Al bijna een jaar werkloos en ik kom er niet (meer) tussen lijkt het wel, wat kan ik nog doen?

anijsblokje schreef op 28-05-2026 om 04:30:

Waarom is dat vervroegd pensioen en die reisplannen van vrienden relevant? Ben je daar jaloers op? Was dat een ideaalbeeld wat je zelf ook had maar wat in duigen is gevallen?

Zie je zelf hoe selectief je reageert op wat er wordt gepost door vreemden die proberen mee te denken? Zie je zelf hoe je überhaupt op die reacties reageert?
Ik heb er bewondering voor dat je steeds terugkomt naar dit topic en toch weer komt terugrapporteren. Heb je een idee wanneer je iets hoort naar aanleiding van het gesprek van gisteren?

Weten mensen in je omgeving hoe depressief je bent/hoe je je echt voelt? Je partner? Je kinderen (tot op zekere hoogte)? Zijn er nog momenten waarop je je best oké voelt? Wat ben je dan aan get doen, of waar ben je dan? Heb je een behandelaar voor je depressie? Wat zegt die (als die er is) over de manier waarop je deze banenzoektocht aanpakt? Of hebben jullie het daar niet over? Of noem je jezelf depressief maar is dat niet een vastgesteld iets? Ik snap dat je in beslag genomen kunt worden door hoe intens dit voelt. Maar als je echt depressief bent dan is dat mi iets wat je niet onaangeroerd kunt laten, want het werkt verlammend en beïnvloedt alles wat je denkt, voelt en doet.

Hoe is je professionele en/of privénetwerk? Zit je eigen professionele netwerk in het noorden of verspreid over het land? Is er iemand die jou (tegen betaling uiteraard) kan helpen, iemand die jou dus al kent? Of via-via dat je weet dat iemand goede ervaringen had met ....? Of kan je dat navragen? Heb je je wel eens verdiept in bureaus die bewust
mensen "ergens in het spectrum" (jouw woorden...) aan werk proberen te helpen, of bedrijven die daar specifiek naar zoeken? Of (job)coaching speciaal voor ....? Kan je die vraag voorleggen aan iemand bij het UWV, als je het idee hebt dat je vamuit je eigen netwerk niets weet?

Wie is degene in jouw leven die (normaalgesproken) tegen jou kan zeggen: Nou, Danseres, (ik vind het zelf verwarrend als je een vrouwelijke nick zou kiezen en niet vrouwelijk bent, op een wrs >95%-vrouwenforum) het wordt nu echt tijd om out of the box te gaan denken/actie te gaan ondernemen/dingen te gaan doen waar je tegenop ziet?

Je hoeft alle vragen in deze post niet te gaan beantwoorden, maar ik hoop dat het je helpt om (anders) na te gaan denken en kijken naar jezelf en waar je nu in zit. En ik hoop dat je dit vragenvuur pas in het daglicht leest, en niet nog wakker ligt.

Ik probeer op iedereen te reageren maar lukt niet altijd. Veel is ook van hetzelfde en heb ik al eens beantwoord. Om maar met het eerste deel van je stuk te beginnen: ja ik ben best jaloers dat geef ik toe. Wij stonden ook op een punt om een huisje elders te kopen of miss met vervroegd pensioen te gaan, zit er allemaal niet meer in. Kans zit er in dat we onze laatste dagen drie hoog achter met een uitkering gaan slijten en daar heb je dan heel je leven je de tandjes voor gewerkt. Ja dat schiet op slechte dagen zeker door mijn hoofd heen.

Ik heb een redelijk netwerk na 25 plus jaren werken zowel in de stad als landelijk als daarbuiten.

Ja heb contact met bureaus die werken met mensen die ergens op het spectrum zitten. Daar heb ik zelf jongens en meiden via binnengehaald. Ik ben zelf hoogfunctionerend en zit op een ander deel van het spectrum dan de jongelui die ik via dat bureau binnen hengelde. Bovendien als PO of CTO op het spectrum zijn geen bemiddelbureaus, dan moet je het toch echt zelf doen.

Dank voor je post, dank voor iedereen overigens die de moeite neemt om te reageren

Miraval schreef op 27-05-2026 om 20:16:

[..]

Dat is eigenlijk een beetje wat ik bedoelde met mijn post. Het water staat jullie aan de lippen, en vooral ook je partner. Welke keuze heb je dan eigenlijk nog? Of welke luxe om koste wat kost in je eigen vakgebied te blijven zoeken omdat je niet voor niets nu eenmaal deze studie hebt gedaan? Die luxe kun je je permitteren wanneer je financiel gezond bent, dat is inmiddels niet meer, en dan zul je (denk ik) een hele andere richting moeten gaan bekijken om toch geld binnen te kunnen brengen. Misschien een stuk minder, maar wel genoeg om nog opties te hebben en vooral je partner te kunnen ontzien.

Een omscholing in een hele andere sector, wellicht betaald door het UWV, is helemaal zo'n gekke optie niet. Dat wil niet zeggen dat je voor altijd daaraan vast zit, het zal alleen wel tijdelijk ademruimte geven. En van werken komt werken is mijn ervaring. Maakt niet uit wat je doet, en wie weet vind je iets wat heel iets anders is, maar wat je wel leuk vindt uiteindelijk.

Wanhopig vast blijven houden aan een ideaal koste wat kost, is dat de uiteindelijke prijs waard die je betaald als je alles kwijtraakt en je partner echt langdurig uitvalt? Is het dan niet beter om te kijken naar wat wel kan, al dan niet tijdelijk, en vanuit daar een plan te maken samen?

En dat hoeft niet de zorg te zijn, het kan zoals ik zei zelfs bij het CBR zijn, of in de transportwereld, voor mijn part ga je opperen in de bouw of word je treinmachinist of buschauffeur. Ga je motorrijles geven of opleidingen verzorgen in je vakgebied aan studenten, maar iets wat binnen de mogelijkheden ligt en wat geld binnen brengt. Je diploma's raak je er niet door kwijt en het zal je cv ook zeked niet negatief beïnvloeden, wat geen werk misschien wel eerder zal doen.

Nogmaals hert UWV doet helemaal niks voor mij.

Dank voor het meedenken, ik neem het mee, ik ben het met je eens dat er wat moet gebeuren, inkomen en status doet er allang niet meer toe. Maar ja ik heb wel dat cv, jarenlange werkervaring weglaten roept ook vragen op..