Toch weer een andere baan zoeken?
Hoi allemaal,
Ik zit een beetje in mijn maag met mijn werk en ik wil even van me afschrijven. Ik heb ASS, chronische depressie, endometriose en kamp al jaren met pittige vermoeidheidsklachten na aanleiding van Covid ( vermoedelijk long covid maar dat kan niet bewezen worden ) en ik loop op mijn werk tegen de lamp dankzij personeelstekort en niet goed op mijn grenzen passen.
Ik werk in een winkel voor 15 uur verdeeld over drie dagen. Ik sta in het doelgroepregister van het UWV en ben daar gekeurd op dat ik 20 uur per week belastbaar ben. Via via ben ik bij de gemeente terecht gekomen ipv bij het UWV dus ik verdien het gros van mijn geld zelf en word aangevuld door de bijstand.
Vroeger werkte ik echt 3x5 uur en dat was op zich prima, van 13-18. Sinds kort zijn de tijden aangepast en is dat 11-18 geworden. Dus ik werk wekelijks meer dan mijn contract. Die uren worden overuren en die krijg ik eens per jaar "uitbetaald" voor 50 %. Waar ik dus niets aan heb want dat gaat van mijn uitkering af. We werken in een team van 5 personen en we rennen vaak van vakantie naar vakantie. Er is bijna altijd wel iemand weg en dan moeten die uren opgevuld worden. Daardoor werk ik ook vaak hele dagen ( gisteren ook weer gedaan ) wat ik eigenlijk helemaal niet trek.
Tijdens mijn lunchpauze is mijn hoofd dan helemaal op en overprikkeld. Mijn werk is namelijk flink intensief voor de hersentjes. Je bent de hele dag met vragen bezig van klanten ( ik zit in de supplementen ) en informatie voor ze uitzoeken en verwerken. Bovenop mijn kassawerk ( we hebben lastige systemen die telkens weer veranderen ) en de administratieve taken die er nog dagelijks bij komen. Het is echt veel, wat je hier moet weten en kunnen. En het verandert elke tien minuten weer. Als ik vooraf had geweten hoeveel je moet weten om hier te kunnen werken en hoeveel cursussen en trainingen je telkens weer moet doen dan was ik er nooit begonnen. Ik krijg er stress van en ik kan vaak slecht onder woorden brengen naar klanten hoe het product werkt, terwijl ik het wel weet maar mijn hoofd kan die informatie niet altijd goed overbrengen. Daardoor voel ik me vaak onbekwaam en suf. Ik faal voor mijn gevoel. En ik vraag teveel van mijn hoofd en mijn lijf als ik weer eens over werk in de vakanties. De hele zomer gaat in een waas van vermoeidheid voorbij want dan is iedereen weg en werk ik voor mijn doen echt teveel.
En ja, ik heb het al aangegeven bij de manager, meermaals, dat ik het niet goed trek maar die luistert wel maar hoort me niet. Ze is lief maar draait alles om naar haar eigen ervaringen met een burnout en zegt dat zij ook moe is na een lange dag werken. Dat snap ik uiteraard ook wel. Ik heb een onbetrouwbare collega die zich vaak ziekmeld of niet op komt dagen. Als dat dan gebeurd dan ben ik de eerste die gebeld wordt, want ik heb geen kinderen en gezin dus ik kan altijd wel. Ook op dagen dat ik vrij ben en als zij werkt zit ik altijd weer in de zenuwen voor of ik wel echt vrij ga zijn of niet. Of word ik weer gebeld?
Ik had het er vandaag met mijn moeder over en die zei ook dat het niet goed voor me is, al die stress. Nu had ik zelf niet eens door dat het allemaal zoveel stress gaf ( of ik kan het goed ontkennen ) maar ze heeft wel gelijk. Ik denk niet genoeg aan mezelf. Ik twijfel of ik niet beter wat anders kan gaan zoeken.
Maar ja, wat dan? Waar kan ik werken waar ik niet overprikkeld raak? Ik heb een Mavo diploma en meer niet.
