Wat mogen we vragen van onze volwassen kinderen?

Ik ben het met je eens Tuinfluiter, maar tegelijkertijd lijkt het me ook heel lastig als ouder zijnde. Het gaat natuurlijk heel erg geleidelijk.
Om me heen zie ik voornamelijk dat de kinderen dan omste beurt een dag naar ouders gaan als die bepaalde dingen niet goed meer kunnen. Ze houden dan ook rekening met elkaars vakantie van de mensen die dan helpen. Ik weet niet of ik dat kan, me op die manier vastleggen.
Het ligt ook heel erg aan de zorgvraag. Boodschappen kunnen aan huis worden geleverd,  schoonmaken kan ook uitbesteed worden. Naar specialisten heb je ook van die regiotaxis voor toch. Ik vind het niet erg om af en toe wat klusjes te doen of te helpen, maar het benauwt me wel als het echt elke week standaard is en steeds meer zou worden. 

Rozi schreef op 19-09-2026 om 19:48:

Ik ben het met je eens Tuinfluiter, maar tegelijkertijd lijkt het me ook heel lastig als ouder zijnde. Het gaat natuurlijk heel erg geleidelijk.
Om me heen zie ik voornamelijk dat de kinderen dan omste beurt een dag naar ouders gaan als die bepaalde dingen niet goed meer kunnen. Ze houden dan ook rekening met elkaars vakantie van de mensen die dan helpen. Ik weet niet of ik dat kan, me op die manier vastleggen.
Het ligt ook heel erg aan de zorgvraag. Boodschappen kunnen aan huis worden geleverd, schoonmaken kan ook uitbesteed worden. Naar specialisten heb je ook van die regiotaxis voor toch. Ik vind het niet erg om af en toe wat klusjes te doen of te helpen, maar het benauwt me wel als het echt elke week standaard is en steeds meer zou worden.

Ik heb het meegemaakt bij schoonmoeder en ouders en zij leunden erg op de kinderen terwijl ze zelf geen verstandige keuzes maakten. In die tijd werd er door de vrouwen vooral partime gewerkt en kon er makkelijker geholpen worden, maar nu wordt er veel meer gewerkt. Mijn kinderen zullen als ik ouder wordt gewoon niet zo veel tijd hebben dus ik wil wel verstandige keuzes maken.

Tuinfluiter schreef op 19-09-2026 om 19:09:

Ik denk dat voordat je je kinderen hulp vraagt je moet zorgen dat je je leven op tijd goed georganiseerd hebt op je leven als oudere. Dus niet in een veel te groot arbeids intensief huis met grote tuin blijven wonen. Maar een bij je levenfase passende woning en wil je dat echt niet begin dan optijd met het inhuren van een hovenier en huishoudelijke hulp.

Als je je kind hulp vraagt accepteer dan ook een oplossing die anders is dan jij in eerste instantie in je hoofd had maar wees blij dat je kind iets bedacht heeft. Persoonlijk meegemaakt dat mijn schoonzussen met een zorg achtergrond hele goede ideeën hadden die mijn ouders maar niets vonden en mijn eigenwijze ouders modderde daarna maar weer door.

Dat vind ik wel een goede. Ik heb eens de uitspraak gehoord: Alles waar je voor je pensioen geen tijd voor had of geen zin in had, dat ga je na je pensioen ook niet doen. 

Mijn jongste broertje is ruim 10 jaar jonger dan ik en mijn ouders hebben daardoor relatief lang in de kleine kinderen gezeten. Toen we pubers waren, kwam de tijd van het brengen en halen naar sportclubs/wedstrijden in de weekenden. Daarna de tijd van de studentenkamers en helpen met verhuizen. 

Groot onderhoud aan huis en tuin stelden ze vaak uit. Geen tijd, nog even sparen, het kan nog wel even. Ook opruimen lukte ze niet en het huis slibte langzaam dicht. De tuin was op een gegeven moment een wildernis maar vader dacht dat hij het na zijn pensioen weer leuk zou vinden om te gaan tuinieren. Toen werd hij voor zijn 60e ziek. Dat hadden ze natuurlijk niet aan zien komen. Aan de andere kant: Iedereen kan ziek worden en als je dan al zoveel achterstallig onderhoud hebt is het extra rot. 

