Toch weer een andere baan zoeken?
Hoi allemaal,
Ik zit een beetje in mijn maag met mijn werk en ik wil even van me afschrijven. Ik heb ASS, chronische depressie, endometriose en kamp al jaren met pittige vermoeidheidsklachten na aanleiding van Covid ( vermoedelijk long covid maar dat kan niet bewezen worden ) en ik loop op mijn werk tegen de lamp dankzij personeelstekort en niet goed op mijn grenzen passen.
Ik werk in een winkel voor 15 uur verdeeld over drie dagen. Ik sta in het doelgroepregister van het UWV en ben daar gekeurd op dat ik 20 uur per week belastbaar ben. Via via ben ik bij de gemeente terecht gekomen ipv bij het UWV dus ik verdien het gros van mijn geld zelf en word aangevuld door de bijstand.
Vroeger werkte ik echt 3x5 uur en dat was op zich prima, van 13-18. Sinds kort zijn de tijden aangepast en is dat 11-18 geworden. Dus ik werk wekelijks meer dan mijn contract. Die uren worden overuren en die krijg ik eens per jaar "uitbetaald" voor 50 %. Waar ik dus niets aan heb want dat gaat van mijn uitkering af. We werken in een team van 5 personen en we rennen vaak van vakantie naar vakantie. Er is bijna altijd wel iemand weg en dan moeten die uren opgevuld worden. Daardoor werk ik ook vaak hele dagen ( gisteren ook weer gedaan ) wat ik eigenlijk helemaal niet trek.
Tijdens mijn lunchpauze is mijn hoofd dan helemaal op en overprikkeld. Mijn werk is namelijk flink intensief voor de hersentjes. Je bent de hele dag met vragen bezig van klanten ( ik zit in de supplementen ) en informatie voor ze uitzoeken en verwerken. Bovenop mijn kassawerk ( we hebben lastige systemen die telkens weer veranderen ) en de administratieve taken die er nog dagelijks bij komen. Het is echt veel, wat je hier moet weten en kunnen. En het verandert elke tien minuten weer. Als ik vooraf had geweten hoeveel je moet weten om hier te kunnen werken en hoeveel cursussen en trainingen je telkens weer moet doen dan was ik er nooit begonnen. Ik krijg er stress van en ik kan vaak slecht onder woorden brengen naar klanten hoe het product werkt, terwijl ik het wel weet maar mijn hoofd kan die informatie niet altijd goed overbrengen. Daardoor voel ik me vaak onbekwaam en suf. Ik faal voor mijn gevoel. En ik vraag teveel van mijn hoofd en mijn lijf als ik weer eens over werk in de vakanties. De hele zomer gaat in een waas van vermoeidheid voorbij want dan is iedereen weg en werk ik voor mijn doen echt teveel.
En ja, ik heb het al aangegeven bij de manager, meermaals, dat ik het niet goed trek maar die luistert wel maar hoort me niet. Ze is lief maar draait alles om naar haar eigen ervaringen met een burnout en zegt dat zij ook moe is na een lange dag werken. Dat snap ik uiteraard ook wel. Ik heb een onbetrouwbare collega die zich vaak ziekmeld of niet op komt dagen. Als dat dan gebeurd dan ben ik de eerste die gebeld wordt, want ik heb geen kinderen en gezin dus ik kan altijd wel. Ook op dagen dat ik vrij ben en als zij werkt zit ik altijd weer in de zenuwen voor of ik wel echt vrij ga zijn of niet. Of word ik weer gebeld?
Ik had het er vandaag met mijn moeder over en die zei ook dat het niet goed voor me is, al die stress. Nu had ik zelf niet eens door dat het allemaal zoveel stress gaf ( of ik kan het goed ontkennen ) maar ze heeft wel gelijk. Ik denk niet genoeg aan mezelf. Ik twijfel of ik niet beter wat anders kan gaan zoeken.
Maar ja, wat dan? Waar kan ik werken waar ik niet overprikkeld raak? Ik heb een Mavo diploma en meer niet.
