Toch weer een andere baan zoeken?

Hoi allemaal, 

Ik zit een beetje in mijn maag met mijn werk en ik wil even van me afschrijven. Ik heb ASS, chronische depressie, endometriose en kamp al jaren met pittige vermoeidheidsklachten na aanleiding van Covid ( vermoedelijk long covid maar dat kan niet bewezen worden ) en ik loop op mijn werk tegen de lamp dankzij personeelstekort en niet goed op mijn grenzen passen. 
Ik werk in een winkel voor 15 uur verdeeld over drie dagen. Ik sta in het doelgroepregister van het UWV en ben daar gekeurd op dat ik 20 uur per week belastbaar ben. Via via ben ik bij de gemeente terecht gekomen ipv bij het UWV dus ik verdien het gros van mijn geld zelf en word aangevuld door de bijstand. 
Vroeger werkte ik echt 3x5 uur en dat was op zich prima, van 13-18. Sinds kort zijn de tijden aangepast en is dat 11-18 geworden. Dus ik werk wekelijks meer dan mijn contract. Die uren worden overuren en die krijg ik eens per jaar "uitbetaald" voor 50 %. Waar ik dus niets aan heb want dat gaat van mijn uitkering af. We werken in een team van 5 personen en we rennen vaak van vakantie naar vakantie. Er is bijna altijd wel iemand weg en dan moeten die uren opgevuld worden. Daardoor werk ik ook vaak hele dagen ( gisteren ook weer gedaan ) wat ik eigenlijk helemaal niet trek. 

Tijdens mijn lunchpauze is mijn hoofd dan helemaal op en overprikkeld. Mijn werk is namelijk flink intensief voor de hersentjes. Je bent de hele dag met vragen bezig van klanten ( ik zit in de supplementen ) en informatie voor ze uitzoeken en verwerken. Bovenop mijn kassawerk ( we hebben lastige systemen die telkens weer veranderen ) en de administratieve taken die er nog dagelijks bij komen. Het is echt veel, wat je hier moet weten en kunnen. En het verandert elke tien minuten weer. Als ik vooraf had geweten hoeveel je moet weten om hier te kunnen werken en hoeveel cursussen en trainingen je telkens weer moet doen dan was ik er nooit begonnen. Ik krijg er stress van en ik kan vaak slecht onder woorden brengen naar klanten hoe het product werkt, terwijl ik het wel weet maar mijn hoofd kan die informatie niet altijd goed overbrengen. Daardoor voel ik me vaak onbekwaam en suf. Ik faal voor mijn gevoel. En ik vraag teveel van mijn hoofd en mijn lijf als ik weer eens over werk in de vakanties. De hele zomer gaat in een waas van vermoeidheid voorbij want dan is iedereen weg en werk ik voor mijn doen echt teveel. 
En ja, ik heb het al aangegeven bij de manager, meermaals, dat ik het niet goed trek maar die luistert wel maar hoort me niet. Ze is lief maar draait alles om naar haar eigen ervaringen met een burnout en zegt dat zij ook moe is na een lange dag werken. Dat snap ik uiteraard ook wel. Ik heb een onbetrouwbare collega die zich vaak ziekmeld of niet op komt dagen. Als dat dan gebeurd dan ben ik de eerste die gebeld wordt, want ik heb geen kinderen en gezin dus ik kan altijd wel. Ook op dagen dat ik vrij ben en als zij werkt zit ik altijd weer in de zenuwen voor of ik wel echt vrij ga zijn of niet. Of word ik weer gebeld? 

Ik had het er vandaag met mijn moeder over en die zei ook dat het niet goed voor me is, al die stress. Nu had ik zelf niet eens door dat het allemaal zoveel stress gaf ( of ik kan het goed ontkennen ) maar ze heeft wel gelijk. Ik denk niet genoeg aan mezelf. Ik twijfel of ik niet beter wat anders kan gaan zoeken. 
Maar ja, wat dan? Waar kan ik werken waar ik niet overprikkeld raak? Ik heb een Mavo diploma en meer niet. 
Veel catering ervaring en horeca maar dat trek ik niet meer, dat is pas echt stressvol, haha. Ik heb het laatst ook met mijn begeleider van de gemeente erover gehad dat ik twijfel om te blijven of niet, maar ja die gaf ook aan dat er overal wel wat is. Dat is natuurlijk ook zo, er zitten ook voordelen aan mijn werk: het is vlakbij, ik ben zo thuis, ik vind het klantcontact erg leuk ( veel vaste klanten ) en het gros van mijn collega's is ook gezellig. Ik zal het maandag eens met mijn psycholoog bespreken, misschien heeft zij nog tips. 
Mijn moeder zei ook heel terecht: zolang jij ja blijft zeggen op die lange dagen en het overwerken of invallen als er iets is verandert er niets en hou je het in stand. Laat het maar eens in de soep lopen. Dat is niet jouw probleem. Dat is ook zo natuurlijk. Maar zowel ik, als mijn andere twee collega's hebben gewoon een flink verantwoordingsgevoel naar elkaar toe, want ja als ik niet kom staat de ander alleen en dat is klote. 

Gisteren heb ik de kassa afgesloten en na afloop lig ik altijd in bed weer te malen of ik alles goed gedaan heb en niets vergeten ben. Het resultaat is dat ik dan om half vijf alweer op ben omdat ik het niet los kan laten. 

Wat moet ik nou? Liever niet quoten, ik ben wel heel herkenbaar nu, wellicht wis ik nog wat.