Wat mogen we vragen van onze volwassen kinderen?
Naar aanleiding van verschillende draadjes over zorg voor oudere ouders, vraag ik me dus af, wat zouden we mogen vragen van onze volwassen kinderen?
Bij eventuele zorgvraag in de toekomst hoop ik dat ik mijn kinderen niet tot last zal zijn. Voor nu hoeven ze niet veel voor ons te doen maar dat kan natuurlijk zo veranderen als je 60+ bent. De zorg in Nederland gaat ervan uit dat er mantelzorg gegeven wordt maar ik hoop dat we dat kunnen inkopen als dat tzt nodig is.
Maar wat kan je aan hen vragen zonder tot last te zijn?
dubbel.
Frisdrank1972 schreef op 20-09-2026 om 07:23:
Misschien heel cru, maar wat ook geregeld zou moeten worden is dat kinderen die meer zorg dragen voor hun ouders meer zouden moeten krijgen qua erfenis. Je kan wel zeggen dat het heel oppervlakkig is, maar als jij dag in en uit met je ouders bezig bent en je sibling ze maar aan hun lot overlaat en toch verwacht dezelfde erfenis te krijgen, het zet ontzettend veel kwaad bloed.
Ja en nee.
Ik begrijp de gedachtengang, maar…
soms doen mensen dit met veel voldoening. Of de een heeft zelf een zorgbehoevend kind of is zelf ziek en de ander is kinderloos en heeft geen baan.
Het ding met ouderen en digitalisering is wel dat ik het steeds moeilijker begin te geloven dat ze iets niet kunnen en dat het meer is iets niet willen.
Het is nu al meer dan 20 jaar aan de gang. Toen waren de 70 jarige van nu nog 50 en onderdeel van de arbeidsmarkt. Dat ze AI niet snappen is één ding, maar een email of online bankkieren zouden ze toch moeten hebben meegemaakt.
Euphoria schreef op 20-09-2026 om 07:38:
[..]
Ja en nee.
Ik begrijp de gedachtengang, maar…
soms doen mensen dit met veel voldoening. Of de een heeft zelf een zorgbehoevend kind of is zelf ziek en de ander is kinderloos en heeft geen baan.
Ik snap ook dat het veel genuanceerde ligt, maar als ik om mij heen kijk en zie dat voornamelijk vrouwen zich opofferen om voor hun (schoon)ouders te zorgen en zien dat hun broers die geen poot uitsteken net zoveel waardering als geld krijgen, laten wij er maar ophouden dat het de familiebanden niet ten goede doet.
Mijn opa en oma hadden de erfenis evenredig verdeeld, maar hebben voor opa's dood mijn moeder wel iets meer gegeven dan de anderen. Zij woonde tegenover opa en oma en was eigenlijk dagelijks 'de sjaak'.
Opa had een elektrische fiets die hij eigenlijk niet gebruikte, die mocht mijn moeder hebben. Daarnaast kreeg ze een sieraad voor haar inspanningen.
Hun vermogen is grotendeels op gegaan aan de zorg voor oma (verpleeghuis) dus van een riante erfenis was geen sprake meer.
Frisdrank1972 schreef op 20-09-2026 om 07:23:
Misschien heel cru, maar wat ook geregeld zou moeten worden is dat kinderen die meer zorg dragen voor hun ouders meer zouden moeten krijgen qua erfenis. Je kan wel zeggen dat het heel oppervlakkig is, maar als jij dag in en uit met je ouders bezig bent en je sibling ze maar aan hun lot overlaat en toch verwacht dezelfde erfenis te krijgen, het zet ontzettend veel kwaad bloed.
Ouders zouden bij leven dan een vergoeding kunnen geven. Ik vind dat de erfenis gewoon in gelijke delen gedeeld moet worden. Er is altijd een reden dat iemand minder doet. En die reden hoeft niet altijd gedeeld te worden.
Kampeerder schreef op 20-09-2026 om 07:46:
[..]
Ouders zouden bij leven dan een vergoeding kunnen geven. Ik vind dat de erfenis gewoon in gelijke delen gedeeld moet worden. Er is altijd een reden dat iemand minder doet. En die reden hoeft niet altijd gedeeld te worden.
Dat is ook waar, maar ik heb zelf meegemaakt dat dan alle kinderen 1000 euro bijvoorbeeld krijgen, terwijl sommige voor meer lasten voor hun ouders dragen.
Kampeerder schreef op 20-09-2026 om 07:46:
[..]
Ouders zouden bij leven dan een vergoeding kunnen geven. Ik vind dat de erfenis gewoon in gelijke delen gedeeld moet worden. Er is altijd een reden dat iemand minder doet. En die reden hoeft niet altijd gedeeld te worden.