Veel catering ervaring en horeca maar dat trek ik niet meer, dat is pas echt stressvol, haha. Ik heb het laatst ook met mijn begeleider van de gemeente erover gehad dat ik twijfel om te blijven of niet, maar ja die gaf ook aan dat er overal wel wat is. Dat is natuurlijk ook zo, er zitten ook voordelen aan mijn werk: het is vlakbij, ik ben zo thuis, ik vind het klantcontact erg leuk ( veel vaste klanten ) en het gros van mijn collega's is ook gezellig. Ik zal het maandag eens met mijn psycholoog bespreken, misschien heeft zij nog tips.
Mijn moeder zei ook heel terecht: zolang jij ja blijft zeggen op die lange dagen en het overwerken of invallen als er iets is verandert er niets en hou je het in stand. Laat het maar eens in de soep lopen. Dat is niet jouw probleem. Dat is ook zo natuurlijk. Maar zowel ik, als mijn andere twee collega's hebben gewoon een flink verantwoordingsgevoel naar elkaar toe, want ja als ik niet kom staat de ander alleen en dat is klote.
Gisteren heb ik de kassa afgesloten en na afloop lig ik altijd in bed weer te malen of ik alles goed gedaan heb en niets vergeten ben. Het resultaat is dat ik dan om half vijf alweer op ben omdat ik het niet los kan laten.
Wat moet ik nou? Liever niet quoten, ik ben wel heel herkenbaar nu, wellicht wis ik nog wat.
Jujubee schreef op 15-01-2026 om 11:55:
[..]
Ja, je hebt ook gelijk. Maar ja, soms is het overmacht ( twee overlijden in familie van collega's ) en ja, dan krijg ik het niet over mijn hart om nee te zeggen. Ik blijf het lastig vinden, om voor mezelf op te komen. Ik ben geen lid van de vakbond. Ik ga zeker nog praten over die contracturen want dit is niet de afspraak.
Ik voel me gewoon af en toe een mislukkeling. Hoe moeilijk is het nou? Die 18 uur per week? Helaas heb ik ook een erg laag zelfbeeld en voel ik me al rot genoeg dat ik niet mijn eigen broek op kan houden en een uitkering nodig heb. Ik wil heel graag werken en onafhankelijk zijn maar iets vinden waar ik genoeg uren kan maken en wat bij me past blijft erg lastig.
Lieve jujubee, je bent geen mislukking, je doet je uiterste best, je bent echt goed zoals je bent! Het moet allemaal even snel en even tussendoor, tien dingen tegelijk doen en ondertussen ook nog sociaal zijn tegen de klanten en je collega's. Je zou van minder moe worden, helemaal met ass en je andere gezondheidsklachten. Word liever voor jezelf en laat de eindverantwoordelijkheid daar waar hij hoort.
Ik zeg het nu heel makkelijk, maar het is de enige manier.
felija schreef op 15-01-2026 om 12:06:
[..]
Lieve jujubee, je bent geen mislukking, je doet je uiterste best, je bent echt goed zoals je bent! Het moet allemaal even snel en even tussendoor, tien dingen tegelijk doen en ondertussen ook nog sociaal zijn tegen de klanten en je collega's. Je zou van minder moe worden, helemaal met ass en je andere gezondheidsklachten. Word liever voor jezelf en laat de eindverantwoordelijkheid daar waar hij hoort.
Ik zeg het nu heel makkelijk, maar het is de enige manier.
Wat lief van je, dank je wel. Ik krijg er tranen van. Ik doe ook heel erg mijn best maar wat ik ook doe, het is nooit goed genoeg en ik voel me altijd weer onbegrepen en minder dan de rest. Abnormaal. Het stumpertje. Ik heb wel therapie nu, maar dat is maar een half uur per keer en daarin krijg je dan ook niet veel voor elkaar. Ik probeer wat te doen aan mijn lage zelfbeeld maar na een lang pestverleden en de nodige trauma's met familie is dat best moeilijk. Juist daarom, wil ik alles goed doen op werk. Maar doordat ik zoveel moet en zo overprikkeld raak en in de stress schiet ga ik juist fouten maken. En dat bevestigd alleen maar weer dat negatieve zelfbeeld en zo is de cirkel weer rond. Doodvermoeiend.