Veel catering ervaring en horeca maar dat trek ik niet meer, dat is pas echt stressvol, haha. Ik heb het laatst ook met mijn begeleider van de gemeente erover gehad dat ik twijfel om te blijven of niet, maar ja die gaf ook aan dat er overal wel wat is. Dat is natuurlijk ook zo, er zitten ook voordelen aan mijn werk: het is vlakbij, ik ben zo thuis, ik vind het klantcontact erg leuk ( veel vaste klanten ) en het gros van mijn collega's is ook gezellig. Ik zal het maandag eens met mijn psycholoog bespreken, misschien heeft zij nog tips.
Mijn moeder zei ook heel terecht: zolang jij ja blijft zeggen op die lange dagen en het overwerken of invallen als er iets is verandert er niets en hou je het in stand. Laat het maar eens in de soep lopen. Dat is niet jouw probleem. Dat is ook zo natuurlijk. Maar zowel ik, als mijn andere twee collega's hebben gewoon een flink verantwoordingsgevoel naar elkaar toe, want ja als ik niet kom staat de ander alleen en dat is klote.
Gisteren heb ik de kassa afgesloten en na afloop lig ik altijd in bed weer te malen of ik alles goed gedaan heb en niets vergeten ben. Het resultaat is dat ik dan om half vijf alweer op ben omdat ik het niet los kan laten.
Wat moet ik nou? Liever niet quoten, ik ben wel heel herkenbaar nu, wellicht wis ik nog wat.
Jujubee schreef op 15-01-2026 om 13:39:
[..]
Ja precies, dat is het probleem. Je zegt nee, maar doet het toch. Het gekke is dat ik normaal echt wel nee kan zeggen, in een groter team. Ik heb in al mijn banen nooit moeite gehad met nee zeggen als er een zieke was. Want dan zit ik in een ruim team met andere opties. Mijn moeder werkt in een flink team en zegt super makkelijk nee als ze geen zin heeft in een extra shift. Dat zou mij ook gewoon lukken. Want dan komt er wel een ander. Hier zijn die andere er dus niet. En dan voel je je rot als je nee zegt. Met zo'n kleine, hechte kliek vind ik het erg moeilijk om nee te zeggen. Vooral omdat ik geen "goede reden" heb zoals een gezin of mantelzorg.
We zijn allemaal flexibel en gunnen elkaar veel. Maar jullie hebben gelijk, er is geen "we" alleen ik. En ik moet op mijn strepen gaan staan. Ik kan wel van baan wisselen maar ik zou niet weten wat en het moet dan wel een groot team zijn zodat ik hier niet weer tegenaan loop bij de volgende werkgever. Onderbezetting is natuurlijk bij veel banen een actueel thema.
Je worsteling is begrijpelijk zeker omdat jij jouw grenzen/reden niet als goede reden ziet.
Begin daarmee. Je hebt wél een goede reden om niet extra te kunnen komen: jouw gezondheid.
Ik weet dat het niet makkelijk is dus ik bedoel het niet als een verwijt. Ik wil je wat extra inzicht geven want je verdient beter. Jij bent van belang.
Jujubee schreef op 15-01-2026 om 12:48:
[..]
Nee, ik heb momenteel geen enkel lijntje met het UWV, op het feit na dat ik in het doelgroepregister sta. Ik heb wel een autismecoach gehad maar ook daar kwam qua werk niet echt iets passend uit.
Je kunt via de gemeente ook een jobcoach krijgen. Informeer daar eens naar, er is echt veel mogelijk in begeleiding rondom werk.
Een andere baan lijkt me in jouw situatie niet de oplossing, wel iemand die met jou meekijkt hoe je niet over je grenzen heen gaat.
Ik snap dat dit vreselijk moeilijk vind, maar je houdt het zelf in stand. Ik zou het zeker bij de psycholoog bespreken. Je bent niet voor niets deels afgekeurd en zit op dit aantal uren. Houd dat voor ogen.
Oefen desnoods deze gesprekken met een vriendin of je psycholoog.
