Leven met pijn, kletsend het jaar door.

Overigens had ik vandaag best een goede dag..Heb  aardig wat kunnen doen met ook veel " oplaad " momenten tussendoor.  Benieuwd hoe ik me morgen voel. Gisteren was ook al een best aardige dag. Al heb ik gisteren niet gewandeld, de fysio was intensief genoeg.  Behoorlijk spierpijn vandaag. Vandaag zat ik wel weer rond de 5000 stappen.  En dat is niet heel slecht.

Morgenochtend ga ik met moeder om boodschappen.  Morgenmiddag  heel misschien  toch weer eens een poging wagen  om te zwemmen.  Al vind ik dat wel spannend en eng na het vorige keer zo fout ging. Ik kijk even aan hoe ik me morgen voel.

lientje69 schreef op 14-01-2026 om 21:38:

Overigens had ik vandaag best een goede dag..Heb aardig wat kunnen doen met ook veel " oplaad " momenten tussendoor. Benieuwd hoe ik me morgen voel. Gisteren was ook al een best aardige dag. Al heb ik gisteren niet gewandeld, de fysio was intensief genoeg. Behoorlijk spierpijn vandaag. Vandaag zat ik wel weer rond de 5000 stappen. En dat is niet heel slecht.

Morgenochtend ga ik met moeder om boodschappen. Morgenmiddag heel misschien toch weer eens een poging wagen om te zwemmen. Al vind ik dat wel spannend en eng na het vorige keer zo fout ging. Ik kijk even aan hoe ik me morgen voel.

Fijn dat er ook weer wat goede momenten tussen zitten..

Dat zwemmen, heb je dat overlegd met de ergotherapie? Mijn ergotherapeute gaf, nadat ik ook weer eens geweest was en dit heel hard tegen viel, aan dar zwemmen prikkeltechnisch het meest intensieve is wat je kunt doen, zeker als je ook last heb van je evenwicht. De prikkels van het water, het missen van de vaste grond om je evenwicht te bepalen en daarbij een schommelende horizon, in combinatie met nog de geluidsprikkels erbij.. mij werd dit afgeraden zolang ik nog geen stabiele dagen en dagindeling had. Misschien is dit bij jou niet van toepassing omdat de oorzaak elders ligt, maar misschien helpt het wel om te begrijpen waardoor het tegen kan vallen.. 

lientje69 schreef op 14-01-2026 om 21:34:

[..]

Als ik eind mei niet volledig hersteld ben is dat wel zeker ja. En volgens ergo en huisarts is dat vrijwel zeker te kort dag voor volledig herstel. ( hebben ze onafhankelijk van elkaar aangegeven ) Al ben ik nog niet van plan dat te accepteren en de handdoek in de ring te gooien. Nu is dat extreem uiteraard om het gelijk op te geven. Maar er wordt van meerdere kanten aangegeven ( niet alleen HA dus) om maar beter ziek uit dienst te gaan. Zou beter zijn. Komt op mij wat berekend over eerlijk gezegd. Wil toch echt nog een poging gaan wagen eind mei weer volledig hersteld te zijn. Denk en hoop dat dat ergens in april wel in te schatten moet zijn.Maar ik meen dat ik uiterlijk eind april moet horen of mijn contract verlengd wordt. Tegen die tijd zal ik dan knopen moeten doorhakken.

Dat klinkt alsof je vindt dat het niet eerlijk is als je dat doet, klopt dat? Waarom vind je dat? Maak je het daarmee juist niet lastiger voor jezelf?

Tijgeroog schreef op 15-01-2026 om 18:26:

[..]

Dat klinkt alsof je vindt dat het niet eerlijk is als je dat doet, klopt dat? Waarom vind je dat? Maak je het daarmee juist niet lastiger voor jezelf?

Klopt en ja. Wij hebben thuis van jongs af mee gekregen dat je moet werken voor je geld. Een uitkering was not done zeg maar. Ik heb ook mijn hele leven nooit gebruik gemaakt  van het vangnet van sociaal stelsel. Zelfs  toen ik ( of man ) er wel recht op hadden. Na mijn infarct werd ik trouwens gewoon goedgekeurd 35 jaar terug. Terwijl  ik toch op dat moment echt niet kon werken. Het is ook nooit gelukt om terug te komen op de 40 uur die ik toen werkte. Na 35 jaar zat ik op een dacht ik redelijk  stabiele 24 uur. Opgebouwd van 20 naar thuismoeder naar 10 naar 17 en uiteindelijk 24 uur. Hele  strijd geweest. Was er net zo trots op en blij mee dit bereikt te hebben.

Ook toen man ernstig  ziek was als zzper  en de aov verzekering niet wilde uitkeren hebben we van alles gedaan ons hoofd boven water te houden.  Van oud ijzer verzamelen tot koperdraad strippen. ( eerlijk gekregen hoor ) Van diepvries hondenkoekjes inpakken tot noem maar op.  Containers ombouwen tot stallen  enzenz. Uiteindelijk zijn we erbovenop gekomen. En nu dit weer.

Je ziet niks aan me. Heb geen tot weinig uitval ledematen.  Kan gewoon denken en praten. Toch kan ik momenteel heel veel niet. En ik hoor de stem van mijn opvoeding in mijn hoofd: als je kunt lopen, je armen en benen kunt bewegen , dan kan je werken!  Dat is wat een opvoeding kan doen. Ik vind dus inderdaad  dat ik nergens  recht op heb. 