Bij de ouders van vrienden, die het niet zo ver hebben laten oplopen, zie ik dat het allemaal wat soepeler loopt. Sommigen zijn nog verhuisd, niet per se naar een seniorenwoning maar die wilden gewoon wat anders nadat de kinderen uitgevlogen waren. Die hebben dus ook de grote opruimronde al gehad, ze zullen niet dozen vol knutsels van de kinderen van de kleuterschool mee verhuisd hebben. 

Rozi schreef op 19-09-2026 om 19:48:

Ik ben het met je eens Tuinfluiter, maar tegelijkertijd lijkt het me ook heel lastig als ouder zijnde. Het gaat natuurlijk heel erg geleidelijk.
Om me heen zie ik voornamelijk dat de kinderen dan omste beurt een dag naar ouders gaan als die bepaalde dingen niet goed meer kunnen. Ze houden dan ook rekening met elkaars vakantie van de mensen die dan helpen. Ik weet niet of ik dat kan, me op die manier vastleggen.
Het ligt ook heel erg aan de zorgvraag. Boodschappen kunnen aan huis worden geleverd, schoonmaken kan ook uitbesteed worden. Naar specialisten heb je ook van die regiotaxis voor toch. Ik vind het niet erg om af en toe wat klusjes te doen of te helpen, maar het benauwt me wel als het echt elke week standaard is en steeds meer zou worden.

Bij mijn ouders is het punt niet het vervoer, maar het gesprek met de arts. Bij thuiskomst weten ouders de helft van de belangrijke dingen niet meer. Als ik vraag hoe het was in het ziekenhuis dat krijgt ik een verhaal over lang wachten (ze waren veel te vroeg), over dat de nieuwe dokter aardiger/of minder aardig is dan de vorige. Hoe slecht het gaat met iemand die ze tegen kwamen. Desnoods nog over wat de dokter aan had. Dat ze nog vier afspraken hebben gemaakt. Dat er bloed geprikt moet worden, waarvoor? Nou gewoon bloed voor onderzoek! En ohja, ze moet een harttablet meer gaan slikken, toch? Of toch niet? 

Kampeerder, herkenbaar. Gelukkig gaan mijn ouders samen en dan onthouden ze samen nog wel wat er gezegd is. 
Maar soms ook een heel verhaal over de arts, die wel of niet aardig was, dat die een accent had en waar zij denken dat diegene vandaan kwam, dat diegene zo'n ouderwetse bril had, etc etc. Ze zijn gelukkig wel gewend om van de belangrijke afspraken een verslagje op de whatsapp te zetten. Zodat wij als kinderen ook de relevante informatie krijgen en niet alleen die gekke bril. 

Eens met tuinfluiter.
Maak verstandige keuzes en steek je kop niet in het zand als je ouder wordt.
Dus echt op tijd kijken of je woning en je te grote tuin nog passend is. Blijf digitaal zodat je zelf boodschappen kan bestellen, zorg dat zowel jezelf als je partner de financiën snapt en je de administratie ordelijk hebt opgeslagen. 
Maar veel keuzes die je als dertiger of veertiger maakt werken vaak je hele leven door. Hoevaak hoor je mensen niet zeggen dat ze maar drie dagen blijven werken anders raken ze de toeslagen kwijt. Dit snap ik bij jonge kinderen maar vele blijven ook maar drie dagen werken terwijl de kinderen al jongvolwassenen zijn.
Dit betekent weinig pensioenopbouw en dus later niet de financiele middelen hebt om later, als je oud bent, om huishoudelijk hulp in te huren, tuinman die de boel bijhoudt of een glazenwasser. 
We vergrijzen rap en er zijn steeds minder werkende en er wordt nu al enorm bezuinigt op de huishoudelijke hulp via de gemeente (WMO).

Man en ik zijn begin 50 en willen over 10 jaar een bungalow kopen met slaap- en badkamer beneden. En als we echt krakkemikkig worden, koop ik huishoudelijke hulp in voor in en om het huis. 
Prima als kinderen later meewillen naar een gesprek met huisarts of specialist maar ik ga ze echt niet belasten met schoonmaken, koken of reparatiewerkzaamheden. Ik weet uit ervaring hoe zwaar mantelzorg was voor mij en man naast ons fulltime baan. Dat ga ik mijn kinderen niet aandoen. 

