Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
Picunia schreef op 29-04-2026 om 19:33:
Dapper, Lientje, dat je dit voor je familielid kon doen. Het is echt wel anders als het om een dierbare gaat of iemand die je vanuit je werk moet verzorgen.
Met mij gaat het niet zo goed. De medicatie voor de schildklier is opgehoogd, maar ik blijf zo moe… Ook word ik steeds zwaarder.
Vanmiddag ben ik naar Specsavers geweest voor een gehoortest. Mijn linkeroor heeft 40% gehoorverlies. Rechts 12% verlies en dat is normaal.
Ik krijg dus een gehoorapparaat, zat ik net op te wachten.
Wat vervelend dan Picunia . De vermoeidheid en het zwaarder worden is al naar genoeg maar je gehoor 
Gelukkig hebben ze tegenwoordig nagenoeg onzichtbare gehoorapparaten want niet meer kunnen zien of horen is wel mijn ergste nachtmerrie. ( vooral zien trouwens , had een bewoner die niet kon horen op mijn werk en daar schreven we alles op en dan gaf zij gewoon antwoord )
Vandaag en morgen nog 2 pittige dagen voor me ( al is morgen wel te doen ) . Dan is het ergste achter de rug. Dan de komende tijd nog een huis leeghalen en in de verkoop en dan krijgen we ( wat meer ) rust. Al zal het laatste ook nog een uitdaging worden met een best wel moeilijk en veel van gedachten veranderend familielid. Dus fingers crossed dat alles een beetje vlot gaat. Ook voor man. Ik weet uit ervaring hoe lastig het is steeds in een leeg huis binnen te komen.
Dank je, Fleurette. Ik kende de website niet. Er wordt bij mij regelmatig bloed geprikt, vanwege allerlei andere aandoeningen en er wordt dan ook gekeken naar de door jou genoemde.
Lientje, wat moet er veel gebeuren na dat overlijden! Dat is natuurlijk vaak zo, maar jij kunt dat nu niet goed gebruiken. Ik hoop dat je je een beetje in acht neemt. En natuurlijk is het vooral verdrietig, gecondoleerd.
Fleurette schreef op 29-04-2026 om 20:43:
Gecondoleerd Lientje🙏
Dank je wel!
Picunia schreef op 30-04-2026 om 08:48:
Lientje, wat moet er veel gebeuren na dat overlijden! Dat is natuurlijk vaak zo, maar jij kunt dat nu niet goed gebruiken. Ik hoop dat je je een beetje in acht neemt. En natuurlijk is het vooral verdrietig, gecondoleerd.
Dank je wel. Uitvaart is achter de rug. Ik lig weer op de bank. Het gaat om ouder van man. Dus ik denk zo dat 90 procent van alles bij hem en familielid ligt. En ik misschien maar wat kleine dingetjes kan doen. Dus dat gaat wel goed komen. Niet dat ik niet wil. Maar ik kán het gewoon niet. Langzaam maar zeker leer ik meer vragen en meer rust te nemen voor mezelf. Al blijft het "selluf doen" uiteraard nog steeds enigzins aanwezig. Moeilijk af te leren maar ik werk eraan!
Man is weer aan het werk. Waarschijnlijk korte klus maar dat betekent dat ik voor het eerst in maanden weer alleen ben. Best gek. Ook stond ik altijd gelijk met hem op maar nu moest hij zo vroeg weg dat ik ben blijven liggen. Voelt ook raar. Alleen om boodschappen, denkend dat ik dat zo wel ff red 3 winkels. 
Nee dus. Rest van de dag maar weer op de bank denk.
Gisteren toch nog een aardig rondje gefietst. Wel met ondersteuning uiteraard en in een traag tempo maar heb ervan genoten. Vandaag misschien nog een korte wandeling. Lopen gaat me slechter af dan fietsen helaas dus dat is heen en weer en helaas geen rondje. Nu zo eerst even op bezoek bij moeder. Heb een en ander online besteld voor haar en wil ik even bezorgen. Stap zo maar in de auto. Het is nog vroeg maar hopelijk slaapt die gestoorde broer van mij nog en kan ik even rustig praten. Zo niet , zal het een kort bezoek worden. Ik trok hem normaal gesproken al niet, maar sinds ik ziek ben is het helemaal drama. Kan geschreeuw echt niet meer hebben met mijn hoofd.
