Toch weer een andere baan zoeken?
Hoi allemaal,
Ik zit een beetje in mijn maag met mijn werk en ik wil even van me afschrijven. Ik heb ASS, chronische depressie, endometriose en kamp al jaren met pittige vermoeidheidsklachten na aanleiding van Covid ( vermoedelijk long covid maar dat kan niet bewezen worden ) en ik loop op mijn werk tegen de lamp dankzij personeelstekort en niet goed op mijn grenzen passen.
Ik werk in een winkel voor 15 uur verdeeld over drie dagen. Ik sta in het doelgroepregister van het UWV en ben daar gekeurd op dat ik 20 uur per week belastbaar ben. Via via ben ik bij de gemeente terecht gekomen ipv bij het UWV dus ik verdien het gros van mijn geld zelf en word aangevuld door de bijstand.
Vroeger werkte ik echt 3x5 uur en dat was op zich prima, van 13-18. Sinds kort zijn de tijden aangepast en is dat 11-18 geworden. Dus ik werk wekelijks meer dan mijn contract. Die uren worden overuren en die krijg ik eens per jaar "uitbetaald" voor 50 %. Waar ik dus niets aan heb want dat gaat van mijn uitkering af. We werken in een team van 5 personen en we rennen vaak van vakantie naar vakantie. Er is bijna altijd wel iemand weg en dan moeten die uren opgevuld worden. Daardoor werk ik ook vaak hele dagen ( gisteren ook weer gedaan ) wat ik eigenlijk helemaal niet trek.
Tijdens mijn lunchpauze is mijn hoofd dan helemaal op en overprikkeld. Mijn werk is namelijk flink intensief voor de hersentjes. Je bent de hele dag met vragen bezig van klanten ( ik zit in de supplementen ) en informatie voor ze uitzoeken en verwerken. Bovenop mijn kassawerk ( we hebben lastige systemen die telkens weer veranderen ) en de administratieve taken die er nog dagelijks bij komen. Het is echt veel, wat je hier moet weten en kunnen. En het verandert elke tien minuten weer. Als ik vooraf had geweten hoeveel je moet weten om hier te kunnen werken en hoeveel cursussen en trainingen je telkens weer moet doen dan was ik er nooit begonnen. Ik krijg er stress van en ik kan vaak slecht onder woorden brengen naar klanten hoe het product werkt, terwijl ik het wel weet maar mijn hoofd kan die informatie niet altijd goed overbrengen. Daardoor voel ik me vaak onbekwaam en suf. Ik faal voor mijn gevoel. En ik vraag teveel van mijn hoofd en mijn lijf als ik weer eens over werk in de vakanties. De hele zomer gaat in een waas van vermoeidheid voorbij want dan is iedereen weg en werk ik voor mijn doen echt teveel.
En ja, ik heb het al aangegeven bij de manager, meermaals, dat ik het niet goed trek maar die luistert wel maar hoort me niet. Ze is lief maar draait alles om naar haar eigen ervaringen met een burnout en zegt dat zij ook moe is na een lange dag werken. Dat snap ik uiteraard ook wel. Ik heb een onbetrouwbare collega die zich vaak ziekmeld of niet op komt dagen. Als dat dan gebeurd dan ben ik de eerste die gebeld wordt, want ik heb geen kinderen en gezin dus ik kan altijd wel. Ook op dagen dat ik vrij ben en als zij werkt zit ik altijd weer in de zenuwen voor of ik wel echt vrij ga zijn of niet. Of word ik weer gebeld?
Ik had het er vandaag met mijn moeder over en die zei ook dat het niet goed voor me is, al die stress. Nu had ik zelf niet eens door dat het allemaal zoveel stress gaf ( of ik kan het goed ontkennen ) maar ze heeft wel gelijk. Ik denk niet genoeg aan mezelf. Ik twijfel of ik niet beter wat anders kan gaan zoeken.
Maar ja, wat dan? Waar kan ik werken waar ik niet overprikkeld raak? Ik heb een Mavo diploma en meer niet.
Veel catering ervaring en horeca maar dat trek ik niet meer, dat is pas echt stressvol, haha. Ik heb het laatst ook met mijn begeleider van de gemeente erover gehad dat ik twijfel om te blijven of niet, maar ja die gaf ook aan dat er overal wel wat is. Dat is natuurlijk ook zo, er zitten ook voordelen aan mijn werk: het is vlakbij, ik ben zo thuis, ik vind het klantcontact erg leuk ( veel vaste klanten ) en het gros van mijn collega's is ook gezellig. Ik zal het maandag eens met mijn psycholoog bespreken, misschien heeft zij nog tips.