Jujubee schreef op 15-01-2026 om 12:01:
[..]
Dat zou beter zijn, maar dan hebben we weer niet genoeg poppetjes op de dagen.
Tegenwoordig kort ze soms mijn zaterdag in, dat ik dan maar vier uurtjes hoef. Dat is wel fijn. Ik ga zaterdag even overleggen met haar of dat zo kan blijven voorlopig. Dan nog, zijn de andere twee dagen dus te lang. Contract aanpassen ga ik ook even bespreken.
Niet jouw aap.
Contract aanpassen?
Volgens mij hoeft jouw contract niet te worden aangepast, alleen moeten ze zich eraan houden (dus geen overwerk).
(als ze liever willen dat je 2x 7uur werkt i.p.v 3x5 uur, mogen ze natuurlijk voorstellen het contract aan te passen).
Heb jij toevallig een jobcoach (omdat je in het doelgroepenregister zit)?
Misschien kan die jouw chef beter overtuigen dan jij dat kunt.
Jujubee schreef op 15-01-2026 om 12:01:
[..]
Dat zou beter zijn, maar dan hebben we weer niet genoeg poppetjes op de dagen.
Tegenwoordig kort ze soms mijn zaterdag in, dat ik dan maar vier uurtjes hoef. Dat is wel fijn. Ik ga zaterdag even overleggen met haar of dat zo kan blijven voorlopig. Dan nog, zijn de andere twee dagen dus te lang. Contract aanpassen ga ik ook even bespreken.
Nee, dit zou ik niet doen. Wat ik begrijp is dat je met je huidige contracturen het wel zou kunnen redden en dat je nu te veel stress ervaart. Dan moet je niet meer contracturen willen.
Echt, maak een afspraak met de arboarts. Afdeling personeelszaken kan je verder helpen. Je habt sowieso recht op een afspraak. Daarvoor hoef je niet ziekgemeld te zijn.
Het is nu moeilijk, maar je bent het waard!
Jujubee schreef op 15-01-2026 om 12:13:
[..]
Wat lief van je, dank je wel. Ik krijg er tranen van. Ik doe ook heel erg mijn best maar wat ik ook doe, het is nooit goed genoeg en ik voel me altijd weer onbegrepen en minder dan de rest. Abnormaal. Het stumpertje. Ik heb wel therapie nu, maar dat is maar een half uur per keer en daarin krijg je dan ook niet veel voor elkaar. Ik probeer wat te doen aan mijn lage zelfbeeld maar na een lang pestverleden en de nodige trauma's met familie is dat best moeilijk. Juist daarom, wil ik alles goed doen op werk. Maar doordat ik zoveel moet en zo overprikkeld raak en in de stress schiet ga ik juist fouten maken. En dat bevestigd alleen maar weer dat negatieve zelfbeeld en zo is de cirkel weer rond. Doodvermoeiend.
Probeer jezelf minder met anderen te vergelijken. Heb compassie met jezelf. Jij vervult hier op deze wereld jouw eigen unieke rol, ook al zie je dat zelf niet: die rol is net zo waardevol als van een ander. Het zit hem niet alleen in succesverhalen. Het zit hem juist ook in de kleine alledaagse dingen. Wanneer je glimlacht naar een voorbijganger of een hier een post plaatst waar een ander wat aan heeft. Jij bent ook nodig net als die ander die veel werkt en daardoor zijn steentje bijdraagt.
Je zegt A (het is teveel) maar je doet B (het toch doen).
Hierdoor geef jij onbewust en ongewenst dit signaal door waardoor je jezelf in de voet schiet:
"Je hoeft mijn uitspraak 'het is teveel' niet serieus te nemen want uiteindelijk doe ik het toch"
Hierdoor nemen ze je dus niet serieus en presteer je slechter waardoor je jezelf nog meer benadeelt.
