Geen klik met vriendinnen van zoons
Mijn man en zoons wilde graag een weekendje weg in een huisje en ik wil graag mee omdat ik mijn jongens niet meer zo vaak zie nu ze uit huis zijn. Ze hebben al iets leuks gevonden, maar ze willen hun vriendinnen ook mee. Ze hebben beide al een aantal jaar verkering, maar ik heb ondanks alles geen klik met de meiden. Tijdens kerst en verjaardagen ben ik te druk met hosten om mij er druk over te maken, maar een heel weekend lang met z'n alle op elkaars lip in een huisje is een ander verhaal. Mijn man en zoons voetballen veel, iets wat mij totaal niet ligt dus ik zou wel het hele weekend met die 2 meiden opgescheept zitten. Ik zie er erg tegenop.
De vriendin van de oudste is erg stil. Ze geeft vaak ook maar korte antwoorden en een gesprek met haar houden voelt als aan een dood paard trekken. Tijdens verjaardagen gaat ze ook na een uurtje naar buiten om door de wijk te lopen omdat het haar te druk wordt. Ze is erg op zichzelf. De vriendin van jongste klaagt aan een stuk door. Niks is er goed en ze heeft overal commentaar op. We gingen een keer met zoon uiteten en ze had 3 restaurants afgekeurd voordat we ergens konden eten. Bij de vierde waar ze wel naar toe wilde vond ze het eten matig.
Ik heb het al met mijn zoons erover gehad en die hebben het met hun vriendinnen besproken, maar beide kenden zich niet in het gedrag wat ik schetste. Dus nu lijkt het net of ik de onmogelijke schoonmoeder ben. Mijn man spendeert te weinig tijd met de meiden om er een mening over te hebben. Hoe pak ik dit aan? Terwijl ik dit typ voel ik mijn hartslag al stijgen.
Het gezinsleven op de eerste plaats. Maar welk gezin dan? Jij met je ouders en eventuele broers en zussen? Je man en zijn ouders? Je man en jij en jullie zonen? En op welk punt is het dan acceptabel dat je zoons hun eigen gezin voorrang geven?
Ik vind het allemaal beklemmend. Je vindt dat je er ook bij hoort. Maar dat is in dit geval toch niet zo? Als ze een familieweekend plannen, ja dan hoor jij erbij. En de vriendinnen ook. Maar op een voetbalweekend hoor je er niet bij als je daar nog nooit interesse in hebt gehad. Stel je voor dat ze dit hadden afgesproken, jij een weekend met een vriendin op pad zou gaan en een van de vriendinnen had gezegd; ho even in hoor er ook bij en zichzelf dan had uitgenodigd, zonder interesse in voetbal. Zou je dat dan niet gek vinden?
Ik denk dat het bij de fase in je leven past dat je zoekende bent naar invulling. Je hebt heel lang gezorgd voor je kinderen en daar kon je alle liefde die je te geven had, het van betekenis willen zijn, ergens bij horen/onderdeel van zijn etc in kwijt. Allemaal behoeftes die de meeste mensen hebben en voor vrouwen zorgen kinderen vaak voor vervulling van die behoeftes. Maar je kinderen zijn nu volwassen. Dus moet je zoeken naar andere manieren om je liefde kwijt te kunnen, van betekenis te kunnen zijn, ergens bij te horen en domweg je tijd aan te besteden. Dit is jouw zoektocht. Het is niet aan jouw kinderen om die rol te blijven vervullen. Een goede coach zou je hierbij kunnen helpen.
Meesje schreef op 24-08-2026 om 16:06:
[..]
Maar je vindt dat je die behoefte wel bij je schoondochters kunt leggen? Ik denk eigenlijk dat het in de levensfase waarin je nu bent/langzaam in terecht komt juist wel gezond is om je sociale behoeften meer en meer bij je vriendinnen te vervullen in plaats van bij je gezin. Je bent niet meer echt een gezin, maar een koppel met volwassen kinderen. Dus doe je met je man dingen, met je vriendinnen en soms met je kinderen (en diens partners). Maar jouw kinderen en zeker jouw schoondochters dragen geen verantwoordelijkheid voor jouw sociale leven.