Mijn moeder zei ook heel terecht: zolang jij ja blijft zeggen op die lange dagen en het overwerken of invallen als er iets is verandert er niets en hou je het in stand. Laat het maar eens in de soep lopen. Dat is niet jouw probleem. Dat is ook zo natuurlijk. Maar zowel ik, als mijn andere twee collega's hebben gewoon een flink verantwoordingsgevoel naar elkaar toe, want ja als ik niet kom staat de ander alleen en dat is klote.
Gisteren heb ik de kassa afgesloten en na afloop lig ik altijd in bed weer te malen of ik alles goed gedaan heb en niets vergeten ben. Het resultaat is dat ik dan om half vijf alweer op ben omdat ik het niet los kan laten.
Wat moet ik nou? Liever niet quoten, ik ben wel heel herkenbaar nu, wellicht wis ik nog wat.
Misschien een gedachte om je minder schuldig te voelen richting je collega's. Ze kunnen de deuren ook sluiten voor de uren waarin niemand beschikbaar is. Ze sparen geld uit door met te weinig medewerkers de deuren open te houden. Pas als de deur sluit gaan de opbrengsten naar beneden.
Voor wat betreft de uren als jij 15 uur in je contract hebt staan, dan werk je dus 15 uur en geen rooster van 18 uur. Je hebt twee opties of je vraagt om aanpassing van je rooster of om aanpassing van je contract. Maar deze situatie is echt niet ok, hiermee doe je jezelf te kort. Nog even los van dat je je moet afvragen of je voor je gezondheid wel goed doet aan 18 uur.
En buiten werktijd als je nee zeggen moeilijk vind gewoon na sluitingstijd van de winkel pas terug bellen als de vraag al weer voorbij is.
Sorry dat ik zo lang weggebleven ben allemaal. Er is op werkgebied nog niet veel veranderd helaas. Ik ben wel met therapie veel met werk bezig geweest en heb veel inzichten gekregen waar ik wat aan heb. Mijn schuldgevoel is nergens voor nodig. Maar het feit blijft dat ik stress krijg van mijn werk. Er is veel onzekerheid en er verandert altijd veel. Ik voel me ook vaak incompetent omdat ik niet alles kan onthouden qua informatie over onze producten. Soms weet ik wel waar iets voor is, maar dan krijg ik het weer niet goed onder woorden op dat moment. Niet weten wat ik aan het doen ben geeft me stress.
Dus ik heb afgelopen week contact met mijn begeleidster van de gemeente opgenomen om te overleggen over een jobcoach en hoe ik nu verder moet, want zo gaat het niet langer. Ook heb ik met een van mijn collega's ( die tegen hetzelfde aanloopt als ik: meer werken dan ze aan kan ) een goed gesprek gehad over waar we tegenaan lopen en dat we er beiden eigenlijk niet meer tegen kunnen. We moeten nee gaan zeggen, voor onze eigen gezondheid, maar het lukt haar net zo min als mij. Te veel overuren draaien en ze niet kunnen opnemen is voor ons beiden een probleem. Buiten dat we het lichamelijk niet redden, schieten we er financieel ook niets mee op.
Mijn ene collega wil meer gaan werken, zegt ze, maar als ik haar mijn diensten aanbied, dan wil ze niet komen. Dus even had ik hoop, dat ik minder zou gaan werken omdat zij meer wil maar dat lijkt ook weer niet te gaan gebeuren. Vorige week was er weer iemand met vakantie en heb ik twee halve dagen gewerkt en twee hele. Ik ben nu nog steeds helemaal gesloopt. We mogen helaas niemand aannemen en zolang wij de gaten blijven dichtlopen, gaat er ook niets veranderen. Dus ik heb eigenlijk maar twee opties: of een andere baan zoeken, of een jobcoach inschakelen die mijn manager dwingt me op mijn uren te houden en geen uur meer. Of dat hier haalbaar is weet ik niet. Ik weet wel dat ik dit niet lang meer volhou zo. De afgelopen weken waren zwaar: weer een verbouwing gehad, weer tachtig veranderingen en veel te veel gewerkt.
