Geen klik met vriendinnen van zoons
Mijn man en zoons wilde graag een weekendje weg in een huisje en ik wil graag mee omdat ik mijn jongens niet meer zo vaak zie nu ze uit huis zijn. Ze hebben al iets leuks gevonden, maar ze willen hun vriendinnen ook mee. Ze hebben beide al een aantal jaar verkering, maar ik heb ondanks alles geen klik met de meiden. Tijdens kerst en verjaardagen ben ik te druk met hosten om mij er druk over te maken, maar een heel weekend lang met z'n alle op elkaars lip in een huisje is een ander verhaal. Mijn man en zoons voetballen veel, iets wat mij totaal niet ligt dus ik zou wel het hele weekend met die 2 meiden opgescheept zitten. Ik zie er erg tegenop.
De vriendin van de oudste is erg stil. Ze geeft vaak ook maar korte antwoorden en een gesprek met haar houden voelt als aan een dood paard trekken. Tijdens verjaardagen gaat ze ook na een uurtje naar buiten om door de wijk te lopen omdat het haar te druk wordt. Ze is erg op zichzelf. De vriendin van jongste klaagt aan een stuk door. Niks is er goed en ze heeft overal commentaar op. We gingen een keer met zoon uiteten en ze had 3 restaurants afgekeurd voordat we ergens konden eten. Bij de vierde waar ze wel naar toe wilde vond ze het eten matig.
Ik heb het al met mijn zoons erover gehad en die hebben het met hun vriendinnen besproken, maar beide kenden zich niet in het gedrag wat ik schetste. Dus nu lijkt het net of ik de onmogelijke schoonmoeder ben. Mijn man spendeert te weinig tijd met de meiden om er een mening over te hebben. Hoe pak ik dit aan? Terwijl ik dit typ voel ik mijn hartslag al stijgen.
Regenbui67 schreef op 25-08-2026 om 09:01:
[..]
Jawel, dan horen ze er ook bij. Alleen heb ik geen klik met ze. Dan is het contact erg moeilijk.
Sorry maar je hoeft helemaal geen klik te hebben met je schoondochters. Zij zijn de keuze van je zoons, niet van jou. Als jullie in vrede kunnen samenleven heb je al iets goeds bereikt. Je zeurt om het zeuren vind ik. Ga iets leuks doen met je leven en gun je zoons ook hun leven 🙄
Hoe is de relatie met je man en doen jullie samen wel leuke dingen en voel je je gezien door hem.
Toen onze kinderen nog thuis woonden stond het weekend vaak in het teken van hun sport. Toen ze het huis uitwaren hadden mijn man en ik ineens weer veel meer tijd om samen dingen te ondernemen. Na al die jaren zorgen dat kinderen op tijd bij hun sport waren vonden wij het weer heerlijk om zelf onze agenda te bepalen.
We hebben een goede relatie met onze kinderen en hun partners zien ze graag maar het grootste deel van ons leven vullen we zelf in.
Tuinfluiter schreef op 25-08-2026 om 09:09:
Hoe is de relatie met je man en doen jullie samen wel leuke dingen en voel je je gezien door hem.
Toen onze kinderen nog thuis woonden stond het weekend vaak in het teken van hun sport. Toen ze het huis uitwaren hadden mijn man en ik ineens weer veel meer tijd om samen dingen te ondernemen. Na al die jaren zorgen dat kinderen op tijd bij hun sport waren vonden wij het weer heerlijk om zelf onze agenda te bepalen.
We hebben een goede relatie met onze kinderen en hun partners zien ze graag maar het grootste deel van ons leven vullen we zelf in.
En zo hoort het ook.
Bij ons is het vergelijkbaar gegaan. Alleen hebben we nu twee kleinkinderen waar we vaak en graag op passen, dingen mee ondernemen en logeerpartijtje mee hebben. Maar we zijn daar niet afhankelijk van voor ons eigen welzijn. We kunnen ons prima amuseren samen.
