Gevaar voor onze dochters? (en zonen)
Twee dagen geleden was er een docent bij Beau die alarm sloeg over de groeiende manoshpere ideeën die hij bij zijn leerlingen opmerkte. Ikzelf weet niet of het zo'n vaart loopt, maar zit ook niet in de kringen van pubers en jongvolwassenen (ja mijn zoon maar die is eerder het tegenovergestelde). Toch vind ik het best een gevaarlijke ontwikkeling, zeker als docentes ontslag gaan nemen omdat ze niet langer tegen het vrouwonvriendelijke gedrag kunnen van hun leerlingen. En natuurlijk voor jonge meiden zelf. En zelfs ook voor de jongens die dit nastreven: ze denken dat het in hun voordeel werkt maar op die manier krijgen ze niet makkelijk een fijne liefdevolle relatie. Praten jullie met je zonen/ dochters over rolverdeling tussen mannen en vrouwen, jongens en meisjes?
Netherfield schreef op 09-06-2026 om 21:50:
Dus behalve die mannen, moeten we ook AI nog gaan opvoeden? Damn…
Ja AI is de neerslag van de maatschappij. Iets anders: Maar moeten we mannen opvoeden? Dit is een serieuze vraag. Ik maak al meer dan 40 jaar mee dat we zaken proberen uit te leggen maar dat het niet aanslaat. Femicide, verkrachting, huiselijk geweld zijn niets verminderd, misschien eerder meer geworden. Maar dat kan ook komen doordat er meer melding van wordt gemaakt. Ja mannen zijn 24 minuten per week meer aan het huishouden en zorgtaken gaan doen de afgelopen decennia (volgens Sociaal Cultureel Planbureau). Dat zou je als winst kunnen zien. Maar mannen opvoeden? Er is nu genoeg geschreven en gepraat dus iedere man kan weten hoe de positie van vrouwen is. Toch verbetert die positie niet.
Zolang betaald werk gepaard gaat met aanzien en status en verzorging van kinderen en ouderen niet, zullen mannen hun verworven positie niet snel uit handen geven. Als het andersom was geweest, dan hadden vrouwen hoogstwaarschijnlijk hetzelfde gedaan.
Dat gebeurt niet eens bewust, kijk maar naar een gemiddelde borrel, één van de eerste vragen die gesteld wordt, wanneer je de ander niet kent, is: "Wat doe jij voor de kost?" Als je geen betaald werk hebt 'zit je thuis' passief werkwoord. Ook al ren je je thuis de benen uit de kont, hetzij door alles wat er komt kijken bij het grootbrengen van kinderen, hetzij door mantelzorg. Het telt niet mee voor je positie op de maatschappelijke ladder.
felija schreef op 10-06-2026 om 11:35:
Zolang betaald werk gepaard gaat met aanzien en status en verzorging van kinderen en ouderen niet, zullen mannen hun verworven positie niet snel uit handen geven. Als het andersom was geweest, dan hadden vrouwen hoogstwaarschijnlijk hetzelfde gedaan.
Dat gebeurt niet eens bewust, kijk maar naar een gemiddelde borrel, één van de eerste vragen die gesteld wordt, wanneer je de ander niet kent, is: "Wat doe jij voor de kost?" Als je geen betaald werk hebt 'zit je thuis' passief werkwoord. Ook al ren je je thuis de benen uit de kont, hetzij door alles wat er komt kijken bij het grootbrengen van kinderen, hetzij door mantelzorg. Het telt niet mee voor je positie op de maatschappelijke ladder.