Ik ben wel aan het rondkijken naar ander werk maar het is zo lastig in te schatten wat bij me zou passen, qua prikkelverwerking. Dus ik doe mijn best maar ik ben wel een beetje aan het eind van mijn Latijn merk ik. En de tijd dat iedereen op vakantie gaat is alweer aangebroken, dus dit wordt de tijd om op mijn strepen te gaan staan i.v.m. meer werken. Maar hoe dan?
Toch nog eens met mijn manager gaan praten? Of wachten op het gesprek bij de gemeente?
Jij bent de gene die 'nee' zal moeten zeggen. Een job coach coacht JOU niet je manager. Een bedrijfsarts kan wel tegen je manager zeggen dat dit niet kan. Je kan dus ook een afspraak met de bedrijfsarts maken, dat kan ook preventief dus voor je uitvalt.
Ysenda schreef op 10-03-2026 om 11:10:
Jij bent de gene die 'nee' zal moeten zeggen. Een job coach coacht JOU niet je manager. Een bedrijfsarts kan wel tegen je manager zeggen dat dit niet kan. Je kan dus ook een afspraak met de bedrijfsarts maken, dat kan ook preventief dus voor je uitvalt.
Klopt, maar een jobcoach kan wel met mij kijken of dit werk wel passend is voor me. En volgens mijn collega kan die ook erop staan dat ik niet meer uren werk dan in mijn contract staat. Maar wellicht is dat inderdaad meer een taak voor de bedrijfsarts. Ik ga het wel horen als ik die afspraak bij de gemeente heb. Wat de beste optie is. Zij kent me ook al een hele tijd. Wellicht heeft zij nog opties of tips voor me.
Maar ja, ik ben inderdaad degene die nee moet zeggen; dat begrijp ik. Het gaat me alleen heel lastig af.
Je mag inderdaad zelf zeggen dat je niet meer uren gaat werken dan in jouw contract staan.
Ik denk dat als je minder werkt, je ook beter de informatie over de artikelen onthoudt.
Het gaat er dus gewoon om dat iemand duidelijk zegt dat je niet meer hoeft te werken dan in jouw contract staat.
als je dat zelf niet durft....
denk ik dat een afspraak met de bedrijfsarts dan wel nuttig kan zijn:
die kan zeggen dat je maximaal 15 uur in de week mag werken.
(en ik denk dat de werkgever daar dan niet van mag afwijken, ook niet als jij 'ja' zegt)
Ik weet niet waarom het zo moeilijk voor me is om op mijn strepen te staan. Ik denk dat ik, omdat ik mezelf maar een slappeling vind, niet meer dan 15 uur kan werken. Mijn collega's zijn nogal van die onverwoestbare types, dus dan meld je je ook niet zo makkelijk ziek of klaag je over dat je zo moe bent of zo. Mijn manager doet wel haar best het te begrijpen, maar gaat snel weer door over haar eigen burn-out van tig jaar geleden en dat zij ook moe is na een hele dag werken.
Ik ben niet alleen moe en compleet overprikkeld na een hele dag, maar ook gestrest. Zeker als ik de kassa nog moet tellen. Daar droom ik soms zelfs over dat het weer eens fout gaat en ik niet meer kan nadenken over wat ik nou verkeerd gedaan heb.
Soms klopt er iets niet in en dan raak ik volkomen over de zeik en omdat ik dan zo moe ben, kan ik niet meer redeneren wat het dan is. Mijn hersens gaan op slot. Nu ben ik sowieso al geen rekenwonder hoor. Dat even terzijde.
Ik doe wel echt mijn best om nee te zeggen, maar er komt altijd weer wat tussen. Ik zou zaterdag vrij zijn, maar collega had ineens last van iets lichamelijks. Of ik alsjeblieft een half dagje in kon vallen want ze trok het niet. Manager was op vakantie en als ik nee zeg is mijn andere lichamelijk beperkte collega de pineut, die moet dan de hele dag terwijl zij ook alweer over haar max gewerkt had afgelopen week. Dus ja, dan ga ik toch weer. Om mijn andere collega te helpen. En zo gaat het cirkeltje weer gewoon rond.
haarklover schreef op 10-03-2026 om 11:44:
Het gaat er dus gewoon om dat iemand duidelijk zegt dat je niet meer hoeft te werken dan in jouw contract staat.
als je dat zelf niet durft....
denk ik dat een afspraak met de bedrijfsarts dan wel nuttig kan zijn:
die kan zeggen dat je maximaal 15 uur in de week mag werken.