Misschien dat het met hun juist makkelijker gaat als jouw leven meer gevuld is. "Veel plezier op jullie voetbalweekend jongens! Ik ga heerlijk met Ans shoppen, met Truus naar de wellness en met Fatma naar de braderie. Ik weet niet zeker of ik thuis ben als jullie zondag thuis komen hoor!". Dat is een moeder waarmee ik de week erna wil afspreken om bij te kletsen over onze weekenden.
Ja, goed beschreven!
Meesje schreef op 24-08-2026 om 16:06:
[..]
Maar je vindt dat je die behoefte wel bij je schoondochters kunt leggen?
In een situatie zoals deze ja. Ze horen ook tot de familie.
Anne1234! schreef op 24-08-2026 om 18:42:
Ik denk dat het bij de fase in je leven past dat je zoekende bent naar invulling. Je hebt heel lang gezorgd voor je kinderen en daar kon je alle liefde die je te geven had, het van betekenis willen zijn, ergens bij horen/onderdeel van zijn etc in kwijt. Allemaal behoeftes die de meeste mensen hebben en voor vrouwen zorgen kinderen vaak voor vervulling van die behoeftes. Maar je kinderen zijn nu volwassen. Dus moet je zoeken naar andere manieren om je liefde kwijt te kunnen, van betekenis te kunnen zijn, ergens bij te horen en domweg je tijd aan te besteden. Dit is jouw zoektocht. Het is niet aan jouw kinderen om die rol te blijven vervullen. Een goede coach zou je hierbij kunnen helpen.
Dat weet ik ook wel. Mijn zoons vervulde eerlijk gezegd nooit die behoefte omdat de jongens meer naar hun vader trokken. Ik had gehoopt dat als ze een stabiele relatie hebben dit weg zou gaan omdat ze een meer vrouwelijke invloed in hun leven hadden en daardoor mij beter zouden snappen. Maar dat is niet gebeurd. Ik hoopte ook dat mijn schoondochters nieuwe (niet perse vriendinnen maar) gesprekspartners voor mij werden in de familie. Maar dat is ook niet zo. Zeker als ik het vergelijk met mijn vriendinnen die wel erg close met hun schoondochters zijn.
Regenbui67 schreef op 25-08-2026 om 07:06:
[..]
Dat weet ik ook wel. Mijn zoons vervulde eerlijk gezegd nooit die behoefte omdat de jongens meer naar hun vader trokken. Ik had gehoopt dat als ze een stabiele relatie hebben dit weg zou gaan omdat ze een meer vrouwelijke invloed in hun leven hadden en daardoor mij beter zouden snappen. Maar dat is niet gebeurd. Ik hoopte ook dat mijn schoondochters nieuwe (niet perse vriendinnen maar) gesprekspartners voor mij werden in de familie. Maar dat is ook niet zo. Zeker als ik het vergelijk met mijn vriendinnen die wel erg close met hun schoondochters zijn.
Begrijp je nu eigenlijk ook maar iets van wat er tegen je gezegd wordt?
Regenbui67 schreef op 25-08-2026 om 07:06:
[..]
Dat weet ik ook wel. Mijn zoons vervulde eerlijk gezegd nooit die behoefte omdat de jongens meer naar hun vader trokken. Ik had gehoopt dat als ze een stabiele relatie hebben dit weg zou gaan omdat ze een meer vrouwelijke invloed in hun leven hadden en daardoor mij beter zouden snappen. Maar dat is niet gebeurd. Ik hoopte ook dat mijn schoondochters nieuwe (niet perse vriendinnen maar) gesprekspartners voor mij werden in de familie. Maar dat is ook niet zo. Zeker als ik het vergelijk met mijn vriendinnen die wel erg close met hun schoondochters zijn.
Ik snap op zich dat je je er op verheugde dat er binnen je gezin vrouwen zouden komen, omdat jij nu eenmaal een mannengezin hebt. Wat mij vooral opvalt is, dat jij oordeelt over die vrouwen. Natuurlijk kan het zo zijn dat jullie elkaar niet liggen of dat er dingen zijn die jij van hen niet leuk vindt. Maar ik vermoed dat jij een droomplaatje voor je zag en nu het toch anders is, valt dat plaatje uit elkaar. Het is echt heel kinderlijk.
Regenbui67 schreef op 25-08-2026 om 07:06:
[..]