Broer was helaas vroeg zijn bed uit.
In de middag nog een stukje gelopen maar ging wat moeizaam. Dat merkte ik in de nacht gelijk : pijn en slecht geslapen. Vanmorgen gekozen voor douchen waardoor ik vanmiddag geen puf meer had voor beweging. Morgen fysio dus ik hoop goed te slapen vannacht. Verder gaat het wisselend hier. Nog steeds moeite en verdriet over het feit dat ik niet meer kan werken. Maar ook dat mijn leven zö veranderd is. Ik breng de dagen grotendeels binnenshuis op de bank door. Dagen duren lang en zijn saai. Maak weinig mee en voel me ook wat nutteloos. Ik kan zó weinig. Het enige dat nog vrij redelijk lukt is dagelijks een maaltijd op tafel zetten. En dat is echt bijzonder weinig vergeleken bij vroeger. Bijna 7 maanden voorbij nu. Ik vrees dat dit het zo'n beetje is. Grootste stappen hadden gemaakt moeten zijn. Ik hoop erg dat er nog wat kleine stapjes volgen. Want dit is wel erg weinig. En ik vind dat dus erg lastig te accepteren.
Ach Lientje , het is kut hé … Heel herkenbaar waar jij nu doorheen gaat. Mij heeft het vijf jaar gekost om te accepteren dat mijn leven nu is zoals het is . Ik heb het nog steeds moeilijk als ik iets leuks wil gaan doen en ik het last minute moet afblazen omdat het alsnog niet gaat.
Je klinkt zo verdrietig 😞. Ik wou dat ik je kon opbeuren. Maar hoe ? Want zeven maanden is lang en dan wordt het moeilijk om er de moed nog in te houden.
Ook jij zal je weg daarin moeten vinden.
Hoe gaat het met man? Hopelijk heeft hij nu een goede periode op gebied van gezondheid.
En je dochter ? Want ik meen mij te herinneren dat zij een burn-out had of heeft. Heeft de operatie al plaatsgevonden?
Je hoeft niet te antwoorden op mijn vragen als je niet wil.
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik je veel sterkte wens en ook vooral beterschap.
Cassandra , ik dacht idd vanmorgen nog dat ik het niet heel erg zou vinden als ik morgen niet meer wakker word. En ja , ik ben heel verdrietig. Daar valt weinig aan te veranderen behalve beter worden. Maar ik vrees zomaar dat dat niet meer gaat gebeuren. Ik probeer echt om te denken. Heb een boekje waarin ik elke dag " blije " dingen in schrijf. Sommige dagen weet ik niks te verzinnen. Dingen die er onder andere instaan: ik heb een bonte specht gezien, heb mijn bed verschoond, fysio ging vrij goed. Het zijn korte momentjes. Echt gelukkig ben ik nu niet, integendeel zelfs.
Man is inmiddels al bijna 6 maanden thuis. Niet aan het werk is als zzper geen inkomen. Daardoor is hij wel veel bij familie geweest voor overlijden en is hij mijn prive chauffeur naar ziekenhuis onder andere. Zijn gezondheid gaat een beetje op en neer maar is niet slecht gelukkig. Oudste begint langzaam uit de burnout te komen. Is goedgekeurd door uwv dus zit ook zonder inkomen. Dat is tzt ook mijn angst. Operatie is voorlopig nog lang niet aan de orde. Dat zal in het buitenland moeten en ze wil eerst weer aan het werk zijn.
🌷Lientje
Het is veel wat er nu op jullie pad ligt. Het tij mag wel eens keren. Is het niet mogelijk dat je invalide wordt verklaard? Ik weet dat dat ook geen vetpot is, maar er moet toch iets gebeuren. Jij moet daar toch voor in aanmerking komen.