(en ik denk dat de werkgever daar dan niet van mag afwijken, ook niet als jij 'ja' zegt)
Ja, dat is wat ik eigenlijk nodig heb. Iemand om mijn handje vast te houden en te zeggen: nee, tot hier en niet meer. En dat vind ik al genant genoeg. Vroeger had ik er echt geen moeite mee, nee zeggen, maar hier. Misschien wil ik gewoon niet als zwak gezien worden of zo.
Jujubee schreef op 10-03-2026 om 11:56:
[..]
Ja, dat is wat ik eigenlijk nodig heb. Iemand om mijn handje vast te houden en te zeggen: nee, tot hier en niet meer. En dat vind ik al genant genoeg. Vroeger had ik er echt geen moeite mee, nee zeggen, maar hier. Misschien wil ik gewoon niet als zwak gezien worden of zo.
Wat zou er gebeuren als je wel als zwak gezien gaat worden? Vergaat de wereld dan? Welnee. Ik denk dat het vooral in je hoofd zit.
En toch die zaterdag komen werken omdat een collega ergens last van heeft? Dat is vervelend voor jouw collega maar in wezen niet jouw probleem. Nu gaat die collega lekker naar huis en ga jezelf over jouw grens heen.
Probeer wat meer aan jezelf te denken. En als je vrij bent en je werkt belt laat dat gesprek lekker gaan. Je bent vrij. Je hebt je contract uren al gemaakt voor die week. Dat is genoeg.
Grindelwald schreef op 10-03-2026 om 12:08:
[..]
Wat zou er gebeuren als je wel als zwak gezien gaat worden? Vergaat de wereld dan? Welnee. Ik denk dat het vooral in je hoofd zit.
En toch die zaterdag komen werken omdat een collega ergens last van heeft? Dat is vervelend voor jouw collega maar in wezen niet jouw probleem. Nu gaat die collega lekker naar huis en ga jezelf over jouw grens heen.
Probeer wat meer aan jezelf te denken. En als je vrij bent en je werkt belt laat dat gesprek lekker gaan. Je bent vrij. Je hebt je contract uren al gemaakt voor die week. Dat is genoeg.
Ja dat klopt. Ik heb een pestverleden en heb mezelf voorgenomen om nooit meer zwak te willen zijn of over te willen komen. Ik ben soms een beetje blind voor mijn eigen arbeidsbeperkingen. Ik wil niet opgeven, want werken is goed voor me. Maar of dit goed voor me werkt, daar trek ik steeds meer mijn twijfels bij.
Mijn collega had wel serieus last en nog steeds. Dat is absoluut geen aansteller en als zij uitvalt, dan krijg ik daar uiteindelijk ook weer last van natuurlijk. Maar ja, nee zeggen was beter geweest voor mij. Eigenlijk moeten wij als personeel gewoon gaan eisen van de werkgever dat we er iemand bij krijgen, want zo is het geen doen. We hadden veel goede sollicitanten laatst, maar ineens mocht er niemand bij komen omdat de omzet gedaald is en we het toch prima redden zo met zijn vijven?
Maar goed, er gaat dus niets veranderen totdat ik zelf aan de bel ga trekken en op de rem ga. Dat besef ik me allemaal wel, maar hoe ik dat doe, dat weet ik dus niet.
Jujubee schreef op 10-03-2026 om 12:16:
[..]
Ja dat klopt. Ik heb een pestverleden en heb mezelf voorgenomen om nooit meer zwak te willen zijn of over te willen komen. Ik ben soms een beetje blind voor mijn eigen arbeidsbeperkingen. Ik wil niet opgeven, want werken is goed voor me. Maar of dit goed voor me werkt, daar trek ik steeds meer mijn twijfels bij.
Mijn collega had wel serieus last en nog steeds. Dat is absoluut geen aansteller en als zij uitvalt, dan krijg ik daar uiteindelijk ook weer last van natuurlijk. Maar ja, nee zeggen was beter geweest voor mij. Eigenlijk moeten wij als personeel gewoon gaan eisen van de werkgever dat we er iemand bij krijgen, want zo is het geen doen. We hadden veel goede sollicitanten laatst, maar ineens mocht er niemand bij komen omdat de omzet gedaald is en we het toch prima redden zo met zijn vijven?