Het is soms ook appels met peren vergelijken. De ene zus woont dichtbij en kan voor elk wissewasje met het hoorapparaat komen opdraven. De andere zus woont verder weg maar doet de financien. Ze hoeft er niet elke keer voor heen en weer maar steekt er wel veel tijd en energie in. De derde zus woont nog verder weg maar komt eens per maand om de grote boodschappen te doen. Een broer komt af en toe langs en is er dan dagenlang kapot van want die vindt de moeder zo zielig. De vijfde hoort vanaf de zijlijn de verhalen aan en roept dat iedereen het niet goed doet, maar doet zelf niets, etc.
Frisdrank1972 schreef op 20-09-2026 om 07:42:
[..]
Ik snap ook dat het veel genuanceerde ligt, maar als ik om mij heen kijk en zie dat voornamelijk vrouwen zich opofferen om voor hun (schoon)ouders te zorgen en zien dat hun broers die geen poot uitsteken net zoveel waardering als geld krijgen, laten wij er maar ophouden dat het de familiebanden niet ten goede doet.
Daar zijn die vrouwen natuurlijk zelf bij. Ik doe niks voor mij schoonouders dat mag mijn man allemaal zelf doen.
Helemaal niks klinkt heel cru, en in de praktijk die ik ook wel dingetjes hoor, maar in beginsel zorg ik voor mijn ouders en man voor de zijne.
Ik heb wel helpen verhuizen, en pas heb ik daar geholpen met de nieuwe gordijnen.
Kampeerder schreef op 20-09-2026 om 07:55:
[..]
Daar zijn die vrouwen natuurlijk zelf bij. Ik doe niks voor mij schoonouders dat mag mijn man allemaal zelf doen.
Helemaal niks klinkt heel cru, en in de praktijk die ik ook wel dingetjes hoor, maar in beginsel zorg ik voor mijn ouders en man voor de zijne.
Ik heb wel helpen verhuizen, en pas heb ik daar geholpen met de nieuwe gordijnen.
Voor de vader van vriend doe ik geen hand- en spandiensten. Als ik daar ben, ben ik op visite en ga ik geen dingen repareren of schoonmaken en dat vragen ze gelukkig ook niet.
Mocht het zo zijn dat er ingegrepen moet worden omdat de vrouw van de vader dementerend is (en dat zelf ontkent) dan wil ik wel helpen om actie te ondernemen. Vriend heeft zelf geen idee waar te beginnen en ik zie gewoon beter hoe dat moet. Die mensen hebben een huis vol verzamelingen en dan zou ik niet zeggen dat vriend het zelf maar op moet lossen.
Frisdrank1972 schreef op 20-09-2026 om 07:39:
Het ding met ouderen en digitalisering is wel dat ik het steeds moeilijker begin te geloven dat ze iets niet kunnen en dat het meer is iets niet willen.
Het is nu al meer dan 20 jaar aan de gang. Toen waren de 70 jarige van nu nog 50 en onderdeel van de arbeidsmarkt. Dat ze AI niet snappen is één ding, maar een email of online bankkieren zouden ze toch moeten hebben meegemaakt.
In zijn nog werkende leven heeft schoonvader er nooit mee te maken gehad. Hij kreeg van de secretaresse geprinte lijsten van de ritten die hij moest doen. Dit was eind jaren 80. In de jaren 90 ging hij met de vut en voor een pc thuis was geen geld. Eind jaren 90 was schoonvader dik over de 65 en kreeg hij een afgedankte pc van het bedrijf van mijn zwager waar hij op kon gaan ontdekken wat je er allemaal mee kon. Er is zelfs nog email op gezet en toen kon hij ook op internet maar hij heeft het nooit lekker in de vingers gekregen. Zelfs een mobieltje voor senioren lukte niet echt, dat nam je niet mee als je ging fietsen, want stel nou dat je het kwijt raakt.
Inmiddels 90 plus zijn zijn gehoorapparaten gekoppeld aan een app die hij zelf niet kan bedienen en hoort hij dus bijna niks. Om het nu nog te leren kost zoveel tijd. Wij zijn allemaal nog aan het werk en iedere dag een half uur daarheen reizen en hem helpen is niet te doen.
Gelukkig vraagt hij het ook niet. Zwager helpt hem met de betalingen en dat is zijn digitale experience. Als we daar straks even koffie gaan drinken regelen wij zijn geluid even bij met hoor-app, dat we wel iets van een gesprek hebben.
Wat sneu Bakblik. Mijn vader (van 1953) kon niet SMS-en. Uiteindelijk begreep ik dat het hem ging om de knopjes, je moest voor de C 3 x op de 1 drukken bij wijze van spreken. Toen hij een smartphone kreeg lukte whatsapp hem gelukkig wel.
