een familielid of kennis die ik aardig vond.
Om een concreet voorbeeld te geven: met een vraag als "hoe voel je je" of "wat maakt je verdrietig" of "wat maakt dat je dood wil" kon ik heel weinig. Het was te veel om uit te leggen en ik kon er nog lang geen woorden voor vinden, en ik kon ook heel slecht bij mijn gevoel.
Maar als bv een kennis vertelde "in die-en-die situatie voelde ik me zo buitengesloten, alsof zij het allemaal leuk met elkaar hadden en mij er eigenlijk niet bij wilden hebben, maar dat vond ik ook wel logisch want ik vond mezelf zo stom dat ik mezelf er ook niet bij zou willen hebben" had ik het gevoel dat iemand anders verwoordde wat ik zelf ook dacht, en dat gaf een beetje lucht.
Dus wat voor mij werkte was niet alleen de schijnwerper op mij, zo van wat voel jij nou en wat denk jij nou, maar juist te zien/horen dat anderen vergelijkbare gevoelens hebben en hoe ze dat uitten en verwerkten.
Misschien dat dat voor jouw dochter ook helpt, als er zo iemand in haar omgeving is. Of anders via boeken of films, die haar kunnen helpen te identificeren "ja, zo is het, dat voel ik ook".
Bedankt allemaal weer.
Ja dochter heeft idd autisme, ze heeft sinds haar 10e de diagnose, maar wij weten het eigenlijk al wel eerder, vanaf dat ze naar school ging, ging het fout qua overprikkeling ed. Dochter vind het ook heel moeilijk om haar lijf te voelen, honger, dorst, wc gang, moesten wij heel lang sturen. (En eigenlijk nu nog, maar ja bij een puber lukt dat niet meer).
Op school vind ze het leuk, ze heeft voor het eerst echt vriendinnen gemaakt, en spreekt ook wel eens met ze af. Ze vind het ook een fijne afleiding. We wilden eerst dat zij minder naar school zou gaan, ivm rust, maar dat was geen goed plan.
Ginerva, ook bedankt, zoiets speelt ook door mijn hoofd idd, vind het zelf erg moeilijk om zo te moeten denken haha, maar dat ga ik zeker proberen. Ik ga nog eens wat opzoeken om te lezen of kijken, als jij of iemand anders daar tips voor heeft graag.
Roos bij de intake hebben we alles op tafel gelegd, haar autisme, automutilatie, eetprobleem etc. Ik heb ook gelijk mijn twijfel over cgt op tafel gelegd, maar dan wordt gezegd we komen er nog op terug. Dus ben wel benieuwd wat er dan uit komt hopelijk binnenkort.
Brachiosaurus schreef op 10-07-2026 om 12:17:
Bedankt allemaal weer.
Op school vind ze het leuk, ze heeft voor het eerst echt vriendinnen gemaakt, en spreekt ook wel eens met ze af. Ze vind het ook een fijne afleiding. We wilden eerst dat zij minder naar school zou gaan, ivm rust, maar dat was geen goed plan.
Wat fijn dat ze goede vriendinnen heeft.
Ook wel weer een lastige leeftijd kan ik mij voorstellen, waarop je je als vriendinnen ook bewust wordt van elkaars problemen maar deze niet kunt oplossen.
Staat ze misschien wel open voor gesprekjes over koetjes en kalfjes, in plaats van de moeilijke gesprekken die hier boven genoemd worden?
Hoe gaat het met de hond van vriendin X? Wat een leuke schoenen heeft vriendin Y.
Ik heb helaas ook een moeilijke periode gehad toen ik jong was, al was ik toen wat ouder dan je dochter. Soms was ik met mijn ouders in een ruimte en dan voelde ik al dat de moeilijke vragen in de lucht hingen.
'Heb je de huisarts al gebeld?' 'Kon je wel slapen vannacht' of mijn moeder begon over haar jonge jaren en hoe moeilijk zij het allemaal had gehad. Dat maakte ook dat ik ze een beetje ging vermijden, ik wist zelf ook niet goed wat ik mankeerde of hoe ik mij voelde.
JA ik vind t lastig, die balans, ik ben altijd blij als ze mij of haar vader opzoekt. En dan wil je niet altijd vervelende of lastige vragen stellen. Soms moet dat natuurlijk en dan probeer ik het af te bakenen door te zeggen, ik ga 3 vragen stellen en daar wil ik antwoord op, daarna kunnen we t ergens anders over hebben of mag je naar je kamer. Maar ja of dat goed is...
Naar dat je een lastige jeugd hebt gehad Damoontje, dat laat zo zijn sporen na.
Brachiosaurus schreef op 10-07-2026 om 14:49:
Naar dat je een lastige jeugd hebt gehad Damoontje, dat laat zo zijn sporen na.
Dank je. Ik ging pas begin 20 onderuit, maar dat is achteraf ook een heel lastige periode geweest. Het duurde ook lang voor de ernst van de situatie duidelijk was dus maandenlang gerommeld met een coach die ik zelf betaalde (geen psycholoog).
Ik vraag me wel af of de ingeschakelde hulp de situatie niet onderschat heeft, of CGT genoeg is, zoals iemand al noemde.
Ik zou even in de gaten houden of het patroon van snijden veranderd. Misschien ervaart ze in de zomer minder stress en knapt ze wat op. Anders nog eens aan de bel trekken, desnoods bij een vervanger van de huisarts.