Nou inderdaad. Mijn zoon werkte als boekbinder. kreeg hij veel respect voor van de buitenwereld. Ook als ik het tegen iemand zei, was de reactie: 'wow knap hoor'. Ja het was zorgvuldig werken maar je kon het in een week leren. Nu werkt hij bij een BSO omdat hij met mensen wilde werken en genoeg had van alleen machines. Hij merkt hoeveel meer dit werk van hem vraagt, want ja kinderen: er is de hele tijd wat aan de hand, je moet toch een soort charisma opbouwen om een groep schreeuwende kinderen in de hand te houden etc. Maar hij krijgt er veel veel minder waardering voor van de buitenwereld. Hij vindt het echt opvallend hoe zo'n 'vrouwenberoep' best pittig is maar iedereen zo'n beetje zijn schouders ophaalt als hij het vertelt. En dat geldt natuurlijk voor meer traditioneel 'vrouwenwerk': onderwijzers, verpleegsters, moederschap, de zorgberoepen zeg maar. En het punt is: diezelfde vrouwen zien hoe nodig hun werk is, dus ze zijn loyaal en gaan veel minder staken of opkomen voor gelijkheid. In een gezin net zo: moeders pakken veel dingen op 'want iemand moet het doen' want we gaan onze kinderen niet laten lijden omdat pa voetbal wil kijken ipv de mental load voor de helft over te nemen.
Veel vrouwen, waaronder ikzelf vinden dat wat meer zorgen ook niet zo heel erg. Wat ik echter niet leuk vindt is dat er zo weinig waardering voor is en er maar vanuit wordt gegaan dat je het doet omdat het in je genen zit of zo. Taken for granted, dat werk. En om terug te komen op de manosphere: al die gasten zijn natuurlijk van huis uit gewend dat een vrouw een soort personeel is die je leven makkelijker maakt. In die zin willen ze eeuwig jongetjes van 17 blijven die thuis bij moeders woont, verzorgd wordt maar wel lekker uit kan gaan met de bro's en wijven kan scoren.
MRI schreef op 10-06-2026 om 11:26:
[..]
Ja AI is de neerslag van de maatschappij. Iets anders: Maar moeten we mannen opvoeden? Dit is een serieuze vraag. Ik maak al meer dan 40 jaar mee dat we zaken proberen uit te leggen maar dat het niet aanslaat. Femicide, verkrachting, huiselijk geweld zijn niets verminderd, misschien eerder meer geworden. Maar dat kan ook komen doordat er meer melding van wordt gemaakt. Ja mannen zijn 24 minuten per week meer aan het huishouden en zorgtaken gaan doen de afgelopen decennia (volgens Sociaal Cultureel Planbureau). Dat zou je als winst kunnen zien. Maar mannen opvoeden? Er is nu genoeg geschreven en gepraat dus iedere man kan weten hoe de positie van vrouwen is. Toch verbetert die positie niet.
Opvoeden is natuurlijk niet alleen 'uitleggen'. Ik heb een kind van 4, ik kan 100 keer uitleggen dat snoep ongezond is. En zij blijft het toch willen en er om vragen. Dus zal ik ook grenzen moeten stellen. Nee je krijgt geen snoepje. Nee, je mag het niet zelf pakken! Natuurlijk is enige uitleg over het waarom wel prettig. Maar alleen ''uitleggen' is niet genoeg. Zeker niet als ik, als ze dan toch neemt wat ze wil, mijn schouders ophaal en zeg "zo zijn kleuters nu eenmaal".
Want ja 'zo zijn mannen nu eenmaal'.
Ik ben trouwens wel benieuwd (en te lui om het op te zoeken) hoeveel meer vrouwen zijn gaan werken. Mannen zijn 24 minuten per week aan het huishouden en zorgtaken gaan besteden. Zijn vrouwen ook maar 24 minuten meer gaan werken? En hoeveel minuten zijn vrouwen minder gaan besteden aan die taken?
''Vrouwenberoepen'' worden volgens mij juist veel meer gewaardeerd. Leraren en verplegers zijn ook voornamelijk vrouwen en die staken meer dan de meeste beroepen en dan ziet iedereen gelijk hoe belangrijk ze zijn. Ik denk dat vrouwen voornamelijk voor lief worden genomen als in vrijwilligerswerk, helpen op school of in het huishouden.
Meesje schreef op 10-06-2026 om 13:24:
[..]
Want ja 'zo zijn mannen nu eenmaal'.
Ik ben trouwens wel benieuwd (en te lui om het op te zoeken) hoeveel meer vrouwen zijn gaan werken. Mannen zijn 24 minuten per week aan het huishouden en zorgtaken gaan besteden. Zijn vrouwen ook maar 24 minuten meer gaan werken? En hoeveel minuten zijn vrouwen minder gaan besteden aan die taken?
