Al bijna een jaar werkloos en ik kom er niet (meer) tussen lijkt het wel, wat kan ik nog doen?

Weet je TO, misschien is het tijd om in je hoofd ook het andere scenario te gaan bedenken. Onze situatie is anders maar ook weer niet helemaal. Ik ben ondernemer en zit op het randje om alles kwijt te raken. Uiteraard doe ik mijn stinkende best om dat voor mij en mijn gezin te voorkomen. Dus ik ken de al maanden lange slapeloze nachten en overweldigende stress gevoel. Maar ik ben wel bezig met twee paden. Dus ik reken niet alleen met wat ik moet doen met mijn bedrijf. Maar ik reken ook op hoe ik zorg dat mijn kinderen een dak boven hun hoofd behouden. Welk dak dat dan ook is. Volgens mij heb jij net als ons een mooie grote woning. Ik kan me niet voorstellen dat je daar geen overwaarde hebt. Dus er zouden echt wel wat opties moeten zijn. Het gevoel van: neeee, ik wil dit niet kwijt is overweldigend. Maar ik moet eerlijk zeggen dat je openstellen voor andere opties juist rust brengt. Ok, ik kan alles kwijt raken, maar he: het is niet zo dat we in een doos moeten slapen. En nog beter in welke situatie dan ook heb ik mijn gezin nog.

Hebben jij en je partner geen gesprekken 's nachts? Wakker van de zorgen hebben mijn man en ik de wildste plannen. Dan gaan we toch naar .... en starten we daar .... Natuurlijk is dat niet wat we echt willen of gaan doen. Maar het helpt wel te relativeren en rustig te worden.

Daglichtlamp schreef op 27-05-2026 om 19:30:

[..]

Het gaat er nu natuurlijk om dat je al een jaar lang niet meer die technisch directeur bent. Wellicht moet je na een jaar concluderen dat het oude salaris of daar in de buurt er niet meer in zit.
Dus daadwerkelijk dat plan B maken. Als je iets anders gaat doen, met een significant lager salaris, wat is er dan wel mogelijk. Welk huis kun je wel betalen.
Welke beroepen komen na omscholing wel in aanmerking.

Dat is eigenlijk een beetje wat ik bedoelde met mijn post. Het water staat jullie aan de lippen, en vooral ook je partner. Welke keuze heb je dan eigenlijk nog? Of welke luxe om koste wat kost in je eigen vakgebied te blijven zoeken omdat je niet voor niets nu eenmaal deze studie hebt gedaan? Die luxe kun je je permitteren wanneer je financiel gezond bent, dat is inmiddels niet meer, en dan zul je (denk ik) een hele andere richting moeten gaan bekijken om toch geld binnen te kunnen brengen. Misschien een stuk minder, maar wel genoeg om nog opties te hebben en vooral je partner te kunnen ontzien.

Een omscholing in een hele andere sector, wellicht betaald door het UWV, is helemaal zo'n gekke optie niet. Dat wil niet zeggen dat je voor altijd daaraan vast zit, het zal alleen wel tijdelijk ademruimte geven. En van werken komt werken is mijn ervaring. Maakt niet uit wat je doet, en wie weet vind je iets wat heel iets anders is, maar wat je wel leuk vindt uiteindelijk. 

Wanhopig vast blijven houden aan een ideaal koste wat kost, is dat de uiteindelijke prijs waard die je betaald als je alles kwijtraakt en je partner echt langdurig uitvalt? Is het dan niet beter om te kijken naar wat wel kan, al dan niet tijdelijk, en vanuit daar een plan te maken samen? 

En dat hoeft niet de zorg te zijn, het kan zoals ik zei zelfs bij het CBR zijn, of in de transportwereld, voor mijn part ga je opperen in de bouw of word je treinmachinist of buschauffeur. Ga je motorrijles geven of opleidingen verzorgen in je vakgebied aan studenten, maar iets wat binnen de mogelijkheden ligt en wat geld binnen brengt. Je diploma's raak je er niet door kwijt en het zal je cv ook zeked niet negatief beïnvloeden, wat geen werk misschien wel eerder zal doen.

 

Ik vind het ook bijzonder. De laatste maanden heb ik echt heel veel gesolliciteerd en ik heb op (bijna) elke vacature via de mail wel een reactie gehad en misschien maar 1 of 2 waar ik zelf geen brief hoefde te sturen maar alleen een cv. 

Je kijkt vooral naar wat niet kan maar niet wat wel kan/mogelijkheden waar je geholpen kan worden. 
(een beetje) onder je niveau/stand solliciteren is echt geen schande hoor. Ik geloof niet dat je nergens op gesprek zou kunnen/mogen komen omdat je overgekwalificeerd bent. Natuurlijk, bij een aantal vast wel. Maar heb je dit echt al wel geprobeerd? Dat haal ik niet uit jouw verhaal. En ben je ook niet verplicht om te antwoorden hoor. Ik zeg niet dat je liegt maar ik vind het zo bizar om te horen dit.

