Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
maar kijk dan eens wat je allemaal al gedaan hebt 💪🏻
Tijgeroog schreef op 08-07-2026 om 09:56:
Jeetje Lientje, ik word al moe als ik het alleen maar lees!
Zoveel is het nog niet eens...
Ik heb nu vanmorgen effectief in totaal 55 minuten iets fysieks gedaan. Opgedeeld in brokjes ( wekker ging hier om kwart voor 6 voor man en dan ben ik ook wakker). Nu op de bank. Vanmiddag weer een uurtje verdeeld over de middag en dan vanavond nog iets van 20 minuten. Dat is wat ik tot nu toe aankan. Dichter bij de 3 uur krijg ik meer klachten , bij 2 uur gaat het redelijk. Al moet ik alles goed verdelen. Opdelen in brokjes inderdaad.
Roos57 schreef op 08-07-2026 om 10:12:
maar kijk dan eens wat je allemaal al gedaan hebt 💪🏻
Zeker. Heel blij mee. Maar het blijft moeilijk nu zo mijn leven en dag te moeten indelen van best veel doen naar weinig. En die muren van mijn huis... ik begin het zo zat te worden! In het begin krijg je nog wat visite. Nu hoor ik veel : ja ik kom binnenkort bij langs hoor. Of: ik app je nog. Nou. Niks meer uiteraard. Het leven van anderen gaat gewoon door , terwijl het mijne stil staat. Ik begrijp het. Maar vind het wel frustrerend. Niks beloven of toezeggen is dan fijner eigenlijk. Hoef ik ook geen hoop te hebben op het doorbreken van mijn saaie leventje.
ik vind dat je het goed doet hoor Lientje. En zo weinig doe je niet in mijn optiek. Ik loop nog in mijn ochtendjas en heb net water gekookt voor thee. Dat is mijn activiteit😬. Ik heb een beetje stress qua werkdingetjes. Dus dat vertraagt mij actieve modus nogal de kinderen hebben vakantie, dus ik ga maar zoveel mogelijk mee in die modus. Mijn opdracht voor vandaag is de salontafel opruimen en het aanrecht.en de trap moet nodig gestofzuigd...maar dat is ook zon rotllus...
Leatje schreef op 08-07-2026 om 10:17:
ik vind dat je het goed doet hoor Lientje. En zo weinig doe je niet in mijn optiek. Ik loop nog in mijn ochtendjas en heb net water gekookt voor thee. Dat is mijn activiteit😬. Ik heb een beetje stress qua werkdingetjes. Dus dat vertraagt mij actieve modus nogal de kinderen hebben vakantie, dus ik ga maar zoveel mogelijk mee in die modus. Mijn opdracht voor vandaag is de salontafel opruimen en het aanrecht.en de trap moet nodig gestofzuigd...maar dat is ook zon rotllus...
Ja voor die klussen heb ik tegenwoordig gelukkig hulp . Ook badkamer schoonmaken/ dweilen / stoffen/ keukenkasten soppen enz. Maar jij werkt ook nog hè. Dat zit er voor mij voorlopig nog echt niet in. Hoop nog steeds van wel. Maar de ergo zei maandag eerlijk: je kunt best nog een stukje vooruitgaan. Maar werken daar heb ik mijn twijfels over. Ik ook eerlijk gezegd maar wil het nog steeds niet opgeven. Vandaar dat ik mezelf toch nog steeds blijf pushen om verder te komen. Misschien is dat ook weer niet goed hoor. Maar het voelt voor mezelf wel beter uiteindelijk écht alles geprobeerd te hebben. Als ik dan toch moet opgeven, dan maar strijdend ten onder!
Dat zit gewoon in jouw karakter Lientje. Dat jezelf pushen tot het uiterste...dat zal er ook niet uitgaan denk ik😊
Er is nooit mild en liefdevol naar jou gekeken.
Niet door anderen en niet door jou zelf.
lientje69 schreef op 08-07-2026 om 10:16:
[..]
Zeker. Heel blij mee. Maar het blijft moeilijk nu zo mijn leven en dag te moeten indelen van best veel doen naar weinig. En die muren van mijn huis... ik begin het zo zat te worden! In het begin krijg je nog wat visite. Nu hoor ik veel : ja ik kom binnenkort bij langs hoor. Of: ik app je nog. Nou. Niks meer uiteraard. Het leven van anderen gaat gewoon door , terwijl het mijne stil staat. Ik begrijp het. Maar vind het wel frustrerend. Niks beloven of toezeggen is dan fijner eigenlijk. Hoef ik ook geen hoop te hebben op het doorbreken van mijn saaie leventje.
Ach wat verdrietig 
Leatje schreef op 08-07-2026 om 10:29:
Dat zit gewoon in jouw karakter Lientje. Dat jezelf pushen tot het uiterste...dat zal er ook niet uitgaan denk ik😊
Ik vrees van niet nee😅
Roos57 schreef op 08-07-2026 om 10:34:
Er is nooit mild en liefdevol naar jou gekeken.
Niet door anderen en niet door jou zelf.
Klopt denk ik wel. Ik ben best " hard " opgevoed en daardoor ook hard voor mezelf. Misschien dat ik hiervoor bij de psycholoog nog wat verder kom . Maar patronen van 50 jaar lang krijg je niet zo makkelijk veranderd helaas.
en roos, jij ligt gesloopt op de bank zeg je. Ben je al druk geweest? Of een. Slechte nacht gehad?
Leatje schreef op 08-07-2026 om 10:50:
en roos, jij ligt gesloopt op de bank zeg je. Ben je al druk geweest? Of een. Slechte nacht gehad?
Ik denk dat dat een citaat uit mijn stukje was. Beetje ironisch bedoeld vermoed ik 