Maar je hebt al die jaren wel premie betaald. Nooit iets gekregen gewoon je er wel recht op had. En het is bewonderenswaardig dat jullie zo hard geknokt hebben, maar misschien is het nu wel tijd om te accepteren dat het zo niet meer gaat, en dat jij ook een keer een uitkering mag ontvangen. 
Ziek uit dienst betekent dat je een ziektewet-uitkering krijgt, dus nog geen WIA-uitkering. Als je contract niet af zou lopen zou je dat ook krijgen, en dan zou je je niet druk maken om die datum. 

We en beetje lief voor jezelf! Na al die jaren hard werken mag dat best wel eens. 
En misschien klopte het wel niet wat je in je opvoeding mee kreeg. Dat je kunt bewegen betekent niet dat je ook kunt werken. Hoe zou je willen dat je kinderen handelen als ze zich voelen zoals jij je nu voelt?

En ik lees je verhalen met veel interesse mee. Ik heb geen NAH, maar sinds eind april een oncologisch diagnose ("leukemie light") waarvan ik vind dat ik niets te klagen heb, want geen zware behandelingen, geen verminderde levensverwachting. Maarja, wel heel erg moe door m'n medicijnen. Een werkgever die graag wil dat ik meer uren ga maken. Continu m'n eigen verwachtingen over herstel maar achteren aan het schuiven. Zelfbeeld wat volledig aangepast moet worden. 
En bij mij zie je ook niets. Die paar uurtjes op m'n werk ben ik gezellig, productief en merk je er niets van. Dat is de rest van de dag knock-out op de bank lig is voor buitenstaanders niet te zien. 

Tijgeroog, dat is inderdaad het lastige.  Dat ze niets aan je kunnen zien. En je zelf de rest van de dag uitgeteld op de bank ligt. Zelfde  als met als je dan na veel afzeggen wél een  keer een feestje of uitstapje doet. Dat moeten we naderhand bezuren. Terwijl de buitenwereld  zegt , oh gaat vast goed want ze was wel op dat feestje. 

Daar is dit topic ook voor. Om van je af te schrijven, het onbegrip, dingen waar je tegenaan loopt als je iets mankeert. En ook gewoon de dagelijkse dingetjes of kleine zorgen. Soort kletstopic. Gedeelde smart is halve smart, dat idee. Gestart als chronisch pijn , afgeleid van Viva toen die ( achteraf niet) stopten.

Maar uiteraard is iedereen  welkom mee te  schrijven, ook als je geen pijn hebt of met een ( al dan niet tijdelijke ) ziekte. Iedereen  is hier welkom!

Daar zie ik ook een flinke overeenkomst tussen ons, ik herken veel over wat je schrijft, over denk dat je het wel kan, maar dat het toch tegen valt, over ergotherapeuten die vinden dat alles wat je doet teveel energie kost. Dus ik wil jou graag de adviezen geven die ik zelf krijg, maar waar ik beter naar zou moeten luisteren. Over lief zijn voor je lijf enzo. 
terug

En nou ja, niet gezwommen dus vandaag. Ingestort en liggen slapen  op de bank. En wakker in een nachtmerrie huilend. Tranen liepen ook echt over mijn wangen .

Picunia schreef op 17-01-2026 om 18:38:

Ach Lientje, wat loopt het weer moeilijk. Eerst leek het best goed te gaan en nu zo’n slechte nacht. Het viel mij op dat je er niet bij neer kunt leggen, dat je ziek uit dienst zal gaan. Ik vind dat je gelijk hebt, dat dit nu nog niet echt te zeggen is. Maar anderzijds moet je niet alles op alles zetten, om op tijd hersteld te zijn. Ik ben ervan overtuigd dat dat tegen je werkt. Go-with-the-flow en luister goed naar je lichaam. Als je teveel doet en wilt, zul je jezelf steeds teleurstellen. Dat zal je niet helpen.

Ik kan me er inderdaad slecht bij neerleggen  Picunia. Maar het gaat qua herstel echt zó waardeloos dat ik nu inderdaad bang begin te worden dat het misschien toch inderdaad nooit meer goed komt. Heb vanmorgen  dan ook een niet te stuiten hysterische huilbui gehad.  Gelukkig  was er verder niemand  thuis. Ik zie het momenteel somber in . Het ziet erg zwart om me heen zeg maar. 

Gisteren  kreeg ik 2 uurtjes bezoek.  Was daarna kapot. Vanmorgen heb ik 2 keukenkastjes schoongemaakt.  Was helemaal gesloopt. Hoe moet ik zo toch ooit gaan werken? Ik zie het even niet meer zitten.

Ach Lientje...een knuffel  

Lientje, ziek uit dienst gaan, dat is geen schande.
Een uitkering krijgen ook niet, deze uitkering geeft jou de ruimte om te genezen ,zonder de financiële druk achter jou .
Vroeger is niet NU, vroeger is verleden tijd.

.

Lientje, ik hoop dat je je er wél bij neer kunt leggen. Dat herstel tijd nodig heeft en het tegen je werkt als je maar doorgaat. Ik herken veel van mijzelf in jou. Het steeds maar doorgaan, op wilskracht, als het moeilijk wordt. Het heeft me veel gebracht. Totdat dat niet meer ging. Ik was op. Jij hebt ook zoveel meegemaakt, wat je door je wilskracht hebt overwonnen. Maar je wilskracht zit je nu in de weg. Geef het herstel tijd. Misschien ben je er in mei weer, misschien niet. Een ziektewetuitkering is geen schande. En zodra het kan, écht kan, ga je weer aan de slag of op zoek naar een fijne, passende baan. Heel veel sterkte, lieve vrouw.