Ik denk ook dat veel mannen sommige huishoudelijke taken overbodig vinden. Mijn moeder streek bijvoorbeeld onderbroeken en zakdoeken nog. Dat is ontzettend tijdrovend. Denk dat geen enkele man dat gaat doen.
Duckie73 schreef op 10-06-2026 om 14:37:
''Vrouwenberoepen'' worden volgens mij juist veel meer gewaardeerd. Leraren en verplegers zijn ook voornamelijk vrouwen en die staken meer dan de meeste beroepen en dan ziet iedereen gelijk hoe belangrijk ze zijn. Ik denk dat vrouwen voornamelijk voor lief worden genomen als in vrijwilligerswerk, helpen op school of in het huishouden.
Ja het wordt misschien gewaardeerd maar niet betaald zoals mannenberoepen die dezelfde inzet vragen. Mannnen in die vrouwenberoepen worden ook veel sneller leidinggevende oid. Eens vwb vrijwilligerswerk, mantelzorg, schoolhulp en huishouden
Duckie73 schreef op 10-06-2026 om 14:39:
[..]
Ik denk ook dat veel mannen sommige huishoudelijke taken overbodig vinden. Mijn moeder streek bijvoorbeeld onderbroeken en zakdoeken nog. Dat is ontzettend tijdrovend. Denk dat geen enkele man dat gaat doen.
Ja dat zal wel maar dat is toch een randgebeuren? Stofzuigen, koken, boodschappen doen, voor zieke ouders zorgen, wassen, de badkamer/wc schoonmaken, opruimen en weer opruimen (zeker als de kinderen jong zijn). Dat zijn toch geen taken die je overbodig zou moeten vinden?
Duckie73 schreef op 10-06-2026 om 14:37:
''Vrouwenberoepen'' worden volgens mij juist veel meer gewaardeerd. Leraren en verplegers zijn ook voornamelijk vrouwen en die staken meer dan de meeste beroepen en dan ziet iedereen gelijk hoe belangrijk ze zijn. Ik denk dat vrouwen voornamelijk voor lief worden genomen als in vrijwilligerswerk, helpen op school of in het huishouden.
Ja dag, die staken omdat hun arbeidsvoorwaarden en salaris veel minder zijn dan vergelijkbare beroepen. Het onderwijs is tegenwoordig prima maar er is nog steeds een behoorlijke loonkloof tussen zorg en andere beroepen.
Meesje schreef op 10-06-2026 om 13:24:
[..]
Opvoeden is natuurlijk niet alleen 'uitleggen'. Ik heb een kind van 4, ik kan 100 keer uitleggen dat snoep ongezond is. En zij blijft het toch willen en er om vragen. Dus zal ik ook grenzen moeten stellen. Nee je krijgt geen snoepje. Nee, je mag het niet zelf pakken! Natuurlijk is enige uitleg over het waarom wel prettig. Maar alleen ''uitleggen' is niet genoeg. Zeker niet als ik, als ze dan toch neemt wat ze wil, mijn schouders ophaal en zeg "zo zijn kleuters nu eenmaal".
Want ja 'zo zijn mannen nu eenmaal'.
Ik ben trouwens wel benieuwd (en te lui om het op te zoeken) hoeveel meer vrouwen zijn gaan werken. Mannen zijn 24 minuten per week aan het huishouden en zorgtaken gaan besteden. Zijn vrouwen ook maar 24 minuten meer gaan werken? En hoeveel minuten zijn vrouwen minder gaan besteden aan die taken?
Ja. Opvallend dat je het leerproces van volwassen mannen vergelijkt met het opvoeden van een kind van vier 
Maar ik geef je gelijk hoor: blijkbaar is uitleggen niet genoeg. Dus zal je grenzen moeten stellen. Ook mee eens. Hoe? Want als je bijvoorbeeld ophoudt emotioneel beschikbaar te zijn, gaat die man het niet ineens wel zijn. Je kan het huishouden laten verslonzen maar als hij niet de helft oppakt, zit je er zelf ook in. Je kan stoppen met seks hebben maar als je een vrouw bent met een gezond libido, ga je dat zelf waarschijnlijk ook missen. "Zo zijn mannen nu eenmaal¨ zul je van mij niet horen. Ik zie alleen niet hoe vrouwen mannen in beweging kunnen krijgen of er meer respect afgedwongen kan worden.