Misschien moet je eerst naar je huisarts om dit te vertellen en zijn advies te horen. En daarna zou ik teruggaan naar de bedrijfsarts en dan zeggen dat het opvoeren van de belastbaarheid te groot is en dat het ook geen kwestie van wennen is, en dat je echt nodig hebt voor je herstel om voorlopig je belastbaarheid terug te schroeven naar wat het vroeger was, of mogelijk nog minder voorlopig, om wat te bekomen. Wees paraat op alle mogelijke antwoorden zodat je je eigen respons alvast kan prepareren.
Heel erg bedankt voor jullie tips, ik ben er blij mee even mijn ei kwijt te kunnen. De twee stappen, eerst de arbo arts en dan een job coach via de gemeente vind ik wel heel goed. Die heeft mijn begeleidster van de gemeente ook wel eens aangeraden maar dat wijs ik dan weer af omdat ik toch liever blijf zitten waar ik zit. Om daar de dag erna weer over te twijfelen. 
Ik vind mijn eigen gezondheid inderdaad geen geldige reden om nee te zeggen en dat is wel een probleem. Ik ga morgen even kijken hoe ik contact met de arbo arts kan krijgen. Zal het ook zeker met de psych bespreken en de huisarts is ook nog een optie, maar ik denk dat de arbo arts passender is. Huisarts weet van mijn lage belastbaarheid af.
Suffe vraag wellicht, maar weet iemand hoe ik mijn tekst weer kan aanpassen? Ik wil de OP een beetje inkorten maar ik zie de bewerken optie nergens staan. Ook niet bij mijn andere berichten trouwens. Doe ik wat fout?
Je kunt zelf alleen het eerste uur je bericht aanpassen. Daarna kun je aanpassingen vragen aan forumbeheer door het uitroepteken te gebruiken.
Jujubee schreef op 15-01-2026 om 16:18:
Heel erg bedankt voor jullie tips, ik ben er blij mee even mijn ei kwijt te kunnen. De twee stappen, eerst de arbo arts en dan een job coach via de gemeente vind ik wel heel goed. Die heeft mijn begeleidster van de gemeente ook wel eens aangeraden maar dat wijs ik dan weer af omdat ik toch liever blijf zitten waar ik zit. Om daar de dag erna weer over te twijfelen.
Ik vind mijn eigen gezondheid inderdaad geen geldige reden om nee te zeggen en dat is wel een probleem. Ik ga morgen even kijken hoe ik contact met de arbo arts kan krijgen. Zal het ook zeker met de psych bespreken en de huisarts is ook nog een optie, maar ik denk dat de arbo arts passender is. Huisarts weet van mijn lage belastbaarheid af.
Suffe vraag wellicht, maar weet iemand hoe ik mijn tekst weer kan aanpassen? Ik wil de OP een beetje inkorten maar ik zie de bewerken optie nergens staan. Ook niet bij mijn andere berichten trouwens. Doe ik wat fout?
Als het te lang geleden is, kun je een bericht niet meer aanpassen. Je hebt een half uur, dacht ik.
Je kan wel via het uitroepteken de mods vragen om het aan te passen.
Als jij een vrije dag hebt pak dan de telefoon niet op als ze bellen. Je maakt al te veel uren. Niet schuldig gaan voelen 
je eigen gezondheid is de allerbeste reden om geen extra diensten aan te nemen en je strikt aan je werkuren te houden.
Dank jullie wel, ik las het later in de forumregels. Ik hou jullie op de hoogte en wil iedereen bedanken voor de reality check en de aardige woorden. 
Iemand zei ook nog dat ik in een gewone supermarkt kan gaan werken maar dat is niet echt een realistische optie. Dat is me weer veel te druk en hectisch. Ik kom altijd al flink overprikkeld uit de AH na de boodschappen.
Mijn werk is niet te druk qua klanten en daarom goed te doen. Grotere filialen zou voor mij ook geen optie zijn, dan verdrink ik op een gegeven moment in de chaos. Kleine winkels waar het veelal rustig is dat is prima te doen. Dat was ook zo toen ik in de catering werkte, kleine locaties waar zo'n 80 man kwam lunchen, prima, locaties met 500 man, nope. Daarom is het voor mij echt lastig iets passend te vinden wat ik trek. Mijn moeder zegt altijd dat ik brugwachter moet worden. 
