Geen klik met vriendinnen van zoons
Mijn man en zoons wilde graag een weekendje weg in een huisje en ik wil graag mee omdat ik mijn jongens niet meer zo vaak zie nu ze uit huis zijn. Ze hebben al iets leuks gevonden, maar ze willen hun vriendinnen ook mee. Ze hebben beide al een aantal jaar verkering, maar ik heb ondanks alles geen klik met de meiden. Tijdens kerst en verjaardagen ben ik te druk met hosten om mij er druk over te maken, maar een heel weekend lang met z'n alle op elkaars lip in een huisje is een ander verhaal. Mijn man en zoons voetballen veel, iets wat mij totaal niet ligt dus ik zou wel het hele weekend met die 2 meiden opgescheept zitten. Ik zie er erg tegenop.
De vriendin van de oudste is erg stil. Ze geeft vaak ook maar korte antwoorden en een gesprek met haar houden voelt als aan een dood paard trekken. Tijdens verjaardagen gaat ze ook na een uurtje naar buiten om door de wijk te lopen omdat het haar te druk wordt. Ze is erg op zichzelf. De vriendin van jongste klaagt aan een stuk door. Niks is er goed en ze heeft overal commentaar op. We gingen een keer met zoon uiteten en ze had 3 restaurants afgekeurd voordat we ergens konden eten. Bij de vierde waar ze wel naar toe wilde vond ze het eten matig.
Ik heb het al met mijn zoons erover gehad en die hebben het met hun vriendinnen besproken, maar beide kenden zich niet in het gedrag wat ik schetste. Dus nu lijkt het net of ik de onmogelijke schoonmoeder ben. Mijn man spendeert te weinig tijd met de meiden om er een mening over te hebben. Hoe pak ik dit aan? Terwijl ik dit typ voel ik mijn hartslag al stijgen.
Ik zou je eigen plan trekken tijdens het weekend weg en je niet verantwoordelijk voelen om de meiden te entertainen. Is het gesprek als trekken aan een dood paard, prima, dan hou je op met
t pushen en ga jij gewoon lekker doen waar jij zin in hebt/ wandelen/lezen/diamond painten. Ben je het gezeik van vriendin 2 zat? Dan hou je je op de vlakte, excuseer je jezelf en ga je lekker wat anders doen. Het klinkt een beetje alsof jullie allemaal moeten presteren in de situatie, de meiden moeten leuker doen, jij bent 'met ze opgescheept'. Jullie zijn allemaal volwassenen toch? En het kan best zo zijn dat alle mannen in jullie familie graag voetballen maar dat maakt jou nog niet hoofdverantwoordelijk voor de sociale dynamiek.
Slikken of niet meegaan. Of eisen dat er niet continu gevoetbald wordt. Of je gaat mee voetballen. Je wilt tenslotte tijd met je zoons doorbrengen.
Je zoons willen hun vriendin mee maar daarom hoef jij ze toch niet te entertainen dat doen de jongens zelf maar.
Ik zou vantevoren wel aangeven dat als de mannen gaan voetballen jij wat gaat doen wat je zelf leuk vindt en ook wel bespreken hoeveel tijd en wat voor dingen jullie gezamenlijk doen.
Ik zou wel proberen om op een normale gezellige manier met de vriendinnen te praten maar jij bent niet alleen verantwoordelijk als er steeds stiltes vallen.
Ben wel benieuwd hoe dit precies is besproken door zoons met vriendinnen. Grote kans dat zoiets niet in goede aarde valt.
Persoonlijk zou ik ook geen zin hebben in een weekendje met mensen die me niet liggen, maar in dit geval is wegblijven ook weer zo'n statement dat je niet wil maken. Ik zou lekker veel boeken meenemen.
Waarom gaan jullie in vredesnaam met z'n allen? En je zoon heeft het met die vriendinnen besproken?! Nou, leuk als je dan weet hoe je schoonmoeder over je denkt. Dat komt de verhoudingen echt ten goede....Not.