Overigens denk ik dat veel mannen ook heel hard werken. In hun beroep, waar ze vaak ook erkenning voor krijgen of interne validatie. En dat dat harde werken ook leidt naar een houding van thuis uit willen puffen en bij willen komen. Daar is ook niets tegen als het een vrijwillige keuze van het stel in kwestie is. Maar dat is het veelal niet en houdt vrouwen daarom in de verzorgende en thuis positie. Nou denk ik ook: something has got to give. 50 jaar geleden werd er 40 uur per gezin buiten de deur gewerkt. Nu wordt vrouwen opgeroepen naast de man ook 40 uur te werken. Maar wie doet dan het huishouden/ kinderen opvoeden? Wij (2e golf feministen) eisten herverdeling van betaalde en onbetaalde arbeid. Dus iedereen 24 tot 30 uur werken en daarnaast samen huishoud en zorgtaken verdelen. Dat is dus mislukt. Ik begrijp ook dat het tegenwoordig niet meer mogelijk is om van 1 inkomen rond te komen. Maar ergens heb ik het idee dat (veel) vrouwen daarvan de dupe zijn omdat de zorg/huishoudtaken zo weinig door mannen worden overgenomen. Nog even afgezien van het feit dat er nog steeds hoge verkachtings- femicide en huiselijk geweld cijfers zijn, is dit ook uitdaging. Dus ja, hoe nu verder?
Ik denk dat mannen gewoon de lat lager leggen als het gaat om wat een schoon huis is en daardoor ook minder in het huishouden doen.
Duckie73 schreef op 10-06-2026 om 15:44:
Ik denk dat mannen gewoon de lat lager leggen als het gaat om wat een schoon huis is en daardoor ook minder in het huishouden doen.
Ja dat kan. Maar geldt dat dan ook voor de mental load: tandarts, dokter, kapper, feestjes van vriendinnetjes bij houden, verjaardagen van familieleden bijhouden, mantelzorg, sinterklaascadeaus kopen, ouderparticipatie op school enz enz?
Bovendien is 'gewoon' een rekbaar begrip. Je kan ook 'gewoon' achtover leunen en kijken of je vrouw het oppakt, toch? Zoals hierboven iemand zegt: waeponized incompetence. Van die mannen die zeggen "maar jij kan dat zo goed, ik zie het niet zo snel'
MRI schreef op 10-06-2026 om 12:12:
[..]
Nou inderdaad. Mijn zoon werkte als boekbinder. kreeg hij veel respect voor van de buitenwereld. Ook als ik het tegen iemand zei, was de reactie: 'wow knap hoor'. Ja het was zorgvuldig werken maar je kon het in een week leren. Nu werkt hij bij een BSO omdat hij met mensen wilde werken en genoeg had van alleen machines. Hij merkt hoeveel meer dit werk van hem vraagt, want ja kinderen: er is de hele tijd wat aan de hand, je moet toch een soort charisma opbouwen om een groep schreeuwende kinderen in de hand te houden etc. Maar hij krijgt er veel veel minder waardering voor van de buitenwereld. Hij vindt het echt opvallend hoe zo'n 'vrouwenberoep' best pittig is maar iedereen zo'n beetje zijn schouders ophaalt als hij het vertelt. En dat geldt natuurlijk voor meer traditioneel 'vrouwenwerk': onderwijzers, verpleegsters, moederschap, de zorgberoepen zeg maar. En het punt is: diezelfde vrouwen zien hoe nodig hun werk is, dus ze zijn loyaal en gaan veel minder staken of opkomen voor gelijkheid. In een gezin net zo: moeders pakken veel dingen op 'want iemand moet het doen' want we gaan onze kinderen niet laten lijden omdat pa voetbal wil kijken ipv de mental load voor de helft over te nemen.
Veel vrouwen, waaronder ikzelf vinden dat wat meer zorgen ook niet zo heel erg. Wat ik echter niet leuk vindt is dat er zo weinig waardering voor is en er maar vanuit wordt gegaan dat je het doet omdat het in je genen zit of zo. Taken for granted, dat werk. En om terug te komen op de manosphere: al die gasten zijn natuurlijk van huis uit gewend dat een vrouw een soort personeel is die je leven makkelijker maakt. In die zin willen ze eeuwig jongetjes van 17 blijven die thuis bij moeders woont, verzorgd wordt maar wel lekker uit kan gaan met de bro's en wijven kan scoren.
