Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
Tijgeroog schreef op 27-02-2026 om 17:55:
Stofzuigen en bedden opmaken vind ik fysiek echt wel zware klussen.
Mijn ergo hanger ik op stabiliseren voor je er een volgende stapje doet. Dus inderdaad eerst een tijdje die 3km fietsen, en dan pas wat meer. Vind ik ook lastig hoor...
Niet alles op dezelfde dag gedaan hoor. Ene dag ene bed, andere dag andere. En weer een andere dag stofzuigen. Andere dagen heeft man het gedaan . Was voor mij weer de eerste keer het stofzuigen.
Hier is het vooral fysio die hamert op stabiliteit voor ik ga uitbreiden. Ergo mag ik best eea van uitproberen. Mits ik uit het " rode " vandaan blijf. Dat laatste is soms moeilijk, het rode voel je vaak pas naderhand. Ook verkeer ik in grote twijfel of ik toch niet gewoon moet proberen te gaan werken. Misschien lukt het wel gewoon als ik het probeer? Gewoon niet zo janken en mezelf een hardere schop onder mijn kont geven.
@Lientje: weer gaan werken lijkt me echt een heel slecht idee, dat kan toch helemaal niet?
Ik denk echt dat je rustig aan moet doen en goed naar je lichaam moet luisteren (al is dat denk ik niet je sterkste kant omdat je volgens mij met de paplepel ingegoten hebt gekregen altijd maar door te gaan dus ik kan me ook voorstellen dat het lastig is).
Je staat zo in de zorg-modus en hebt zo lang alles voor iedereen gedaan dat je dat moeilijk los lijkt te kunnen laten (en je omgeving blijkbaar ook). Je bent absoluut geen last en juist een geweldig lief en zorgzaam mens dat altijd eerst aan anderen denkt en dan pas aan zichzelf. Ik denk alleen niet dat dat nu verstandig is. Veel sterkte!
Lief hemke , dank je.
Het is gewoon dat ik het idee heb dat ik steeds minder kan naarmate ik langer thuisblijf. Is waarschijnlijk het idee maar zo voelt het nu wel. Ook omdat de vooruitgang niet of nauwelijks te zien is/ te merken. Ik liep eerst 2 x keer per dag zo'n 1800 meter, nu nog maar 1x 1500. En zelfs dat kost veel moeite. Al dat liggen en rust houden ( luieren voor mijn gevoel ) maakt dat ik denk dat ik eerder achteruit dan vooruit ga.
Vandaar dat ik zoiets heb van : misschien moet ik toch maar gewoon proberen te werken. Wie weet knap ik er van op. Man is het er echter niet mee eens, die zegt dat wordt weer net als 35 jaar terug terugval na terugval...
Waarom heb je eigenlijk geen revalidatietraject, bij een revalidatiecentrum? Want dan zijn de lijntjes tussen fysio en ergo en psycholoog enzo heel kort, en is er meer samenhang. Dat lijkt me in jouw situatie heel nuttig.
@Lientje: eens met man. En niets doen is nu ook geen luieren he? Je moet je lichaam echt rust gunnen. Ik hoop dat je uiteindelijk wat milder voor jezelf wordt.
Tijgeroog schreef op 28-02-2026 om 12:16:
Waarom heb je eigenlijk geen revalidatietraject, bij een revalidatiecentrum? Want dan zijn de lijntjes tussen fysio en ergo en psycholoog enzo heel kort, en is er meer samenhang. Dat lijkt me in jouw situatie heel nuttig.
Ik kreeg in eerste instantie geen traject omdat het allemaal mee leek te vallen. Toen na thuiskomst uit het ziekenhuis dat niet zo bleek te zijn ben ik mijn eigen traject gaan samenstellen. Psycholoog is in overleg nu over een traject via ziekenhuis. Ik weet nog niet of ik dat wil. Ziekenhuis zit hier niet om de hoek. Dan moet ik continu vervoer zien te regelen. Mezelf kennende ga ik zelf rijden. Wat in samenhang met behandeling natuurlijk weer te zwaar is en me eerder tegen zal werken dan mee zal helpen. Bovendien moet ik net nu ik een band en vertrouwen heb in mijn fysio en nieuwe ergo daar weer stoppen.
Ik had waarschijnlijk in het ziekenhuis minder moeten liggen en meer proberen te doen. Dan had ik gemerkt dat het slechter met me gesteld was dan ik dacht. Maar eerste 2 dagen mocht ik niet eens mijn bed uit. Derde dag op de fiets gezeten 10 minuten en daarna zo moe dat ik lekker in bed ben blijven liggen. Tot ik naar huis mocht. Mijn restverschijnselen leken op dat moment nog mee te vallen. Achteraf had ik de dag na thuiskomst gelijk moeten bellen dat het niet ging. Dan was ik wel naar een revalidatiecentrum gestuurd. Maar dat is achteraf praten. Kan er niks meer mee nu.
Hinde schreef op 28-02-2026 om 08:39:
@Lientje: weer gaan werken lijkt me echt een heel slecht idee, dat kan toch helemaal niet?
Ik denk echt dat je rustig aan moet doen en goed naar je lichaam moet luisteren (al is dat denk ik niet je sterkste kant omdat je volgens mij met de paplepel ingegoten hebt gekregen altijd maar door te gaan dus ik kan me ook voorstellen dat het lastig is).
