Geen klik met vriendinnen van zoons

Regenbui67 schreef op 25-08-2026 om 09:01:

[..]

Jawel, dan horen ze er ook bij. Alleen heb ik geen klik met ze. Dan is het contact erg moeilijk.

Maar wat wil je er aan veranderen dat je geen klik hebt met je schoondochters? 

Neweve schreef op 25-08-2026 om 11:55:

Iemand zei laatst;
Als kind zijn je ouders je thuis/"gezin"
Als puber wordt dat steeds meer je vrienden
Op een gegeven moment komt daar de partner en verschuift de dynamiek weer, je kind heeft feitelijk een nieuw kerngezin. (Ook als er geen kinderen zijn).

Maar dit is toch niet iets nieuws? TO, je ziet je eigen ouders en broers/zussen toch ook niet meer als kerngezin? Ik vind het heel logisch en natuurlijk (en gezond) als volwassen kinderen hun eigen leven gaan leiden en zich meer richten op hun eigen gezin in plaats van het gezin van hun ouders.

Regenbui67 schreef op 25-08-2026 om 11:06:

Ik zie bij mijn vriendinnen dat ze wel leuk met hun kinderen en schoonkinderen op pad gaan en dat ze daar erg druk mee zijn. Ik wil niet de vriendin worden die maar telkens contact moet zoeken omdat ze zichzelf niet kan vermaken.

Misschien een goed moment om te leren om het leuk te hebben met jezelf. En anders zijn er initiatieven zoals meet5. 

Regenbui67 schreef op 25-08-2026 om 07:01:

[..]

In een situatie zoals deze ja. Ze horen ook tot de familie.

Ze horen bij de familie zeg je en misschien is dat ook wel een beetje het geval. Je moet echter 1 ding niet uit het oog verliezen: De partners van je kinderen hebben een leven voordat ze je zoon leerden kennen en een leven als partners. Hoe ouder de dames zijn als ze een relatie krijgen met jouw zoons hoe moeilijker het wordt om met je eigen culturele en sociale bagage te passen in een nieuw gezin dat ook een leven heeft gehad voordat je als partner in beeld kwam. Naadloos in de nieuwe familie passen is dan best moeilijk. Zeker als er een schoonmoeder is die de spanning er goed in brengt, omdat het koste wat kost gezellig moet zijn en leuke gesprekjes gevoerd moeten worden. Dat is niet voor iedereen weggelegd. Accepteer dat

Ik was 25 toen ik mijn partner leerde kennen en mijn man was al 3 jaar uit huis. Heel anders dan de partner van mijn schoonzusje, die kwamen daar sinds de tienerjaren over huis en zij hebben het laatste stukje volwassen worden samen gedaan.

Mijn schoonmoeder kon niet accepteren dat ik sommige dingen (die zij nog altijd met haar zoon deed) ging overnemen. En dan hele logische dingen die je doet als partners, zoals kleren kopen. Ze moest altijd terloops iets naars zeggen over de nieuwe kleren van mijn partner, overigens zeer onterecht, want hij had eindelijk kleren die pasten.

Ach jeetje Regenbui67, ik vind het verdrietig om te lezen dat je je best wel alleen voelt binnen je gezin. Je mist een stukje verbinding en daar mag je best wel verdrietig om zijn. 

Maar ik zou echt niet opgeven, probeer ook eens iets 1 op 1, met allebei de meiden apart te doen. Probeer de leuke kanten van hen te ontdekken, met oprechte interesse, door bijvoorbeeld door te vragen over hun werk of hobby's, leer ze kennen, zonder er iets voor terug te verwachten. Zeg tegen ze dat je er altijd voor ze bent, dat ze op je kunnen terugvallen. En dat je bang bent dat jouw opmerkingen over dit weekend, misschien te hard bij ze binnenkomen, en dat je dat zo niet bedoelde.
Maar dat je het gewoon moeilijk hebt en dat je hoopt dat ze begrijpen dat het voor jou ook zoeken is nu de jongens uit huis zijn, en dat je ze juist heel graag in je armen wilt sluiten. Of misschien dat je ze al in je armen hebt gesloten, maar niet goed weet hoe dit te uiten. 

Sparkle schreef op 25-08-2026 om 15:27:

Ach jeetje Regenbui67, ik vind het verdrietig om te lezen dat je je best wel alleen voelt binnen je gezin. Je mist een stukje verbinding en daar mag je best wel verdrietig om zijn.

Maar ik zou echt niet opgeven, probeer ook eens iets 1 op 1, met allebei de meiden apart te doen. Probeer de leuke kanten van hen te ontdekken, met oprechte interesse, door bijvoorbeeld door te vragen over hun werk of hobby's, leer ze kennen, zonder er iets voor terug te verwachten. Zeg tegen ze dat je er altijd voor ze bent, dat ze op je kunnen terugvallen. En dat je bang bent dat jouw opmerkingen over dit weekend, misschien te hard bij ze binnenkomen, en dat je dat zo niet bedoelde.
Maar dat je het gewoon moeilijk hebt en dat je hoopt dat ze begrijpen dat het voor jou ook zoeken is nu de jongens uit huis zijn, en dat je ze juist heel graag in je armen wilt sluiten. Of misschien dat je ze al in je armen hebt gesloten, maar niet goed weet hoe dit te uiten.

Ik zou het hier als schoondochter stikbenauwd van krijgen! Er altijd voor ze zijn, op je terug kunnen vallen, in de armen sluiten  ..

Ze hebben als het goed is hun vriend en eigen familie en vrienden voor. 