Ook op een kantoorbaan wordt nog neergekeken. Ik had de laatste 22 jaar van mn werkende leven een kantoorbaan met best veel verantwoordelijkheid in een groot ziekenhuis. Mijn schoonfamilie heeft er nooit naar gevraagd wat mijn werk inhield. Het idee dat ik meer verdiende dan mijn man stond hen tegen. Mijn schoonmoeder zei ooit: "vrouwen als wij (zij was orthodox protestant, ik vrijzinnig) willen en hoeven geen carriere te maken".
MRI schreef op 10-06-2026 om 15:59:
[..]
Ja dat kan. Maar geldt dat dan ook voor de mental load: tandarts, dokter, kapper, feestjes van vriendinnetjes bij houden, verjaardagen van familieleden bijhouden, mantelzorg, sinterklaascadeaus kopen, ouderparticipatie op school enz enz?
Bovendien is 'gewoon' een rekbaar begrip. Je kan ook 'gewoon' achtover leunen en kijken of je vrouw het oppakt, toch? Zoals hierboven iemand zegt: waeponized incompetence. Van die mannen die zeggen "maar jij kan dat zo goed, ik zie het niet zo snel'
Ik merkte toevallig afgelopen Sinterklaas hoe geaccepteerd of normaal die dingen soms voelen. Mijn dochter vertelde over onze Sinterklaasavond dat het zo gezellig was. Zij was naar de stad waar mijn zoon op kamers woont gegaan en daar hadden ze samen cadeaus gekocht voor mijn man en mij. Mijn schoonmoeder complimenteerde mijn man dat we er altijd zoiets gezelligs van maken. Hij nam die complimenten graag in ontvangst. Mind you die man heeft nog nooit 1 sinterklaascadeau of verjaardagscadeau gekocht. Nog nooit iets georganiseerd voor een verjaardag of pakjesavond. Ik doe dat altijd. Hij weet niet eens wat er gekocht is en alle cadeaus zijn voor hem net zo'n verrassing als voor de rest. De enige die altijd precies weet wat ze krijgt ben ik ( behalve dus afgelopen jaar omdat de kinderen geshopt hadden). Ineens bedacht ik me hoe raar dat eigenlijk was. Toen ik mijn dochter vroeg bleek dat ik zij alle cadeautjes had uitgezocht en dat mijn zoon ook zoiets gezegd had van dat weet ik allemaal niet. Best slecht eigenlijk.
Kimdekim schreef op 10-06-2026 om 16:26:
[..]
Ik merkte toevallig afgelopen Sinterklaas hoe geaccepteerd of normaal die dingen soms voelen. Mijn dochter vertelde over onze Sinterklaasavond dat het zo gezellig was. Zij was naar de stad waar mijn zoon op kamers woont gegaan en daar hadden ze samen cadeaus gekocht voor mijn man en mij. Mijn schoonmoeder complimenteerde mijn man dat we er altijd zoiets gezelligs van maken. Hij nam die complimenten graag in ontvangst. Mind you die man heeft nog nooit 1 sinterklaascadeau of verjaardagscadeau gekocht. Nog nooit iets georganiseerd voor een verjaardag of pakjesavond. Ik doe dat altijd. Hij weet niet eens wat er gekocht is en alle cadeaus zijn voor hem net zo'n verrassing als voor de rest. De enige die altijd precies weet wat ze krijgt ben ik ( behalve dus afgelopen jaar omdat de kinderen geshopt hadden). Ineens bedacht ik me hoe raar dat eigenlijk was. Toen ik mijn dochter vroeg bleek dat ik zij alle cadeautjes had uitgezocht en dat mijn zoon ook zoiets gezegd had van dat weet ik allemaal niet. Best slecht eigenlijk.
Ja ik weet nog in de basisschoolleeftijd van de kids, dat we als moeders op het schoolplein tegen elkaar zeiden 'als er geen moeders waren, was er ook geen sinterklaas'.