Leven met pijn, kletsend het jaar door.

Tijgeroog schreef op 08-07-2026 om 12:12:

[..]

Het zijn wel fysiek zware klussen die je doet. Bed afhalen, onkruid, stofzuigen.

Zat opstaan en aankleden en eten enzo ook bij die 55 minuten, of komt dat er nog bij?

Eten hoort daar niet bij

 Wassen en aankleden wel inderdaad. Heb nu net gewandeld.  Zit nu op 2 uur. Straks nog koken ( maar dat doe ik zittend), afwasmachine vullen en beetje aanrecht opruimen en omkleden voor de nacht met een fysio oefening. Denk dat ik ongeveer op iets van 2 uur en 3 kwartier uitkom totaal vandaag weer.  Ik probeer onder de 3 uur per dag te blijven om klachten en pijn te voorkomen.  Maar ik blijf mezelf ook pushen wbt lopen  of fietsen of zwemmen.  Op een of andere manier ben ik toch bang om achteruit te gaan fysiek als ik dat niet doe.  Alleen als ik een slechte dag heb met bijvoorbeeld veel pijn of duizelig zijn, mag ik van mezelf op de bank blijven liggen. 

Gisteren voor het eerst weer bij iemand op visite geweest. Uurtje met allemaal tips en adviezen van de ergo. Ging op zich redelijk, relatief weinig restklachten. Alleen erg moe en wat hoofdpijn. Wel merkte ik dat het autorijden ( wat ik tot nu toe alleen " rond  de kerk " heb gedaan) in een drukkere richting en wat langer best pittig was.  Moest me echt heel erg goed concentreren en dat was best inspannend. Blijkbaar  heeft mijn hoofd daar toch nog moeite mee. Voor nu een goede test hoe ik erin sta en voor zover ik kon beoordelen ook verstandig van me dat ik nog geen verdere drukke autoritten zelf doe.  Het is allemaal goed en veilig gegaan hoor, maar vind het dan toch spannend als ik merk dat ik erg moet focussen.

Leatje schreef op 10-07-2026 om 07:08:

Dat kan ik me voorstellen lientje.dat kost dan veel energie. Maar wel fijn dat het gelukt is. Misschien zit er nog wel een beetje rek in voor de toekomst.

Het lijkt er in elk geval wel op en dat is positief.  Alleen is mijn  probleem dat ik me gelijk schuldig voel als ik even kort iets leuks doe. Zoals een uurtje een uitstapje. Of uurtje bij een vriendin op de koffie. Dan heb ik meteen zoiets van: als dit lukt, kan ik ook werken. Nu is het natuurlijk niet helemaal vergelijkbaar , een bewoner douchen/ aankleden/ steunkousen aantrekken en medicijnen geven met een uurtje kletsen bij een vriendin.  Maar het voelt bij mij dan gelijk zo alsof ik me aanstel zeg maar. Schop onder mijn kont nodig heb . Alsof ik niet wil. Vooral ook de opmerkingen van je ziet er goed uit, je ziet niks aan je, maken me dan dat ik denk: zou ik het toch niet gewoon moeten proberen? Vooralsnog krijg ik nog wel tegengas van ergo , fysio en echtgenoot.  Die zeggen : neeeeee, je verpest waarschijnlijk meer dan dat je er goed aan doet.

Maar dat rottige ( schuld ) gevoel van mij is gewoon heel vervelend.  Ik heb ook nog nooit in mijn leven een uitkering gehad  . En dat voelt...tsja.. hoe moet ik het uitleggen...alsof ik een profiteur ben ofzo? Is natuurlijk niet zo, als ik het kon was ik alweer aan de slag. Maar toch. Je kunt je gevoel en denken niet zo makkelijk uitschakelen. 

Leatje, wanneer ga je beginnen in je nieuwe baan? Is het moeilijk , in de zin van dat je nog veel nieuwe dingen moet leren wat energie kost? Ben echt blij voor je dat een minder belastende baan gelukt is zonder inkomensval. Heel veel succes en werkplezier gewenst in elk geval!

Het schuldgevoel herken ik wel. Dat is een lastige worsteling. Ik merk bij mezelf dat sinds ik ziek ben het lijkt alsof mijn klachten zijn verergerd. Maar is dat wel zo? Of leef ik bewuster en merk ik grenzen eerder op. Dat is eigenlijk wel winst. Want het is ook een stukje acceptatie. Alle strijd die je levert....daar gaat ook energie naartoe. Heel veel zelfs. 

Ik hoop dat het allemaal gaat lukken met mijn nieuwe job. Ik heb er wel vertrouwen in. Ik ben al gereintegreerd, maar voor minder uren, dus het wordt wel even anders allemaal. En ik weet al veel dingen, maar heb het idee dat ik hier ook nog wel veel kan leren. Mijn perfectionisme zit me wat in de weg, alles meteen goed willen doen. 

