Waar heb jij je vandaag aan geërgerd? - deel 2

Chiquita schreef op 28-09-2026 om 08:35:

[..]

Petje af jujubee! Ondanks dat je bang was heb je haar netjes verteld en je eigen grens getrokken. Niets mis met haar begroeten als je haar tegenkomt en verder niets

Dank je! Ik was ook best trots op mezelf. Soms moet je voor jezelf opkomen. Ik heb genoeg shit van haar geslikt, ik ben er klaar mee. 

Ik erger me kapot aan die luie mannen die niets doen in huis en hun vrouwen alles laten opknappen. Maar ik erger me nog meer aan de vrouwen die het toelaten en accepteren. Ik zit Supernanny te kijken en het gros van die mannen doet niets in huis. Ze komen uit hun werk, gaan zitten en mam mag het opknappen met 5 koters of meer. Woest kan ik ervan worden. En mam is zwaar overspannen. Joh. Geef die slapzak een schop onder zijn kloten. Ga een avondje weg en laat hem het opknappen met de kinderen. Dan loopt het maar in de soep. Who cares? Dan weet hij in elk geval dat het niet zo makkelijk is als hij dacht. Als moeders morgen overlijdt, zal pa het ook zelf moeten rooien. En ja, dan kan het wel. Echt. "Nee, mijn man kan dat niet hoor. Die weet niet hoe een wasmachine werkt of op welke dag de kinderen de sportkleren moeten hebben." Echt, hou toch op met smoesjes voor die mannen te maken. Dan leren ze het maar. Ik heb zat singlevaders gekend die het prima konden, hoor. En zij maar genieten van hun luie leventje dat bestaat uit werk en thuis lekker relaxen. Emancipatie is nog ver te zoeken. Ik ben zonder vader opgegroeid en wij moesten gewoon meehelpen in huis, vanaf jongs af aan. Is niets mis mee. Maar als je met twee ouders bent, hoort een vader geen free ride te krijgen omdat hij het huishouden niet allemaal kan en snapt. Of omdat de vrouw vindt dat hij het niet goed genoeg doet. Mijn moeder maakt ook het huis van haar vriend schoon, want hij kan er niets van. Leer het hem dan, denk ik dan. En hij werkt zo hard, dus hij verdient wel een pauze. Ze werken bijna evenveel uren. Maar nee hoor, altijd weer smoesjes maken voor hem. Mijn oma rolt zich om in haar graf als ze het zou zien. 

Echt, ik word er pislink van en snap niet dat de vrouwen dat zelf niet worden. 

Jujubee schreef op 28-09-2026 om 07:16:

[..]

Ik denk dat ik het opgelost heb. Ik heb haar gisteren even gesproken en het uitgelegd. Dat ik me niet zo fijn voel bij contact met haar en geen behoefte heb aan bakjes koffie doen. Ze snapte niet echt waarom (echt wtf???) maar accepteerde het wel. Zei ze. Dus hopelijk laat ze me lekker met rust. Ik wil het verleden best loslaten en normaal contact met haar hebben, maar meer zit er niet in. Ze is ook totaal niet mijn type mens, dus ik heb geen enkele behoefte aan gezellig contact. Ik snap echt niet hoe iemand zo blind kan zijn voor het eigen gedrag. Maar ze was ook vaak onder invloed van alcohol en drugs, dus wellicht is ze het gewoon vergeten. Ik helaas niet. Maar goed, ik ben toch trots op mezelf dat ik voor mezelf opgekomen ben en mijn ei kwijt ben. Ik vond het een hele overwinning. Hopelijk laat ze me nu ook echt lekker met rust.

Goed gedaan zeg! Hopelijk laat ze je lekker met rust!

Tja, ik snap dat het vervelend is Hemke, maar zo werkt het op veel plekken. Ook niet perse heel gek: als je eens in de twee weken komt en je moet ns een keer overslaan of je bent ziek, ben je er meteen een maand niet. Is niet echt lekker voor de regelmaat en ook niet voor de verbinding. 
Bij mij op werk hebben we ook veel vrijwilligers, eens per week komen is echt het minimum. 

Duizend en een dingen in mijn hoofd om te doen. Maar datzelfde hoofd en lijf hebben daar ff geen zin in.

lientje69 schreef op 28-09-2026 om 15:50:

Duizend en een dingen in mijn hoofd om te doen. Maar datzelfde hoofd en lijf hebben daar ff geen zin in.

Wellicht heb je iets aan deze frase: 'moet ik dit nu doen?'. Moet ik het doen, moet ik het nu doen etc. Hopelijk kan je dan iets van je lijstje schrappen.

Wieder schreef op 28-09-2026 om 11:50:

[..]

Mijn man schiet altijd in de paniekstand als er iets aan de hand is, heeft het talent om stress nóg stressvoller te maken. Ik ben grotendeels gestopt me daaraan te ergeren, want hij is ook maar wie hij is. Hij heeft genoeg goede eigenschappen en staat op zijn manier klaar, maar een rots in de branding is het niet perse. Onze kinderen hebben daarom mij onder de speed dail, met name de oudste want die heeft een aardje naar haar vaartje. Jongste is zoals ik, wij komen meestal pas met het probleem als we de oplossing al hebben gevonden. Wij zitten meer in ons hoofd waar man en oudste de stress ongefilterd kenbaar maken. Dus ik zou ze graag soms naar manlief verwijzen, en dat gebeurt heus regelmatig, maar dat levert wat meer adrenaline op. Dus ik ben vaak uitverkorene als het gaat om accuut oplossingsgericht denken.

Maar dat snap ik dan ook wel. Dat is hier ook. Mijn EHBO-skills zijn ook beter dan die van man. Kind dat een hechting moet gaat liever met mijn maar de dokter dan met vader. 

Ik had het meer over dingen als 'mag ik een snoepje/koekje/broodje', 'gaan we al bijna eten' of 'mogen we een hut bouwen onder de tafel' of 'mag ik nog even naar buiten'. De niet-paniekdingen, maar dat je gewoon even moet antwoorden of handelen. 

En verder dat man gewoon kan zorgen voor dingen of kinderen. Dat als ik er (nog) niet ben, dat hij dan gewoon aan het eten gaat beginnen. Of de kinderen in bed ging leggen of in bad ging stoppen. 

Op de eerste dagen dat hij zou zorgen en ik zou werken kwam hij gerust om 17:15 thuis van de bieb, oma of de kinderboerderij en dan moesten er nog boodschappen gehaald en gekookt worden en de kinderen op tijd naar bed. Ik kwam altijd thuis in chaos, moest meteen aanpakken. Heeft veel tijd en strijd gekost.