Regenbui67 schreef op 25-08-2026 om 09:01:
[..]
Jawel, dan horen ze er ook bij. Alleen heb ik geen klik met ze. Dan is het contact erg moeilijk.
Die ‘klik’ stond onlangs uitgebreid uitgelegd in psychologie magazine. Als die er niet is, dan komt die er ook niet. Je had dus een bepaald beeld van de interactie en nu ben je teleurgesteld omdat het anders verloopt. Daar mag je best even verdrietig om zijn. Maar je kunt het vervullen van jouw behoeftes niet afdwingen van anderen, zelfs niet van je eigen kinderen. Je kunt ze hooguit aangeven en dan hoor je vanzelf of de ander ook blij wordt om jouw behoefte te vervullen. Zo niet, dan nog even verder zoeken. Mijn vriendinnen zijn mij heel waardevol, juist omdat we een klik hebben. Dan gaat alles vanzelf. Mijn volwassen dochters komen van een andere planeet, vanuit mijn oogpunt, en ik ga altijd mee in wat zij leuk vinden om contact te houden. Want ik wil een paar uurtjes met ze doorbrengen en zij kunnen dan beslissen wat we gaan doen. Ik doe voorstellen binnen mijn mogelijkheden en zij kiezen. Samen paardrijden is inmiddels gestopt, heel jammer, ben ik speciaal gaan leren om samen te doen. Maar dan zoeken we iets anders. Van zitten praten houden ze niet, dus het wordt iets actiefs.
ToetieToover schreef op 25-08-2026 om 09:15:
[..]
Die ‘klik’ stond onlangs uitgebreid uitgelegd in psychologie magazine. Als die er niet is, dan komt die er ook niet. Je had dus een bepaald beeld van de interactie en nu ben je teleurgesteld omdat het anders verloopt. Daar mag je best even verdrietig om zijn. Maar je kunt het vervullen van jouw behoeftes niet afdwingen van anderen, zelfs niet van je eigen kinderen. Je kunt ze hooguit aangeven en dan hoor je vanzelf of de ander ook blij wordt om jouw behoefte te vervullen. Zo niet, dan nog even verder zoeken. Mijn vriendinnen zijn mij heel waardevol, juist omdat we een klik hebben. Dan gaat alles vanzelf. Mijn volwassen dochters komen van een andere planeet, vanuit mijn oogpunt, en ik ga altijd mee in wat zij leuk vinden om contact te houden. Want ik wil een paar uurtjes met ze doorbrengen en zij kunnen dan beslissen wat we gaan doen. Ik doe voorstellen binnen mijn mogelijkheden en zij kiezen. Samen paardrijden is inmiddels gestopt, heel jammer, ben ik speciaal gaan leren om samen te doen. Maar dan zoeken we iets anders. Van zitten praten houden ze niet, dus het wordt iets actiefs.
Ik merk bij mijn eigen dochters (veertigers) ook dat ze van een andere generatie zijn. Ik hou heel veel van ze maar ze komen soms inderdaad van een andere planeet. Dat is volgens mij heel normaal. Wij vinden elkaar ook in activiteiten als wandelingen maken, dingen samen doen.
Je gaat niet echt ergens op inhoudelijk op in valt me op. Hoe komt dat? Er wordt gemotiveerd aangegeven door een aantal mensen dat je die behoefte aan interactie juist wel uit meer mensen kan halen en dat niet zozeer uit je kinderen en schoondochters en jij geeft simpel aan dat jij vindt van wel en waarom niet. Dat is dan niet een gesprek, bij een gesprek wissel je niet alleen standpunten uit, maar ook je ideeën daarachter. Dat helpt de ander je beter je in jou te verplaatsen en het helpt jezelf ook om scherp te stellen van “ik uit deze overtuiging nu wel, maar klopt die overtuiging dan wel, laat me hem eens uitleggen, o ja ik kan dat duidelijk maken of o nee, eigenlijk haakt daar wat, wat zie ik anders of klopt er niet, o dit maakt wat onzeker, hoe zit dit dan?”