Ambra schreef op 25-08-2026 om 15:32:

[..]

Ik zou het hier als schoondochter stikbenauwd van krijgen! Er altijd voor ze zijn, op je terug kunnen vallen, in de armen sluiten ..

Ze hebben als het goed is hun vriend en eigen familie en vrienden voor.

Lijkt me inderdaad averechts werken. Doe gewoon en vriendelijk, verder niets. 

Ambra schreef op 25-08-2026 om 15:32:

[..]

Ik zou het hier als schoondochter stikbenauwd van krijgen! Er altijd voor ze zijn, op je terug kunnen vallen, in de armen sluiten ..

Ze hebben als het goed is hun vriend en eigen familie en vrienden voor.

Zonder dat mijn schoondochter het er benauwd van krijgen hoop ik dat ik er altijd voor ze kan zijn. Stel hun eigen ouder is onbereikbaar en ze hebben echt even iemand nodig, dan mogen ze mij bellen. Ook midden in de nacht. Dat moet niet, maar dat mag wel. Ik ding dat niet op, maar als ze bellen zou ik voor hen ook doen wat ik voor mijn eigen kind doe. 

Mijn schoondochter is vorig jaar nogal geblesseerd geraakt terwijl ze ergens was zonder onze zoon. Haar ouders waren onbereikbaar dus belde ze onze zoon (woont nog thuis) die is haar gaan halen. OV was geen optie meer. Toen zoon weg ging wel even gecheckt of hij dat wel kon of dat wij misschien moesten rijden. Zoon had feestje van de sport gehad, en als hij te veel had gedronken was ik liever zelf in de auto gestapt. 

Kampeerder schreef op 25-08-2026 om 16:53:

[..]

Zonder dat mijn schoondochter het er benauwd van krijgen hoop ik dat ik er altijd voor ze kan zijn. Stel hun eigen ouder is onbereikbaar en ze hebben echt even iemand nodig, dan mogen ze mij bellen. Ook midden in de nacht. Dat moet niet, maar dat mag wel. Ik ding dat niet op, maar als ze bellen zou ik voor hen ook doen wat ik voor mijn eigen kind doe.

Mijn schoondochter is vorig jaar nogal geblesseerd geraakt terwijl ze ergens was zonder onze zoon. Haar ouders waren onbereikbaar dus belde ze onze zoon (woont nog thuis) die is haar gaan halen. OV was geen optie meer. Toen zoon weg ging wel even gecheckt of hij dat wel kon of dat wij misschien moesten rijden. Zoon had feestje van de sport gehad, en als hij te veel had gedronken was ik liever zelf in de auto gestapt.

Ja dit klinkt mooi en vind ik een fijne houding, zo hoop ik het ook ooit te doen. Maar er altijd voor iemand zijn, die bereidheid zegmaar, is iets anders dan dat soort dingen.er voortdurend uitgooien tegen iemand.

Sparkle schreef op 25-08-2026 om 15:41:

[..]

Dat begrijp ik, maar dit was voor TO bedoeld, in deze situatie, omdat de spanningen nu best wel oplopen en er nu een muur tussen haar en haar schoondochters staat.

Hoewel ik het wel normaal vind om altijd klaar te staan voor familie, ook al is het dan de koude kant.

Ik heb het gevoel dat de schoondochters van TO niet echt als familie voelen. Vanuit beide kanten niet.

Laat onverlet dat ik klaar wil staan voor wie mijn hulp nodig heeft, als ik die kan geven wil ik dat best doen.

Maar dan vanuit het gevoel van mens zijn, niet vanuit familie zijn. Mogelijk komt dat ook omdat ik schoonfamilie nooit echt als eigen heb kunnen voelen ( heb twee sets schoonouders gehad met bijbehorende kinderen). Ik weet dus ook niet of ik de partners van mijn kinderen ooit als familie ga beschouwen. Tot op heden heb ik nog niet echt kunnen oefenen daarmee wegens gebrek aan partners van kinderen. Wel eens ' verkeringen' langs zien komen maar dat is toch anders.

TO je zegt dat je man en jij een goed huwelijk hebben. Wat delen jullie met elkaar? Welke gedeelde interesses hebben jullie? 

Ambra schreef op 25-08-2026 om 17:12:

[..]

Ik heb het gevoel dat de schoondochters van TO niet echt als familie voelen. Vanuit beide kanten niet.

Laat onverlet dat ik klaar wil staan voor wie mijn hulp nodig heeft, als ik die kan geven wil ik dat best doen.

Maar dan vanuit het gevoel van mens zijn, niet vanuit familie zijn. Mogelijk komt dat ook omdat ik schoonfamilie nooit echt als eigen heb kunnen voelen ( heb twee sets schoonouders gehad met bijbehorende kinderen). Ik weet dus ook niet of ik de partners van mijn kinderen ooit als familie ga beschouwen. Tot op heden heb ik nog niet echt kunnen oefenen daarmee wegens gebrek aan partners van kinderen. Wel eens ' verkeringen' langs zien komen maar dat is toch anders.

Dat snap ik, want inderdaad als mijn buurmeisje in de nacht aan zou kloppen voor hulp, dan zou ik dat ook doen. 

Met dit verschil dat ik het bij mijn buurmeisje niet heb aangeboden en bij mijn schoondochters wel. Niet dat ik het steeds benoem, maar wel nadat ene schoondochter ooit geen hulp kreeg omdat haar ouders in het buitenland waren en haar opa en oma niet opnamen.