Maar wel fijn dat het gesprek goed ging! Ik hoop heel erg dat ze snel met positief nieuws komen en dat je dit achter je kunt laten  

Danseres schreef op 27-05-2026 om 20:38:

Ik ben een beetje sjaggie, sorry ligt niet aan jullie. Maar het uwv doet echt nul komma nul.

Salaris is al maanden geen ding meer.

Jullie zien het veel te romantisch in. De kans dat ik nooit meer ergens tussenkom is een stuk realistischer inmiddels

ik ben moe, ik kom een ander keertje wel weer in de lucht. sorry

Ja hoor, ik zie nog wel licht aan het einde van de tunnel. Rust goed uit, dat helpt om de dingen in perspectief te blijven zien. Ideetjes voor de ruststand: luister naar een geleide meditatie. Adem twee minuten lang op het ritme van je hartslag 4 tellen in, 6 tellen uit. Neem een bad. Smeer jezelf in met bodylotion. Zing of neurie een liedje. Trek comfortabele kleding aan. Relax. 

Ooit moest ik ook een ideaal om mijn kinderen op te voeden in een goede wijk, in een eengezinswoning voorlopig laten varen. Niet door ontslag, maar in mijn geval een scheiding. Ik weet nog het eerste lijstje dat ik maakte over waar een nieuw huis aan moest voldoen. Ik weet ook nog hoe snel ik moest concluderen dat dat er op dat moment niet in zat. Ik moest reëel zijn.
Maar ik heb kunnen constateren dat kinderen vooral liefde nodig hebben. Dat kan ook in een flat in een achterstandswijk. Een stap achteruit doen is geen schande.

Waarom is dat vervroegd pensioen en die reisplannen van vrienden relevant? Ben je daar jaloers op? Was dat een ideaalbeeld wat je zelf ook had maar wat in duigen is gevallen? 

Zie je zelf hoe selectief je reageert op wat er wordt gepost door vreemden die proberen mee te denken? Zie je zelf hoe je überhaupt op die reacties reageert? 
Ik heb er bewondering voor dat je steeds terugkomt naar dit topic en toch weer komt terugrapporteren. Heb je een idee wanneer je iets hoort naar aanleiding van het gesprek van gisteren?

Weten mensen in je omgeving hoe depressief je bent/hoe je je echt voelt? Je partner? Je kinderen (tot op zekere hoogte)? Zijn er nog momenten waarop je je best oké voelt? Wat ben je dan aan get doen, of waar ben je dan? Heb je een behandelaar voor je depressie? Wat zegt die (als die er is) over de manier waarop je deze banenzoektocht aanpakt? Of hebben jullie het daar niet over? Of noem je jezelf depressief maar is dat niet een vastgesteld iets? Ik snap dat je in beslag genomen kunt worden door hoe intens dit voelt. Maar als je echt depressief bent dan is dat mi iets wat je niet onaangeroerd kunt laten, want het werkt verlammend en beïnvloedt alles wat je denkt, voelt en doet.

Hoe is je professionele en/of privénetwerk? Zit je eigen professionele netwerk in het noorden of verspreid over het land? Is er iemand die jou (tegen betaling uiteraard) kan helpen, iemand die jou dus al kent? Of via-via dat je weet dat iemand goede ervaringen had met ....? Of kan je dat navragen? Heb je je wel eens verdiept in bureaus die bewust
mensen "ergens in het spectrum" (jouw woorden...) aan werk proberen te helpen, of bedrijven die daar specifiek naar zoeken? Of (job)coaching speciaal voor ....? Kan je die vraag voorleggen aan iemand bij het UWV, als je het idee hebt dat je vamuit je eigen netwerk niets weet? 

Wie is degene in jouw leven die (normaalgesproken) tegen jou kan zeggen: Nou, Danseres, (ik vind het zelf verwarrend als je een vrouwelijke nick zou kiezen en niet vrouwelijk bent, op een wrs >95%-vrouwenforum) het wordt nu echt tijd om out of the box te gaan denken/actie te gaan ondernemen/dingen te gaan doen waar je tegenop ziet? 

Je hoeft alle vragen in deze post niet te gaan beantwoorden, maar ik hoop dat het je helpt om (anders) na te gaan denken en kijken naar jezelf en waar je nu in zit. En ik hoop dat je dit vragenvuur pas in het daglicht leest, en niet nog wakker ligt. 