Dat stuk introspectie komt nu niet zo voren en je blijft hangen in het blamen van de ander. Dat kan ook heerlijk geruststellend zijn en vaak zijn er ook wel anderen die reuze irritant zijn. Maar uiteindelijk kom je er niet zo ver mee en word je er geen leuker mens van voor jezelf. Je bent dan continu afhankelijk van die ander en wordt dan steeds afgewezen en je treft nou nooit eens iemand die het wel helemaal is en jij hebt dan ook nooit eens geluk.
Herfstappeltaart schreef op 25-08-2026 om 09:19:
[..]
Ik merk bij mijn eigen dochters (veertigers) ook dat ze van een andere generatie zijn. Ik hou heel veel van ze maar ze komen soms inderdaad van een andere planeet. Dat is volgens mij heel normaal. Wij vinden elkaar ook in activiteiten als wandelingen maken, dingen samen doen.
Bij mijn dochters speelt mee dat ze ASS hebben. Regenbui, heb jij zelf misschien ASS? Dat zou wel een aantal dingen verklaren voor mij.
Herfstappeltaart schreef op 25-08-2026 om 09:19:
[..]
Ik merk bij mijn eigen dochters (veertigers) ook dat ze van een andere generatie zijn. Ik hou heel veel van ze maar ze komen soms inderdaad van een andere planeet. Dat is volgens mij heel normaal. Wij vinden elkaar ook in activiteiten als wandelingen maken, dingen samen doen.
Dat herken ik ja. En het is dan comfortabel als je activiteiten kunt bedenken waarin je elkaar kunt vinden. Ook al houd je veel van elkaar, je hebt als ouders en kinderen een ander leven, andere associaties, andere herinneringen en verwachtingen. Het is mooi dat je bij het verglijden van de jaren als ouders ander zicht krijgt op je volwassen kinderen en op elkaar. Dat helpt.
TO, er is veel te ontdekken!
Ik zie bij mijn vriendinnen dat ze wel leuk met hun kinderen en schoonkinderen op pad gaan en dat ze daar erg druk mee zijn. Ik wil niet de vriendin worden die maar telkens contact moet zoeken omdat ze zichzelf niet kan vermaken.
Regenbui67 schreef op 25-08-2026 om 11:06:
Ik zie bij mijn vriendinnen dat ze wel leuk met hun kinderen en schoonkinderen op pad gaan en dat ze daar erg druk mee zijn. Ik wil niet de vriendin worden die maar telkens contact moet zoeken omdat ze zichzelf niet kan vermaken.
En dat is dus niet het probleem van je zoons en hun schoondochters, maar dat van jou, jouw ideaalplaatje bestaat niet, dus is het zaak om je verwachtingen bij te stellen, of je blijft verongelijkt hangen in de slachtofferrol.
Regenbui67 schreef op 25-08-2026 om 11:06:
Ik zie bij mijn vriendinnen dat ze wel leuk met hun kinderen en schoonkinderen op pad gaan en dat ze daar erg druk mee zijn. Ik wil niet de vriendin worden die maar telkens contact moet zoeken omdat ze zichzelf niet kan vermaken.
Dan zul je moeten leren om jezelf wel te kunnen vermaken. Je wil niet de vriendin zijn die telkens contact zoekt omdat ze zichzelf niet kan vermaken. Maar je wil wel die (schoon)moeder zijn die mee gaat op voetbalweekend omdat ze zichzelf niet kan vermaken.
Ik begrijp het. Je had jarenlang zonen waarmee je maar weinig overeenkomsten had. Je zag de band tussen je man en je zonen en je dacht: mijn tijd komt nog wel, als er eenmaal schoondochters komen dan wordt het allemaal anders. Je zag de gezellige middagen al voor je. Lekker kletsen met de schoondochters, gezellige etentjes. En toen kwamen die schoondochters en bleken ze zich niet aan jouw plaatje te houden. Er is er zelfs eentje bij die zich even afzondert als het haar allemaal te veel wordt. Je snapt haar niet. Ze past niet in jouw plaatje. En wat zullen je vriendinnen wel niet denken?