Een profiteur Lientje, zou je dat zeggen tegen je buurvrouw die je vertelt het moeilijk te hebben vanwege 2 hersenbloedingen en lichamelijke mankementen? Of een familielid? Zou je iemand een profiteur noemen die gebruik maakt van voorzieningen die hij of zij nodig heeft? Nee toch? Probeer dat voor ogen te houden en probeer het alsjeblieft niet van jezelf te denken. Je zit in een vangnet omdat het niet anders kan even. En misschien langer en dan is het mooi dat dit vangnet bestaat en daar mag jij gebruik van maken net als een ieder ander die dat nodig heeft😘

Ik denk ook dat inderdaad mijn perfectionisme, overdreven arbeidsethos ( als je kunt lopen of praten kan je werken ) mij erg in de weg zitten hierin. Bij een ander denk ik niet zo. Maar ik ben zelf voor mezelf wel zo, ook denk ik steeds: stel dat mensen me zien in de supermarkt  , wat zullen ze dan denken of over me zeggen? Want hee, ik zie er goed uit hoor ik steeds. Je ziet niks aan me. Bij een buurvrouw zou ik denken: ja, er moeten ook boodschappen gehaald worden nu eenmaal. Bij mezelf denk ik dan dat ze zeggen: ja, ze loopt wel in de supermarkt  maar werken ho maar. Terwijl niemand ziet dat ik daarna de hele middag op de bank lig om bij te komen. 

Accepteren, het gaat me nooit lukken te accepteren dat ik niet meer ben die ik was.  Ik zal er mee moeten leren omgaan. Maar accepteren kán ik gewoon écht niet! Dat is en blijft een strijd. Die energie kost, daar heb je gelijk in. En het gevecht daartegen blijf ik aangaan. Misschien moet ik eerst nog wel een stuk verder zijn in dit proces hoor. En bijvoorbeeld  afgekeurd ( al maak ik me daar ook heel veel zorgen over omdat je dus: " niks aan me ziet ") . En ik heb eerder in deze situatie gezeten , al heette het toentertijd  geen UWV maar GAK.  Maar zelfs áls dat gebeurt kan ik het denk nog niet accepteren.  Ik ben mijn leven kwijt.

Mijn leven zoals dat was, de dingen die ik deed , werk, sociale dingen , mantelzorg, de leuke dingen die niet meer gaan enz. Wie ben ik nog nu ik niks meer doe en kan. Een zielig hoopje dat op de bank ligt. Veel op de bank ligt. Elke dag opnieuw.  Ik ben mezelf helemaal kwijt en zwaar in de rouw om wat ik kwijt ben.  Ik vind het leven echt heel moeilijk en zwaar geworden. Nou ja. De klaagmodus maar weer uitzetten , want het verandert er helaas toch niet door. Maar het is , plat gezegd, allemaal mooi kut. Kan het even niet mooier en positiever maken.

Roos57 schreef op 10-07-2026 om 22:13:

Het is geen klagen Lientje . Het is rouw . Levend verlies wat niet meer is !

Klopt. Ik ga er met de psycholoog mee aan de slag. Hopelijk  helpt dat wat.

lientje69 schreef op 10-07-2026 om 22:16:

[..]

Klopt. Ik ga er met de psycholoog mee aan de slag. Hopelijk helpt dat wat.

dat zou erg fijn zijn 

Noglangnietjarig schreef op 11-07-2026 om 17:43:

Lientje,
Jij moet ook in één keer zoveel loslaten, dat is ook een horrorverhaal

Ik deed natuurlijk ondanks mijn eerdere infarct en chronische pijn nog best veel. Het ergste vind ik eigenlijk het niet meer kunnen werken ( hopelijk komt dat nog terug maar de vooruitzichten zijn nog niet heel  positief)  . Ik was eindelijk financieel onafhankelijk van man en had een baan waar ik zo veel plezier uit haalde. Daar heb ik nog de meeste moeite mee. Naast  dat ik me nu zo nutteloos voel. Mijn waarde haalde ik uit het er voor anderen zijn en zorgen en helpen.  Dat gaat nu niet meer  dus ik moet ik zoeken naar wie ik nu nog eigenlijk ben nu ik niets meer kan.

Thnx NLNJ en Roos.

Helaas vandaag weer een pijndag ( en nacht) . Ik probeer  mijn fysieke activiteiten wat op te bouwen en uit te breiden maar het heeft nog niet het gewenste effect. Naast dat ik vreselijk moe blijf , krijg ik van meer doen dus ook meer klachten. Ballen, want in tegenstelling tot een aantal maanden terug, heb ik wel weer zin om dingen te ondernemen.  Dus hoofd en lijf liggen nu nogal uit elkaar en moet ik mezelf  dus steeds afremmen.  Dat is best lastig voor me.

Lees nu ballen.. bedoelde balen uiteraard.  
Nog steeds hoop op weer  kunnen werken ooit maar die wordt wel kleiner. Vanmorgen bij de fysio helemaal kapot  van één oefening. Als dat al niet eens lukt...