Omdat hij een kantoorbaan had en zelf al vroeg een 'tekstverwerker' had, heeft hij wel vanaf het begin met computers kunnen werken.
Mijn moeder is jarenlang met een boog om de computer heen gelopen en heeft uiteindelijk een dure cursus gedaan en nu kan ze wel goed met de laptop overweg. Was het geld voor die cursus er niet geweest, dan had ze mogelijk nog steeds niet met PC kunnen omgaan.
Zelf word ik soms al gek van alles met inlog en wachtwoorden en soms zou ik dingen ook liever op de ouderwetse manier doen dus ik snap dat het voor de oudere generatie niet te doen is. Dat van die hoortoestellen vind ik ook heel sneu om te lezen.
Overigens is er bij mij in de buurt een vrijwilligersorganisatie waar je lid van kunt worden als je zelf moeite hebt met klusjes of (digitale) administratie. Vaak zijn het mensen die net met pensioen zijn die daar werken als vrijwilliger. Dat werkt heel goed en voorkomt ook dat mensen bij hun werkende buren moeten aankloppen voor alles.
Kijk dit stukje van Lubach en begrijp de aversie van ouderen tegen dit soort dingen.
Wij hebben dit deze vakantie ook ervaren. Camping waar wij vier dagen stonden had een app voor de wasmachine. Eerst de app downloaden, toen een saldo erop zetten. Minimum saldo was genoeg voor anderhalve wasbeurt, overig saldo werd niet terug gestort, dus dan maar saldo voor twee wasbeurten toevoegen. Vervolgens wasmachine instellen, app koppelen aan de juiste machine in de wasserette. De was doen op vakantie was frustratie. Maak het niet zo moeilijk, laat die machines op PIN werken of zo, maar niet dit.
Volgens de app kon ik nu wassen op tig campings in heel Europa, maar verder dus nooit meer tegen gekomen.
Rozi schreef op 19-09-2026 om 19:48:
Ik ben het met je eens Tuinfluiter, maar tegelijkertijd lijkt het me ook heel lastig als ouder zijnde. Het gaat natuurlijk heel erg geleidelijk.
Om me heen zie ik voornamelijk dat de kinderen dan omste beurt een dag naar ouders gaan als die bepaalde dingen niet goed meer kunnen. Ze houden dan ook rekening met elkaars vakantie van de mensen die dan helpen. Ik weet niet of ik dat kan, me op die manier vastleggen.
Het ligt ook heel erg aan de zorgvraag. Boodschappen kunnen aan huis worden geleverd, schoonmaken kan ook uitbesteed worden. Naar specialisten heb je ook van die regiotaxis voor toch. Ik vind het niet erg om af en toe wat klusjes te doen of te helpen, maar het benauwt me wel als het echt elke week standaard is en steeds meer zou worden.
Die chauffeur van de regio tax gaat niet mee naar binnen, als de ouder mentaal niet echt meer in orde is, is het toch raadzaam als bij een gesprek met een specialist een mantelzorger is.
Verder mee eens dat ouder in principe zelf dingen kan regelen. Maar het is niet altijd de praktijk. Ik heb bij mijn ouders ook al eens aangekaart dat ze misschien liever willen verhuizen naar iets gelijkvloers nu ze nog fit zijn, zo stonden ze er bij hun eigen ouders toch ook in, dat dat beter was. Toch merk ik nog geen verhuisplannen. Ze wonen daar nog fijn, goed contact met buren enzo, ook op leeftijd. Als het om zichzelf gaat, is even verhuizen toch ineens minder vanzelfsprekend.
Rozi schreef op 19-09-2026 om 21:27:
[..]
AI zal steeds meer een rol gaan spelen. Wij hebben wel eens een online vergadering met een klant en dan zit daar AI bij en die kan dan een verslag sturen wat er is gezegd. Dat zou wel een optie kunnen zijn in geval van artsenbezoek.
Op dit moment is het een ver van m’n bed show, hoewel ik ook wel besef dat de vraag uiteindelijk toch wel steeds meer zal komen.
Wat ik om me heen ook zie, dat bij niet urgente dingen, bijv op een verkeerd knopje gedrukt van de afstandsbediening, de pindakaas is op (maar er is nog wel ander broodbeleg) etc etc dat de kinderen gelijk paraat staan. Houd je sommige dingen dan ook niet zelf in stand dat het steeds meer wordt?
Dat lijkt me inderdaad een mooie toepassing van AI. Ook omdat die bijvoorbeeld zelf de gebruikte termen kan uitleggen als daar behoefte aan is.