Maar weet je. Dit is wat het is. Je hebt het te doen met wat je hebt. En weet je; dat is best veel, als je het maar kon zien. Je moet jezelf niet vergelijken met anderen die meer hebben. Er zijn er ook die nooit moeder mochten worden, er zijn er die hun kinderen al verloren hebben, er zijn er met ongelukkige kinderen, er zijn er met kinderen die geen partner hebben, er zijn er die gescheiden zijn enz enz. En wie zegt dat die mensen bij wie het allemaal vanzelf perfect gaat ook echt zo perfect zijn? Mijn moeder voelt 'zich zooo eigenn aan haar schoondochter, zooo eigen, echt, heel fijn, nooit gedacht dat dat zo zou zijn, gewoon nog een dochter erbij, wat een rijkdom'. Ondertussen klaagt ze steen en been tegen mij over dat schoonzus meer naar haar eigen moeder trekt, dat ze nooit langs komt, dat ze zulke rare gewoontes heeft, dat ze haar huis niet schoon houdt, dat zij niet meer spontaan langs mag komen van schoondochter, dat ze moe is omdat ze het hele huis wil poetsen als schoondochter komt. Maar naar de buitenwereld is ze 'zo heerlijk eigen'' met haar 'extra dochter'.
Iemand zei laatst;
Als kind zijn je ouders je thuis/"gezin"
Als puber wordt dat steeds meer je vrienden
Op een gegeven moment komt daar de partner en verschuift de dynamiek weer, je kind heeft feitelijk een nieuw kerngezin. (Ook als er geen kinderen zijn).
Waar jij verwacht dat met de komst van schoondochters de focus weer meer op het gezin komt te liggen, zal hun focus waarschijnlijk dus verschuiven naar het nieuwe gezin.
Die focus uit zich vooral in verdeling van tijd en zegt dus niets over wel/niet liefhebben. Vanuit gemeenschappelijke interesses kan die tijd ook weer anders verdeeld worden (zoals het voetbalweekend). In jouw geval: zijn er gemeenschappelijke interesses met je schoondochters (ik ga binnenkort keramieken met mijn schoonmoeder) of waar ligt je behoefte?
Herfstappeltaart schreef op 25-08-2026 om 07:32:
[..]
Begrijp je nu eigenlijk ook maar iets van wat er tegen je gezegd wordt?
Dit vraag ik me ook steeds af.
Miepjecody schreef op 25-08-2026 om 08:19:
je schrijft dat je zoons je behoeftes niet vervulden, waarom moeten mensen jouw behoeftes vervullen?
Of zoons behoeftes moeten vervullen is natuurlijk de vraag maar MENSEN die je behoefte aan contact vervullen lijkt me niet teveel gevraagd.
En het lijkt me best wel pijnlijk als je buiten het gezin wordt geplaatst, zelfs als je je best zou doen in voetbal te verdiepen. Ik vond het best wel "ai" als mijn kinderen tegen mij zeiden, je bent wel lief hoor mam, maar niet zo leuk als papa dus dit doen we liever zonder jou. Omgekeerd hoorde mijn man dat nooit, het was: jippie, papa! Als mijn kinderen dit consequent hadden gezegd, had ik mij vrij eenzaam gevoeld in het gezin, waar je toch een aardige tijd in doorbrengt. Gelukkig voor mij zeiden mijn kinderen dat niet bij elke activiteit die we samen deden.
Herfstappeltaart schreef op 22-08-2026 om 14:42:
[..]
Maar wie zegt er nou dat genderstereotypen dat bepalen. Hier in huis bepaalt de voorkeur voor dingen dat. Van wie dan ook, of er nu wel of niet een piemel aan zit.
Dat. Mijn dochter is dol op voetbal en racen. Die kletst menig kerel onder tafel met haar kennis van beiden.