Een andere baan zoeken kan een oplossing zijn want dan verander je van omgeving.
Het is wel een risico op herhaling van zetten omdat jij jouw gedrag niet hebt aangepast.
haarklover schreef op 15-01-2026 om 12:29:
Heb jij toevallig een jobcoach (omdat je in het doelgroepenregister zit)?
Misschien kan die jouw chef beter overtuigen dan jij dat kunt.
Nee, ik heb momenteel geen enkel lijntje met het UWV, op het feit na dat ik in het doelgroepregister sta. Ik heb wel een autismecoach gehad maar ook daar kwam qua werk niet echt iets passend uit.
Ik reageer straks weer even, ga nu even plat op de bank. Ben moe. Heb even mijn huis schoongemaakt, dat doe ik soms als ik stress heb. Ook wel even fijn. Nu even uitrusten. Heel erg bedankt voor al jullie reacties en het meedenken. 
Jujubee schreef op 15-01-2026 om 11:12:
Klopt, not my monkeys, not my circuses. Helemaal waar. Ik heb het ook al aangegeven bij de manager dat ik echt niet meer over ga werken ( meermaals ) en dat ik gewoon mijn uren wil draaien en niet meer, maar dat gaat dan een week goed en dan gebeurt er weer iets waardoor ik toch weer op kom draven. De afspraak is dan dat ik de week erna een dag vrij krijg of minder uren maar dat lukt dan niet altijd. En zo gaat het cirkeltje weer rond en rond. We hadden laatst een sollicitant die er goed uit zag, zegt mijn manager tegen collega dat ze twijfelt omdat we het toch prima redden zo? Dan val ik bijna van mijn stoel. Hoezo redden we het prima zo? Het is dweilen met de kraan open. Ik begreep er niets van.
We hebben dit allemaal al meermaals aangegeven maar er verandert uiteindelijk niets en ja, dat houden wij allemaal in stand door toe te geven.
Er zijn trouwens geen extra mensen, elk filiaal in Nederland kampt met personeelstekort ( ik snap wel waarom ), dus er komt geen vervanging als er iemand ziek is en wij allemaal nee zeggen. Ik ben zelf ook bang om ( weer ) uit te gaan vallen ja. Dat is bij mijn vorige baan in een andere winkel ook gebeurd, toen raakte ik ook compleet gestrest en overwerkt. Arbo-arts is wel een idee, ga eens kijken waar ik die zou kunnen vinden. Het zal al fijn zijn om mijn ei even kwijt te kunnen.
ik ga even heel onaardig zijn:
1. jawel, jullie redden het zeker wel prima. jullie lopen alle gaten dicht dus zijn een extreem rendabel filiaal. kunnen ze goed nog complimenten voor gaan geven ook.
2. een andere baan zoeken is in jouw geval zinloos zolang je niet voor jezelf opkomt. dus ga dit bedrijf eens als leerschool voor jezelf gebruiken. als je hier op je grenzen kunt letten (en nee, "toch volgende week geen vrije dag extra hebben" na overwerk is geen excuus, want jij bent er niet weet je nog? 
) en hier nee kunt leren zeggen en je wil nog steeds weg kun je daarna gaan zoeken.
Je kunt ook lid worden van een vakbond, bij laag inkomen heb je een verlaagde contributie.
Zij kunnen ook met je meekijken wat een passende functie voor jou kan zijn. De ene ASS-er is de andere niet tenslotte.
Ook kunnen zij je helpen met communiceren naar je werkgever, dat is de juridische tak.
Handigste is daar in eerste instantie de arbo-arts bij te laten helpen.
en nee, je faalt niet, onze bedrading is gewoon anders. Iedereen weet dat een Roos een andere bloem is dan een tulp en een andere behandeling nodig heeft om goed tot zijn recht te komen. Zonder al die verschillen krijg je een heel saai en slecht boeket.
Een werkteam is ook zo, je hebt elkaar nodig, dan is 1+1 3 ipv 2
Jujubee schreef op 15-01-2026 om 12:01:
[..]