Jujubee schreef op 15-01-2026 om 18:38:
Dank jullie wel, ik las het later in de forumregels. Ik hou jullie op de hoogte en wil iedereen bedanken voor de reality check en de aardige woorden.
Iemand zei ook nog dat ik in een gewone supermarkt kan gaan werken maar dat is niet echt een realistische optie. Dat is me weer veel te druk en hectisch. Ik kom altijd al flink overprikkeld uit de AH na de boodschappen.
Mijn werk is niet te druk qua klanten en daarom goed te doen. Grotere filialen zou voor mij ook geen optie zijn, dan verdrink ik op een gegeven moment in de chaos. Kleine winkels waar het veelal rustig is dat is prima te doen. Dat was ook zo toen ik in de catering werkte, kleine locaties waar zo'n 80 man kwam lunchen, prima, locaties met 500 man, nope. Daarom is het voor mij echt lastig iets passend te vinden wat ik trek. Mijn moeder zegt altijd dat ik brugwachter moet worden.
En een opleiding volgen?
Je zou prima bij mij op het lab passen. Gestructureerd werk met een hoog gehalte neurodivergenten. Waar je toch ook veel afwisseling kunt hebben. We hebben allemaal onze quirks.
alhambra schreef op 15-01-2026 om 14:59:
[..]
Je worsteling is begrijpelijk zeker omdat jij jouw grenzen/reden niet als goede reden ziet.
Begin daarmee. Je hebt wél een goede reden om niet extra te kunnen komen: jouw gezondheid.
Dit, inderdaad!
Gewoon de telefoon niet opnemen als je manager belt. En als dat betekent dat andere collega ervoor opdraait, dan moet die collega ook maar leren om voor zichzelf op te komen.
Al komt er niemand meer werken.. Laat de manager dan lekker alleen maar gaan werken. Dan gaat ze vast de volgende geschikte sollicitant wel aannemen.. 
Onvoorstelbaar hoe makkelijk er over grenzen heen gegaan wordt onder het mom 'zo gaat het hier" en er misbruik/ gebruik van en verantwoordelijkheidsgevoel/ je positie.
Waarom zou jij je moeten aanpassen? Je kunt max 5 uur per dag werken. Dat wisten ze toch toen je aangenomen werd. Hoe de werkgever dat oplost is zijn probleem.
Idem voor je overuren. Aan alle kanten denkt de werkgever vooral aan zichzelf. Jammer.
Ik hoop dat je met een jobcoach iets kan vinden dat bij je past, waar naar je geluisterd wordt en waar je gezien wordt! Dat verdien jij ook. Je bent geen mislukking. Je hebt nooit voor de situatie gekozen dat je maar 15 uur kan werken.
Jujubee schreef op 15-01-2026 om 18:38:
Dank jullie wel, ik las het later in de forumregels. Ik hou jullie op de hoogte en wil iedereen bedanken voor de reality check en de aardige woorden.
Iemand zei ook nog dat ik in een gewone supermarkt kan gaan werken maar dat is niet echt een realistische optie. Dat is me weer veel te druk en hectisch. Ik kom altijd al flink overprikkeld uit de AH na de boodschappen.
Mijn werk is niet te druk qua klanten en daarom goed te doen. Grotere filialen zou voor mij ook geen optie zijn, dan verdrink ik op een gegeven moment in de chaos. Kleine winkels waar het veelal rustig is dat is prima te doen. Dat was ook zo toen ik in de catering werkte, kleine locaties waar zo'n 80 man kwam lunchen, prima, locaties met 500 man, nope. Daarom is het voor mij echt lastig iets passend te vinden wat ik trek. Mijn moeder zegt altijd dat ik brugwachter moet worden.
Is treinmachinist iets voor jou?
(ik denk dat je dan wel meer dan 15 uur per week moet werken, maar misschien is het rustig genoeg. )
En het klinkt goed dat je via de gemeente ook een jobcoach kunt krijgen.