Destijds ben ik moeten thuisblijven zonder inkomen. De artsen zeiden dat iedereen pijn had en dat ik terug moest gaan werken. Deze artsen wens ik toe dat zij hetzelfde moeten doorstaan als ik. Maar bij jou is het iets heel anders. Een vriendin van mij die hetzelfde heeft meegemaakt als jij, is invalide verklaard.
Ik kan jou alleen maar een virtuele knuffel geven. 
Casandra schreef op 07-05-2026 om 11:24:
Het is veel wat er nu op jullie pad ligt. Het tij mag wel eens keren. Is het niet mogelijk dat je invalide wordt verklaard? Ik weet dat dat ook geen vetpot is, maar er moet toch iets gebeuren. Jij moet daar toch voor in aanmerking komen.
Destijds ben ik moeten thuisblijven zonder inkomen. De artsen zeiden dat iedereen pijn had en dat ik terug moest gaan werken. Deze artsen wens ik toe dat zij hetzelfde moeten doorstaan als ik. Maar bij jou is het iets heel anders. Een vriendin van mij die hetzelfde heeft meegemaakt als jij, is invalide verklaard.
Ik kan jou alleen maar een virtuele knuffel geven.
Dank je Cassandra. Jij bent van België denk ik? Hier gaan dingen anders. Eerst krijg ik nog 1,5 jaar een ziektewetuitkering( 70 % laatstverdiende loon) . In die tijd moet ik proberen te reïntegreren. Dus weer te gaan werken. Als dat niet lukt komt het UWV in de lucht. Die gaan mij goedkeuren ( dan krijg je niks meer) of afkeuren. Dat laatste is tijdelijk. In principe moet je dan elk jaar of elke 2 jaar opnieuw gekeurd worden om te kijken of je toch weer kunt werken. Er is idd ook een definitieve afkeuring , de IVA. Dan krijg je 75 %. Maar deze regeling gaat afgeschaft worden door de regering. Geen idee dus wat me te wachten staat. Je ziet verder niks aan mij dus ik geef de indruk alles te kunnen. Helaas is de praktijk anders. Zo wilde ik vandaag graag een kwartiertje gaan zwemmen. Wat is dat nou, een kwartiertje? Niks toch. Echter lig ik al de hele dag op de bank. Hoofd én lijf willen niet. Eten wordt vandaag iets uit de vriezer. Gelukkig is mijn zus vandaag geweest om mijn huis schoon te maken. Want óók dat kan ik niet meer.
Even vlug antwoorden 😁. Ik ben inderdaad Belgische , maar ik ben al 15 jaar geleden verhuisd naar een warm land. Ik woon zelfs vlakbij de zee . Het is fijn wonen hier. Verder heb ik een poetsvrouw die alleen komt als je haar belt. Dus niet zoals in België of Nederland waar iemand iedere veertien dagen komt . Op deze manier werken ze niet. Je belt en ze komen.Is soms wel gemakkelijk.
verder ligt hier een prachtig zwembad op 5 meter van mijn deur. Maar ik ben daar in geen 3 jaar in geweest. Simpel omdat ik daarna wil douchen maar dat niet meer kan . Ook omdat man wil dat ik daarna de douche droog wrijf. Het is spijtig, want ik kon daar enorm van genieten om in het zonnetje mij door het water te laten glijden.
Bedankt nog voor de uitleg hoe het er in Nederland aan toegaat ivm een uitkering krijgen. Maar dat is schrijnend zeg ! De IVA gaat afgeschaft worden? Dus mensen die met de beste wil van de wereld willen werken maar niet kunnen , krijgen niets meer ? Hoe onmenselijk !
In België is er een minster die wil dat langdurig zieken weer aan het werk gaan. Chronisch zieke mensen zijn door die man wanhopig. Hij heeft zoiets van : jij bent nou lang genoeg ziek geweest, hup terug aan het werk ! Deze man wens ik de ergste ellende toe. Dat is letterlijk tegen de mensen zeggen: jij brengt de maatschappij niets ? Sterf voor mijn part dan maar. Afschuwelijke mens!