Kinderen op tijd toegang geven tot mijn patiënten dossier gaat ook op mijn lijstje voor de toekomst. Kunnen ze nalezen wat er aan de hand is.
Huis heb ik al rigoureus geruimd toen ik kleiner ben gaan wonen en houd ik goed bij. Ooit het huis van mijn ouders in spoed tempo moeten opruimen. Hoeveel laken, handdoeken en potten en pannen kun je nodig hebben. 

Met de ditto app kun je gemakkelijk de gesprekken met een arts opnemen. De app maakt er daarna in duidelijke taal een samenvatting van.

Frisdrank1972 schreef op 19-09-2026 om 21:04:

[..]

Denk dat dat voor de ouderen van nu te ingewikkeld is.

Bijblijven dus. Het je laten uitleggen en openstaan voor verandering en voortgang. 

Wilgenkatje- schreef op 19-09-2026 om 20:21:

'Wat mogen we vragen van onze volwassen kinderen?'
Dat hangt van de omstandigheden af. Ik vind niet dat 'we' per definitie niets mogen vragen. In hun volwassen leven vragen kinderen ook van alles van ons (oppassen, kinderen uit school halen, onverwacht inspringen als kind wegens ziekte niet naar opvang kan, helpen met reparaties en klussen, op het huis passen in vakanties, en allerlei andere hand-en spandiensten. Dat is niet 'tot last zijn', dat is er voor elkaar zijn in de dingen van het leven. 'He ain't heavy, he's mt brother' zongen the Hollies. Het spreekt voor zich dat het flink uitmaakt hoe goed je het met elkaar kunt vinden.

Je kunt elkaar tot steun zijn als je bij elkaar in de buurt woont en het leven aanpast op de mogelijkheden. Hoever je daarin gaat, verschilt. Wie ver van elkaar weg woont, werk en/of andere zaken hebben die nabijheid beperken, kan af en toe bellen en luisteren. Ook als het in jouw beleving 'nergens over gaat'.

Het lastige van mantelzorg voor senioren is dat je niet weet hoe lang (maanden, jaren, lange jaren) het gaat duren. Hoe intensief de zorgvraag wordt (dat is bij zorg voor gezond opgroeiende kleintjes anders). Het kan vervelend voelen als je vooral een manusje-van-alles wordt, meer dan dochter/zoon.

Wij zitten beide dichtbij de 70 en zijn nu gezond. Als we verhuizen, graag woonruimte dichtbij winkels en zorgvoorzieningen. Ik snap dat men zegt 'laat die boodschappen bezorgen.' Maar zelf rondkijken, mensen tegenkomen, meedoen, dat heeft z'n charme. Net zo goed als dat je het prettig vindt als de volwassen kinderen 'gewoon voor de gezelligheid' langskomen en niet perse voor klusjes of vragen. Wij senioren blijven medemensen, ook al is de kleur wat minder fel.

Zeker…zelf doen zolang het zelfstandig kan. Wanneer het steeds meer een last wordt laten bezorgen. 

Frisdrank1972 schreef op 19-09-2026 om 21:04:

[..]

Denk dat dat voor de ouderen van nu te ingewikkeld is.

AI zal steeds meer een rol gaan spelen. Wij hebben wel eens een online vergadering met een klant en dan zit daar AI bij en die kan dan een verslag sturen wat er is gezegd. Dat zou wel een optie kunnen zijn in geval van artsenbezoek. 
Op dit moment is het een ver van m’n bed show, hoewel ik ook wel besef dat de vraag uiteindelijk toch wel steeds meer zal komen. 
Wat ik om me heen ook zie, dat bij niet urgente dingen, bijv op een verkeerd knopje gedrukt van de afstandsbediening, de pindakaas is op (maar er is nog wel ander broodbeleg) etc etc dat de kinderen gelijk paraat staan. Houd je sommige dingen dan ook niet zelf in stand dat het steeds meer wordt?

Mijn man en ik zijn 70 en 69. Soms kan ik zelf onze leeftijd niet geloven. We zijn allebei nog behoorlijk fit, passen op kleinkinderen en hond van dochter, sporten, wandelen enz. We slikken allebei geen medicijnen (op mijn migrainepillen na). We hebben gespaard en kunnen eventueel een traplift laten installeren.
Ik zal mijn kinderen zo weinig mogelijk belasten,, maar weet wel zeker dat ze er voor ons zullen zijn als het kan. Verder maar duimen voor een zo fit mogelijke toekomst.