Dat zou beter zijn, maar dan hebben we weer niet genoeg poppetjes op de dagen.
Tegenwoordig kort ze soms mijn zaterdag in, dat ik dan maar vier uurtjes hoef. Dat is wel fijn. Ik ga zaterdag even overleggen met haar of dat zo kan blijven voorlopig. Dan nog, zijn de andere twee dagen dus te lang. Contract aanpassen ga ik ook even bespreken.
hoi ineke, het gaat zo niet en ik ben bang dat ik volledig uitval. hoe gaan we zorgen dat ik maximaal mijn contracturen ingepland sta? overwerken is nu gewoon geen optie.
je gaat niet overleggen of iets kan, want het kan niet. jij trekt het niet weet je nog?
daarnaast gebruik je in je eerste regel van deze reactie "we". Er is geen we want ze lopen ook keihard over jou heen.
en nee, je bent zeker geen mislukkeling, maar moet wel even voor jezelf gaan zorgen.
alhambra schreef op 15-01-2026 om 12:43:
Je zegt A (het is teveel) maar je doet B (het toch doen).
Hierdoor geef jij onbewust en ongewenst dit signaal door waardoor je jezelf in de voet schiet:
"Je hoeft mijn uitspraak 'het is teveel' niet serieus te nemen want uiteindelijk doe ik het toch"
Hierdoor nemen ze je dus niet serieus en presteer je slechter waardoor je jezelf nog meer benadeelt.
Een andere baan zoeken kan een oplossing zijn want dan verander je van omgeving.
Het is wel een risico op herhaling van zetten omdat jij jouw gedrag niet hebt aangepast.
Ja precies, dat is het probleem. Je zegt nee, maar doet het toch. Het gekke is dat ik normaal echt wel nee kan zeggen, in een groter team. Ik heb in al mijn banen nooit moeite gehad met nee zeggen als er een zieke was. Want dan zit ik in een ruim team met andere opties. Mijn moeder werkt in een flink team en zegt super makkelijk nee als ze geen zin heeft in een extra shift. Dat zou mij ook gewoon lukken. Want dan komt er wel een ander. Hier zijn die andere er dus niet. En dan voel je je rot als je nee zegt. Met zo'n kleine, hechte kliek vind ik het erg moeilijk om nee te zeggen. Vooral omdat ik geen "goede reden" heb zoals een gezin of mantelzorg.
We zijn allemaal flexibel en gunnen elkaar veel. Maar jullie hebben gelijk, er is geen "we" alleen ik. En ik moet op mijn strepen gaan staan. Ik kan wel van baan wisselen maar ik zou niet weten wat en het moet dan wel een groot team zijn zodat ik hier niet weer tegenaan loop bij de volgende werkgever. Onderbezetting is natuurlijk bij veel banen een actueel thema.
Waarom ga je dan niet bij de supermarkt 3x5 uur werken, als dat toch (veel) beter betaalt? Dit klinkt niet als een goede werkomgeving voor jou. Ik zou zeker om me heen gaan kijken naar die anders en tot die tijd op alles 'nee helaas ik kan niet' zeggen.
Hier kan en hoef je niet alleen tegen te vechten.
Je hebt een uren beperking en staat ingeschreven bij het doelgroep registerer.
Ik adviseer je 2 dingen:
1: plan een afspraak met de bedrijfsarts.
Deze kan ook vastleggen dat je max x uur per dag kan werken. Of vastleggen dat je 3 dagen van 5 uur moet werken en niet mag overwerken. Dit kan de bedrijfsarts doen aan de hand van de documenten van het uwv icm met jouw ervaringen.
2: vraag via het uwv een jobcoach aan. Hier heb je recht op en kan je helpen in het contact met je leidinggevende.
Twee stappen die ervoor kunnen zorgen dat jij mij 3 dagen van 5 uur kan werken.
Werken naar vermogen dus, en niet meer tot je uitvalt met alle gevolgen van dien. Dat kan zo voorkomen worden.