Het hele uitje lijkt me een slecht plan. Als je je zoons te weinig ziet kun je ze toch vaker een dagje opzoeken?
Weekendjes weg met mensen die je niet liggen moet je gewoon niet doen.
Aviendha schreef op 19-08-2026 om 15:02:
Ben wel benieuwd hoe dit precies is besproken door zoons met vriendinnen. Grote kans dat zoiets niet in goede aarde valt.
Persoonlijk zou ik ook geen zin hebben in een weekendje met mensen die me niet liggen, maar in dit geval is wegblijven ook weer zo'n statement dat je niet wil maken. Ik zou lekker veel boeken meenemen.
Heel eerlijk denk ik dat het van moeders onverstandig was om tegen zoons te vertellen dat zij hun vriendinnen eigenlijk niet leuk vindt. Kritiek leveren op de partner van je kind valt meestal niet in goede aarde. Ze had beter afspraken kunnen maken over wat ze wel en niet gezamenlijk gaan doen en hoe ze hun tijd spenderen.
Als ik één van de schoondochters was zou ik echt niet veel zin meer hebben in zo'n weekend met een moeilijke schoonmoeder.
Hm wat ingewikkeld!
De stille schoondochter zou ik het nog wel prima mee redden. Zelf vind ik ook niet dat je continu een gesprek gaande moet houden, je kunt ook zwijgen in elkaars aanwezigheid. In die zin ben ik ook niet zo sociaal en vind ik stiltes ook niet gauw ongemakkelijk. Zou je het idee dat je een gesprek gaande moet houden wat los kunnen laten?
Ik zou meer moeite hebben met de klagende schoondochter, want die negativiteit zou me zwaar vallen. Wat Avienda al zei, ik zou ook lekker veel boeken meenemen.
Of is het originele plan dat pa met zn zoons een weekend weggaat niet een betere, en dat jij misschien later nog met ze een weekend of een dagje wat gaat doen?
Je moet ook oppassen dat je jezelf niet in een onmogelijke positie plaatst. Het zijn de partners van je kinderen. Niemand herkent dit behalve jij (toch?). Het duurt denk ik maar heel kort voordat jij de onmogelijke schoonmoeder gevonden wordt.
Als ik een van de schoondochters in kwestie was geweest had ik geen zin meer gehad in het weekendje, maar was ik wel meegegaan omdat ik niks op scherp wil zetten. Je begint eigenlijk al op achterstand omdat je dan continu denkt of wat je nu doet wel in de smaak valt. En omdat er over je is gesproken en niet met je voelt het ook als een onveilige omgeving om jezelf in te zijn. Sorry @TO maar je hebt nu zelf een situatie gecreëerd die het minder makkelijk maakt om het samen gezellig te hebben. Als het je doel was om leuke sociale interactie te hebben dan is dat met dit gedoe mislukt.
Je zou wat minder een mening kunnen hebben over de vriendinnen van je zoons. Zou je blij met ze kunnen zijn omdat je jouw zoons gelukkig maken? Ze hoeven niet met jou te klikken. Maar het is wel fijn als er een goede verbinding ontstaat, zodat je zoons niet tussen jou en hun vriendin in komen te staan. Wees daar voortaan wat voorzichtiger mee, met je mening uiten, want doorgaans trek jij aan het kortste eind. Je zoons vinden waarschijnlijk een goede relatie met de vrouw van hun keuze belangrijker dan de relatie met jou. Je hebt ze nu in een positie gemanoeuvreerd waarin ze moesten bemiddelen tussen jou en de vriendinnen. Dat is echt een no-go! Wat moet dat vervelend hebben gevoeld voor je zoons. Kwetsend misschien zelfs. Trek je volwassen vrouwenbroek aan en probeer een warme band te smeden tijdens dat uitje. Of ga niet -want je kan het ook alleen maar erger maken als je bij voorbaat al kritiek hebt op deze vrouwen. Je hoeft niet te gaan. Ook niet om je zoons te zien. Je kunt overwegen in de toekomst zelf iets te organiseren met je zoons. Maar realiseer je wel dat jouw boodschap luid en duidelijk zal overkomen als jij daarbij hun geliefden niet uitnodigt.