Dat weet ik ook wel. Mijn zoons vervulde eerlijk gezegd nooit die behoefte omdat de jongens meer naar hun vader trokken. Ik had gehoopt dat als ze een stabiele relatie hebben dit weg zou gaan omdat ze een meer vrouwelijke invloed in hun leven hadden en daardoor mij beter zouden snappen. Maar dat is niet gebeurd. Ik hoopte ook dat mijn schoondochters nieuwe (niet perse vriendinnen maar) gesprekspartners voor mij werden in de familie. Maar dat is ook niet zo. Zeker als ik het vergelijk met mijn vriendinnen die wel erg close met hun schoondochters zijn.
Het draait allemaal om hoe jij het zelf ervaart. Heb je er weleens bij stil gestaan dat het niet alleen om jou gaat?
Ging je weleens voetbal kijken ook bij je zoons?
je schrijft dat je zoons je behoeftes niet vervulden, waarom moeten mensen jouw behoeftes vervullen?
Miepjecody schreef op 25-08-2026 om 08:19:
je schrijft dat je zoons je behoeftes niet vervulden, waarom moeten mensen jouw behoeftes vervullen?
Mijn behoefte aan contact met andere mensen in mijn gezin kan ik moeilijk alleen vervullen. Het voelt alsof ik veel probeer, maar toch kiezen de jongens om met hun vader mee te gaan. En dan voelt het net of ik er een beetje bij hang. En dan kan ik wel heel stoer alles alleen doen en dingen voor mijzelf doen, maar dat zorgt er niet voor dat mijn gevoel weggaat dat ik maar meedoe voor spek en bonen. En contact met vriendinnen is een optie, maar om iemand te worden die al haar sociale interactie haalt bij haar vriendinnen en niet bij haar gezin.
Regenbui67 schreef op 25-08-2026 om 08:25:
[..]
Mijn behoefte aan contact met andere mensen in mijn gezin kan ik moeilijk alleen vervullen. Het voelt alsof ik veel probeer, maar toch kiezen de jongens om met hun vader mee te gaan. En dan voelt het net of ik er een beetje bij hang. En dan kan ik wel heel stoer alles alleen doen en dingen voor mijzelf doen, maar dat zorgt er niet voor dat mijn gevoel weggaat dat ik maar meedoe voor spek en bonen. En contact met vriendinnen is een optie, maar om iemand te worden die al haar sociale interactie haalt bij haar vriendinnen en niet bij haar gezin.
Misschien kun je het voetbal gedeelte bij je man laten. Zijn er andere raakvlakken die je wel met je zoons hebt waarin je elkaar kunt vinden zoals bijvoorbeeld muziek of een andere activiteit?
Regenbui67 schreef op 25-08-2026 om 08:25:
[..]
Mijn behoefte aan contact met andere mensen in mijn gezin kan ik moeilijk alleen vervullen. Het voelt alsof ik veel probeer, maar toch kiezen de jongens om met hun vader mee te gaan. En dan voelt het net of ik er een beetje bij hang. En dan kan ik wel heel stoer alles alleen doen en dingen voor mijzelf doen, maar dat zorgt er niet voor dat mijn gevoel weggaat dat ik maar meedoe voor spek en bonen. En contact met vriendinnen is een optie, maar om iemand te worden die al haar sociale interactie haalt bij haar vriendinnen en niet bij haar gezin.
Je betrekt alles teveel op jezelf
Regenbui67 schreef op 25-08-2026 om 07:01:
[..]
In een situatie zoals deze ja. Ze horen ook tot de familie.
Dus ze horen bij de familie als jouw behoeften vervuld moeten worden, maar ze horen er niet bij als jullie een weekendje weg gaan. 🤔
Schemerlampje schreef op 25-08-2026 om 08:49:
[..]
Dus ze horen bij de familie als jouw behoeften vervuld moeten worden, maar ze horen er niet bij als jullie een weekendje weg gaan. 🤔
Jawel, dan horen ze er ook bij. Alleen heb ik geen klik met ze. Dan is het contact erg moeilijk.
Miepjecody schreef op 25-08-2026 om 08:31:
[..]
Je betrekt alles teveel op jezelf
Dit inderdaad, het gaat alleen maar om TO.
TO, hoe harder jij je best gaat oden, hoe meer de kinderen van je afdrijven. Jij hebt hoge verwachtingen van je kinderen en schoondochters, laat die verwachtingen los dat scheelt veel teleurstellingen.
Ik vermoed dat je vriendinnen zich ook anders opstellen richting schoondochters.