Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
Picunia schreef op 24-03-2026 om 16:01:
Zondag in de tuin gewerkt. Voor het eerst sinds jaren. Mijn rug hield zich betrekkelijk goed. Maar de volgende dag kon ik nauwelijks lopen van de spierpijn. Vandaag gaat het iets beter. Ik had geen idee dat tuinieren zo belastend is.
Tuinieren kan ontzettend op je rug werken. En als je het al jaren niet hebt gedaan, gebruik je ook andere spieren. Hoop dat je je snel wat beter voelt.
Hier ben ik aardig opgeknapt nu. Alleen voor niets me 16 dagen zo rot gevoeld em nauwelijks geslapen want de uitslag was ..tadaaaa.. negatief uiteraard. Maar zo'n huisarts luistert toch niet naar mij en mijn gevoel.
Vanmorgen fysio gehad en dat ging een stuk beter dan de afgelopen weken nu ik weer kan eten en slapen. Dat was erg fijn. Zag ik tenminste weer wat vooruitgang.
Verder zit ik nog steeds met onrust in mijn lijf. Ik wil zo veel, dingen doen. Mijn verstand houdt me tegen. Dat lukt inmiddels enigzins, normaal ging ik dan toch maar dingen doen met als gevolg achteruitgang/ terugval. Maar mèn, wat is dit lastig zeg. Dagen duren ook zo lang zo met bankzitten en af en toe een klein klusje.
Wat fijn. Lientje! Je klinkt ook opgewekter. Ik ben ervan overtuigd dat als je een beetje naar de zonnige kant kunt kijken, dat het leven dan minder moeizaam is. Ik denk zelfs dat een positieve instelling je kan helpen. Maar dat moet je wel kunnen.
Ik ben een positief ingesteld mens, maar de periode tijdens mijn ziekte, die 8 maanden heeft geduurd, zonder vooruitgang, was een zwarte periode in mijn ziekteproces, positief ingesteld of niet.
Dussss…ik hoop dat je dat positieve kunt behouden.
Picunia schreef op 24-03-2026 om 18:40:
Wat fijn. Lientje! Je klinkt ook opgewekter. Ik ben ervan overtuigd dat als je een beetje naar de zonnige kant kunt kijken, dat het leven dan minder moeizaam is. Ik denk zelfs dat een positieve instelling je kan helpen. Maar dat moet je wel kunnen.
Ik ben een positief ingesteld mens, maar de periode tijdens mijn ziekte, die 8 maanden heeft geduurd, zonder vooruitgang, was een zwarte periode in mijn ziekteproces, positief ingesteld of niet.
Dussss…ik hoop dat je dat positieve kunt behouden.
Zolang ik vooruitgang zie ben ik positief maar bij langdurige stilstand en me ook nog eens ellendig voelen zie ik dingen en het leven idd nogal zwart. Maar goed daar heb ik dan ook psychische hulp voor. Vandaag was een goede dag want ik voel me wat beter en merkte dat ik weer een ( klein ) stapje vooruitgegaan ben. Maar verder inderdaad, precies zoals jij het beschrijft, je begrijpt het helemaal.
Het voelt hier even helemaal niet fijn. In een paar weken zoveel verschillende 'experts' gesproken. Ze zijn het er allemaal over eens....ze moet gewoon werken ondanks de pijn. maar hoe ga je al die dingen doen (sol, gesprekken, brieven schrijven) als je al moeite hebt om jezelf aan te kleden en je niet weet hoe je de dag door moet komen. Het maakt me zo verdrietig. Dit traject maakt me kapot...
Leatje schreef op 26-03-2026 om 12:24:
Het voelt hier even helemaal niet fijn. In een paar weken zoveel verschillende 'experts' gesproken. Ze zijn het er allemaal over eens....ze moet gewoon werken ondanks de pijn. maar hoe ga je al die dingen doen (sol, gesprekken, brieven schrijven) als je al moeite hebt om jezelf aan te kleden en je niet weet hoe je de dag door moet komen. Het maakt me zo verdrietig. Dit traject maakt me kapot...