Maar goed, er gaat dus niets veranderen totdat ik zelf aan de bel ga trekken en op de rem ga. Dat besef ik me allemaal wel, maar hoe ik dat doe, dat weet ik dus niet.
Ik denk dat je dat heel goed kan oefenen met die job coach.
Ysenda schreef op 10-03-2026 om 12:22:
[..]
Ik denk dat je dat heel goed kan oefenen met die job coach.
Dat is geen garantie dat het lukt.
En ze heeft ook geen tijd om 10 jaar te oefenen.
En het is maar de vraag of de jobcoach dit als zijn/haar taak ziet.
Maar goed, er gaat dus niets veranderen totdat ik zelf aan de bel ga trekken en op de rem ga. Dat besef ik me allemaal wel, maar hoe ik dat doe, dat weet ik dus niet.
Je doet het jezelf echt aan. Je zegt dat je er helemaal doorheen zit en toch blijf je ja zeggen tegen extra diensten. Je weet prima wat er moet veranderen. Je moet gewoon nee gaan zeggen en dat kan je best! Gewoon gaan doen en hoe vaker je het doet hoe makkelijker het wordt. Jij hebt de oplossing in eigen hand en het is minder moeilijk dan je denkt! Echt, je kan het!
Jujubee schreef op 10-03-2026 om 11:53:
Ik weet niet waarom het zo moeilijk voor me is om op mijn strepen te staan. Ik denk dat ik, omdat ik mezelf maar een slappeling vind, niet meer dan 15 uur kan werken. Mijn collega's zijn nogal van die onverwoestbare types, dus dan meld je je ook niet zo makkelijk ziek of klaag je over dat je zo moe bent of zo. Mijn manager doet wel haar best het te begrijpen, maar gaat snel weer door over haar eigen burn-out van tig jaar geleden en dat zij ook moe is na een hele dag werken.
Ik ben niet alleen moe en compleet overprikkeld na een hele dag, maar ook gestrest. Zeker als ik de kassa nog moet tellen. Daar droom ik soms zelfs over dat het weer eens fout gaat en ik niet meer kan nadenken over wat ik nou verkeerd gedaan heb.
Soms klopt er iets niet in en dan raak ik volkomen over de zeik en omdat ik dan zo moe ben, kan ik niet meer redeneren wat het dan is. Mijn hersens gaan op slot. Nu ben ik sowieso al geen rekenwonder hoor. Dat even terzijde.
Ik doe wel echt mijn best om nee te zeggen, maar er komt altijd weer wat tussen. Ik zou zaterdag vrij zijn, maar collega had ineens last van iets lichamelijks. Of ik alsjeblieft een half dagje in kon vallen want ze trok het niet. Manager was op vakantie en als ik nee zeg is mijn andere lichamelijk beperkte collega de pineut, die moet dan de hele dag terwijl zij ook alweer over haar max gewerkt had afgelopen week. Dus ja, dan ga ik toch weer. Om mijn andere collega te helpen. En zo gaat het cirkeltje weer gewoon rond.
Ik heb tig jaar geleden ook een baan gehad in een winkel. Ik heb nu stressdromen over die baan van toen: Er gaat dan telkens van alles mis.
Ik dacht precies zo als jij: jezelf voortdurend naar beneden halen, jezelf een slappeling vinden, gevoelig zijn voor manipulatie, aardig gevonden willen worden. Echt meid: stop daarmee! Ik weet het: dat klinkt heel makkelijk, maar het is de enige optie. En probeer intussen met behulp van je jobcoach ander meer passender werk te vinden. Jij bent ook belangrijk, neem jezelf serieus! 
En als die jobcoach dit niet als zijn taak ziet, dan je psycholoog misschien wel.
Zaterdag extra werken moet eigenlijk betekenen: door de week extra vrij!
Vraag me trouwens wel af of het nut heeft om een andere baan te zoeken. Geen nee kunnen zeggen neem je daar ook weer mee naartoe. Ik zou eerder denken dat je geholpen wordt door assertiever te zijn.
Je kunt prima tegen je baas zeggen dat het helemaal niet wel goed gaat zo en dat je geen uur extra meer werkt. Je schiet er financieel niets mee op en het gaat ten koste van je gezondheid. Punt.
En dan zou je zelfs nog weleens kunnen voorrekenen hoeveel uur jullie per week structureel tekort komen. Wat is dan het probleem om voor die uren een extra kracht in te zetten? Ze worden nu toch ook gemaakt en uitbetaald?