Je staat zo in de zorg-modus en hebt zo lang alles voor iedereen gedaan dat je dat moeilijk los lijkt te kunnen laten (en je omgeving blijkbaar ook). Je bent absoluut geen last en juist een geweldig lief en zorgzaam mens dat altijd eerst aan anderen denkt en dan pas aan zichzelf. Ik denk alleen niet dat dat nu verstandig is. Veel sterkte!
Lief hinde, dank je. Verkeerd gelezen zie ik en verkeerde naam getypt in mijn andere reactie 
Heel bijzonder dat brein van mij. Ik lees of schrijf soms andere dingen dan ik in mijn hoofd heb...
Dat andere dingen lezen of schrijven heb ik echt nog nooit gehad in mijn leven. Blijkbaar heeft mijn hoofd even error dan ofzo.
Verder heb ik nog een " nieuwe " klacht erbij gekregen of eigenlijk begint het me nu pas meer op te vallen ofzo. Ik heb problemen met slikken , een soort brok in mijn keel. Moet er nu dus extra op letten dat ik héél goed kauw en niet te snel hap slik weg doe. Heb het waarschijnlijk al veel langer maar denk dat mijn aandacht op andere delen van mijn lijf gefocust is geweest en ik het genegeerd heb.
Tevens heb ik sinds mijn medicatie wijziging veel meer last van maagzuur ( andere maagbeschermer , heb hier al contact met huisarts over gehad en mag er af en toe een extra nemen nu ) waardoor ik veel dingen nu maar vermijd qua eten. Het is nog even een beetje zoeken , van sommige dingen weet ik het wel, andere merk ik als ik bed lig van, hee , hier reageer ik ook op. Bijkomend voordeel: ik eet veel minder en ook eigenlijk nagenoeg geen tussendoortjes meer. Helaas merk ik het nog niet aan mijn gewicht. Dat is nou weer jammer.
@Lientje: geen probleem, ik snapte dat je mij bedoelde. Wat vervelend, die extra klachten. Doe rustig aan en wees lief voor jezelf. Ik hoop dat het aankomende voorjaar je een beetje goed zal doen.
Vandaag een videocall met de bedrijfsarts in opleiding deze keer. Om te kijken of de lijst die afgelopen jaar is gemaakt nog passend is. Ik denk van niet. Ik ben er erg zenuwachtig voor. Ik weet niet zo goed wat ik er van moet denken. Weer iemand die me nog nooit heeft gesproken. We zullen zien... heb inmiddels het gevoel een hopeloos geval te zijn ...
Leatje schreef op 03-03-2026 om 07:15:
Vandaag een videocall met de bedrijfsarts in opleiding deze keer. Om te kijken of de lijst die afgelopen jaar is gemaakt nog passend is. Ik denk van niet. Ik ben er erg zenuwachtig voor. Ik weet niet zo goed wat ik er van moet denken. Weer iemand die me nog nooit heeft gesproken. We zullen zien... heb inmiddels het gevoel een hopeloos geval te zijn ...
Sterkte leatje. Altijd erg spannend dat soort dingen.
Je laatste zin raakt me. Weet precies hoe het voelt. 
Zet hem op, Leatje. Geef goed aan dat die (Functiemogelijkheden-)lijst niet meer passend is en waarom. Goed onderbouwen. Ik weet niet (meer?) precies wat jouw inzet van het gesprek is. Denk je dat je het beste afgekeurd kunt worden of wil je juist graag werken, al of niet in je eigen functie? Hou dat dan goed voor ogen, zodat je vanuit die overtuiging het gesprek in kunt gaan. Ben je het uiteindelijk niet eens met de beslissing van de bedrijfsarts, dan kun je een deskundigenoordeel bij het UWV aanvragen. Succes!
ah dankjulliewel.. het was een gesprek om mijn mogelijkheden in kaart te brengen. Ik had best een goede dag vandaag...altijd lastiger om dan het gesprek in te gaan. Ik vergeet dan een soort van dat ik een halve nacht wakker ben geweest. Ik hoop heel erg niet afgekeurd te worden. En ik verwacht niet dat dat gaat gebeuren. Wel moet ik wachten tot deze blessure over is en dan moet ik nog een operatie. Dus wie neemt me aan nu. Ik moet dat loslaten van de arts. Mijn beperkingen schrijft hij bij. Nu maar weer afwachten hoe het allemaal wordt opgeschreven. Na het gesprek verstapte ik me en besef ik me weer waarom ik thuis zit...au
picunia ik las je berichtje vlak voor het gesprek...dankjewel het klinkt alsof je weet waar je het over hebt...
Klopt, Leatje. Ik heb meer dan 35 jaar in P&O gewerkt. Veel te maken gehad met ziekteverzuim (van medewerkers) en uiteindelijk ook met mijn eigen. Dat laatste is dan weer heel wat anders. Toen ik de keuring kreeg bij het UWV, heb ik een arbeidsdeskundige gevraagd waar ik op moest letten. En ze zei dat als er gevraagd wordt om te beschrijven hoe je dag eruit ziet, beschrijf dan je slechtste dag. Want we zijn allemaal geneigd om het te bagatelliseren, zoals jij dat ook hebt gedaan, Leatje.
Ik was het vergeten, anders had ik je die tip ook kunnen geven. Voor nu is het blijkbaar redelijk verlopen, maar komt het tot een nieuw gesprek of keuring, denk daar dan aan, Leatje, want je slechtste dag doet recht aan je klachten. Tuurlijk heb je ook goede dagen, maar door de slechte dagen kun je niet werken!