Wat verdrietig! Jouw bericht raakt me en gooit me terug in de tijd. Ook ik moest maar "gewoon" aan het werk. Het heeft me meer kapot gemaakt dan ik al was.
Probeer je elke keer uit te spreken als je overvraagd wordt. Zeker bij de bedrijfsarts, werkgever en reïntegratiebureau. Mij lukte dat niet, ik sloeg elke keer dicht, niet geleerd hoe voor mezelf op te komen. Met therapie heb ik dat beetje bij beetje geleerd.
Uiteindelijk werd er wel naar me geluisterd. Geef niet op! 
dankjewel moyyrrie, het voor mezelf opkomen is een enorm aandachtspunt. Lukt me niet genoeg helaas. Bedrijfsarts was dit keer een fijne man en fijn gesprek, hoe de dingen vervolgens op papier staan lijkt ook prima, maar dat wordt door de volgende deskundige weer helemaal anders vertaald.
Leatje schreef op 26-03-2026 om 12:24:
Het voelt hier even helemaal niet fijn. In een paar weken zoveel verschillende 'experts' gesproken. Ze zijn het er allemaal over eens....ze moet gewoon werken ondanks de pijn. maar hoe ga je al die dingen doen (sol, gesprekken, brieven schrijven) als je al moeite hebt om jezelf aan te kleden en je niet weet hoe je de dag door moet komen. Het maakt me zo verdrietig. Dit traject maakt me kapot...
ach leatje, wat rot en ellendig. Begrijp hoe je je voelt, hier ben ik zelf ook zo bang voor. En dit is ook helaas niet de eerste keer dat ik zo'n ( soortgelijk ) verhaal hoor. Zeker met de nieuwe kabinetsvoorstellen maak ik me ook grote zorgen. Vind het echt verdrietig voor je..
Ik heb inmiddels al 3 x een ander gehad qua reïntegratie/ bedrijfsarts
En 3 afspraken gehad. Je blijft jezelf maar herhalen. Nog één keer en dan ziek uit dienst. Hopelijk heeft het UWV begrip. Maar hou mijn hart vast.
Vanmiddag weer wezen zwemmen. Mijn been en arm wilden niet lekker mee maar toch wat sneller en dus wat meer baantjes weten te zwemmen in 20 minuten. Daarna eruit gegaan en gelijk gedoucht en haren gewassen. Kost me veel energie maar dit gaat in een moeite door omdat ik toch al uitgekleed ben. Beetje praktisch denken. 
Misschien dat ik volgende keer 5 minuten langer probeer en dan weer heel laag tempo. Nu behoorlijk moe en ook met wat pijn in rechterbeen en arm op de bank. Zo maar even wat paracetamol innemen.
Je bent wel een doorzetter Lientje, dat je elke keer toch weer gaat, dat vind ik sterk van je.
Leatje schreef op 26-03-2026 om 16:06:
Je bent wel een doorzetter Lientje, dat je elke keer toch weer gaat, dat vind ik sterk van je.
Sommige hebben daar een andere naam voor leatje. Die noemen me ( erg ) eigenwijs.
hahahaha Lientje
Heftig Leatje. Ik herken het helaas vanuit de begintijd van mijn ziekte. Net als Moyrrie heb ik toen geleerd om voor mezelf op te komen. Sterkte
Hier vandaag een slechte dag. Erg duizelig en ontzettend moe. En waarom? Géén idee. Heb heerlijk geslapen vannacht daar lag het niet aan.
lientje69 schreef op 27-03-2026 om 15:47:
Hier vandaag een slechte dag. Erg duizelig en ontzettend moe. En waarom? Géén idee. Heb heerlijk geslapen vannacht daar lag het niet aan.
Is je bloeddruk goed?