Danseres schreef op 05-02-2026 om 17:47:

Man werkt zich al de schompes, die heeft al paar burn-outs achter de rug. Dat is weer een heel ander verhaal. Hij doet echt wat hij kan. Ik heb nog steeds niks van mijn werkbegeleider gehoord. Ze bellen gewoon niet terug. Ik heb me aangemeld voor een talent perrron. Niemand die me daar op heeft geattendeerd dus ik moet daar dan weer zelf achterkomen, zo irritant. Maar goed daar ga ik dus heen.

Niemand gaat een langdurig werkloze op c-level aannemen via zoiets als het werkbedrijf of uwv. Ik heb aan de andere kant van de tafel gezeten. Dat is gewoon niet hoe het werkt.

In mijn werk is ASS echt no problemo. Ik ben heel analytisch en strategisch en laat me niet afleiden door politieke spelletjes of anderzijds want die heb ik niet door en doe ik niet aan mee. Op mijn oude werk altijd met veel mensen op het spectrum gewerkt. Werkte uitermate goed. Ik sta nergens in een doelgroepenregister want heb geen 'officiele' diagnose en zit ook niet in therapie en is ook niet nodig ik functioneer prima.

Ik zou prima voor minder willen werken, daar gaat het niet om. Maar om echt stage te gaan lopen 7 stappen onder mijn niveau lijkt me helemaal niet realistisch en dat is niet omdat ik mijn kont tegen de krib gooi maar omdat ik oa hb ben en niet functioneer onder een ' baas' maar zelf veel beter tot mijn recht kom als ik zelf die ' baas' ben. Ik realiseer mij dat dit als arrogant kan overkomen maar dit is mijn profiel. Ik ben dik in de 50 en werk al jaren in de it/tech/ai etc en weet mijn valkuilen en krachten inmiddels wel. Het is gewoon enorm frustrerend dat ik, nog nooit een dag zonder werk gezeten, er nu ineens nergens meer tussenkom.

Maar goed heb het assessment af en morgen is weer een dag. Iedereen bedankt trouwens voor het meedenken, het helpt zeker om mijzelf scherp te houden

En gewoon als zzp'er projecten binnenslepen? Zoals je jezelf hier omschrijft denk ik direct Zzp.

Danseres schreef op 20-02-2026 om 17:22:

Helaas 1 afwijzing na een tweede gesprek. Ze wilden me eigenlijk in het MT maar van hogerhand wilden ze dat niet. Ze hebben de bedrijfsstructuur nog niet op orde en weten nog niet waar ze heen willen. Lang verhaal kort. Heel lyrisch maar zelf nog niet klaar voor de volgende stap en daar kwamen ze gedurende het proces achter. Super jammer. Baal ook wel een beetje want was echt een heel goede klik wederzijds.

Zoiets ook weleens meegemaakt. De vacature waar ik op solliciteerde hing af van de invulling van een andere vacature. Maar zodra die ingevuld was, zou ik worden aangenomen. Ik heb daarna regelmatig geïnformeerd hoe het daarmee stond. Gelukkig heb ik inmiddels ander werk gevonden. 

Je partner kan niet genoeg verdienen om jullie te onderhouden. Maar er zijn natuurlijk ook gezinnen die leven op bijstandsniveau en ook overleven. 
Dus, zet je huis in de verkoop en koop iets kleiners terug. Desnoods iets buiten de stad, waar huizen wellicht goedkoper zijn. Kijk naar je uitgavenpatroon, waar kun je op bezuinigen? 
En vooral, stap over je ego heen. Natuurlijk kun je best 7 stappen terug doen. Als je het niet doet, moet je nog veel meer stappen terug. 
Toen ik ooit 6 weken in de bijstand zat kreeg ik allerlei mails vanuit het uwv om om te scholen naar praktische beroepen zoals elektricien ofzo. Dat je de zorg niet in wilt snap ik best maar wat dan wel? Desnoods in de schoonmaak, vaak voor of na kantooruren dus weinig contact met mensen. 

Danseres schreef op 23-03-2026 om 20:22:

Maar hoe kom je binnen om ergens kunstlessen te gaan geven (toevallig schilder ik niet onverdienstelijk dus dat zou me best leuk lijken) Ik denk alleen steeds...waar begin ik nog aan op mijn leeftijd. Ik ga mijn laatste werkende fase in. Het voelt allemaal zo nutteloos ofzo.

Als er een telefoonnummer of mail beschikbaar is (vaak niet eens) dan bel of mail ik altijd na een afwijzing. Meestal hoor je nooit meer wat. Of een standaard antwoord.

In mijn omgeving idd weinig werkgelegenheid, dat klopt. Ikzelf vind dat dus geen probleem en van vorige werkgevers ook nooit problemen daarover gehoord. Ik was er altijd en vaak nog vroeger dan de rest.

Ik ben weggegaan na een reorganisatie samen met nog een aantal anderen.

En verhuis bereidheid?