Het klinkt alsof die mannen een weekendje samen weg willen om te gaan voetballen en jij je er tussen hebt gewurmd en dan tegen de jongens over hun vriendinnen begint te klagen.
Als je graag zou willen dat ze iets vaker thuiskomen, lijkt me dit niet het goede recept.
Ik zou trouwens een weekend dat om voetbal draait overlaten aan de liefhebbers. Klinkt of de dames er dan sowieso een beetje bij zouden hangen terwijl de mannen een balletje trappen en erover oh'en. In plaats van te wachten tot de kinderen naar het ouderlijk huis komen, kun je ook een uitje voorstellen. Iets actievers. Leer je die meiden ook van een andere kant kennen in plaats van dat zij achter de tafel zitten en jij rondrent om iedereen van een natje en droogje te voorzien.
Man en zonen willen graag een weekend weg in een huisje. En voetballen. Ook voetbal kijken misschien, of FIFA spelen op de PC. Dat was hun plan. Laat hen dat samen beleven en geef hen de ruimte.
Aanvulling zou eventueel kunnen zijn dat jij en de vriendinnen zaterdagavond komen eten of zondagmiddag lunchen. Met z’n zessen geforceerd een weekend lang gezellig doen - dat wordt niks en geeft zéker weinig kans op een leuk vervolg, later.
En, wat vind je van de reacties?
Poeh, niet heel handig dat je je zo tegen je zoons hebt uitgelaten. Hier hebben we ook wel regelmatig schoonkinderen over de vloer en mee naar een weekendje weg. De een ligt je beter dan de ander, maar het is wel de keuze van je kind. Het bevordert de relatie niet lijkt me, als je gaat klagen.
Ik zou een planning maken met actieve dingen om te doen, stad bezoeken, wandeling. Als ze dan mee willen, prima. Zo niet, dan vermaak je jezelf wel.
Hoezo ga je met je zoons bespreken dat je geen klik met ze hebt en hoezo bespreken zij dat weer met de dames in kwestie? Niemand hoeft te veranderen, jullie moeten elkaar gewoon accepteren. Ieder accepteert de ander zoals hij/zij is.
Ik heb twee schoondochters en zij zijn goed zoals ze zijn. Zolang ze zich een beetje voegen naar hoe het hier thuis gaat en niet alle dingen op hun manier verwachten gaat het prima. De vriendinnen zijn de vrouwen die je zoons gelukkig maken, en dat heb jij het me te doen. De vriendinnen hebben jou te accepteren zoals jij bent. Niks meer, niks minder.
Even voor de duidelijkheid ik heb niet expliciet tegen mijn zoons gezegd dat ik hun vriendinnen niet mocht, alleen dat gesprekken soms moeizaam verliepen. Beide meiden herkende dat niet, dus leek ik wel gekke Henkie. Daarnaast wilde mijn zoons allebei met hun vader een weekendje weg, ik nam aan dat ik ook uitgenodigd was. Man en ik zijn gelukkig getrouwd en ik hoor er ook bij. Ik ben hun moeder. Toen wilde de zoons ook hun vriendinnen uitnodigen en die accepteerde uit aanbod gelijk. Dus ik kan er niet meer onderuit.
Ik vind zelf die doodse stilte dat ik beleef met schoondochter 1 erg ongemakkelijk. Het voelt ontzettend onnatuurlijk voor mij. En het constante gemekker van schoondochter 2 zorgt ervoor dat de sfeer voor mij negatiever wordt.
Vreemd genoeg kunnen die 2 meiden het wel met elkaar vinden. En als ik niet mijn best doe om gesprekken opgang te houden, voel ik mij erg eenzaam in mijn eigen familie.