Hoe vaak op visite bij alleenstaande (schoon)ouder?
Hoe vaak gaan jullie op bezoek bij je alleenstaande (schoon)ouder?
Vraag komt uiteraard niet uit de lucht vakken. Wij krijgen het verwijt dat wij (en andere broers/zussen van man) niet vaak genoeg langs komen. Schoonouder zit momenteel in een revalidatietraject. Inmiddels op 40 minuten rijden afstand, na een langere ziekenhuisopname met bijna 1,5 uur reistijd.
Destijds gingen we elk weekend. Nu de spannendste tijd achter de rug is en er gerevalideerd wordt regelen we dat elke week man, of zijn broer of zus langsgaat. Soms pakt het uit dat er 2 x per week iemand uit hun oude kerngezin langsgaat. Er komen verder bijna dagelijks mensen bij schoonouder over de vloer en man regelt met werk dat hij op de meest onmogelijke momenten bij een overleg kan zijn met artsen/maatschappelijk werk etc.
Ik ken verder niemand met ouders in zo'n situatie en weet niet wat normaal is. Schoonouder vindt het te weinig, wil dat we komen eten, langer blijven. We zijn allemaal mensen met een baan die veel vraagt, kinderen, wedstrijden van kinderen in het weekend... Vriend heeft zelf ook eea te verwerken en weinig energie.
Ik ben benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken. Zijn wij heel egoistisch? Vraagt schoonouder teveel? Tips?
ThankfulSpider68 schreef op 07-09-2026 om 08:12:
Iedereen kan redenen hebben om niet, minder vaak, veel naar ouders toe te gaan, daar oordeel ik niet over, wil iedereen ook niet over 1 kam scheren. Maar ik vind de toon bij sommigen posts zo hard. Natuurlijk een kind is niet verantwoordelijk voor het geluk van zijn/ haar ouders maar soms lijkt het of een ouder wel volmaakt moet zijn terwijl het leven hem ook gemaakt heeft tot diegene die hij/zij is. Dat is geen vrijbrief om elk gedrag te accepteren maar mis bij sommige daarin wat empathisch vermogen.
Bijvoorbeeld dat een ouder klaagt dat ie het kind weinig ziet en als die er wel is dan niet geniet van het moment maar dan nog klaagt, kan het zijn dat er andere dingen spelen, eenzaamheid, onverwerkte rouw van andere ouder, angst voor de toekomst ouder worden/ de dood? Dat het klagen meer een roep is , van ik heb een probleem, gezien willen worden?
Mijn vader was ook een jaren na mijn moeders dood niet de leukste, hij was het slachtoffer en besefte niet echt dat wij ook onze moeder hadden verloren. Wij waren onze moeder kwijt maar ook onze vader want hij gedroeg zich niet meer zo als wij gewend waren. Op een gegeven moment hem er wel mee geconfronteerd en er over gepraat en toen ging het langzamerhand wel beter. Ook denk ik dat mijn moeder bepaalde mindere eigenschappen van mijn vader kon wegnemen of er mee om kon gaan zodat het voor ons kinderen niet zo merkbaar was en toen ze overleed die eigenschappen veel meer weer naar boven kwamen.
Zelfde hier. Maar ik lees op dit forum sowieso veel tegenstrijdigheid, je kind moet wel naar een feestje waar het voor uitgenodigd is ook al moet de ouder er vanalles voor aanpassen maar andersom is dat blijkbaar geen noodzaak. Ik ben blij dat ik tot het einde bij ons pap ben gebleven, mijn zusje ook. Hij heeft gezorgd dat wij een goed leven hadden/hebben en toen zijn tijd bijna op was hebben we dat teruggegeven, ook al was hij niet de beste opvoeder.
OnherkenbaarAnoniem schreef op 07-09-2026 om 14:54:
[..]
Na 1 knallende ruzie was dat ook wel klaar. Mam en schoonzus waren opgevoed in het idee eert uw vader en uw moeder en wees altijd gehoorzaam. Pas door mij is man gaan zien dat het zo niet werkt.
Echt daarheen van voor mantelzorgtaken mag man voortaan alleen. Als ik mee ben doe ik behalve acute dingen helemaal niks. Voor mijn kleine kind dat limonade over de tafel mepte heb ik schoongemaakt maar deed niet de hele afwas.
Is dat niet wat scheef kan lopen? Dat in vroeger tijden (nog niet zo heel lang geleden) je je vader en moeder moest eren en dus gehoorzaam zijn? Ook al schitterden ze op meerdere vlakken door afwezigheid bij hun invulling van het ouderschap? En dan wel van de inmiddels volwassen kinderen verwachten dat ze onmiddellijk in de houding springen als ze hulp nodig hebben?
Lang niet alle ouderen uiteraard, maar ik denk dat er wel wederkerigheid nodig is in een ouder-kindrelatie.
felija schreef op 07-09-2026 om 16:58:
[..]
Is dat niet wat scheef kan lopen? Dat in vroeger tijden (nog niet zo heel lang geleden) je je vader en moeder moest eren en dus gehoorzaam zijn? Ook al schitterden ze op meerdere vlakken door afwezigheid bij hun invulling van het ouderschap? En dan wel van de inmiddels volwassen kinderen verwachten dat ze onmiddellijk in de houding springen als ze hulp nodig hebben?
Lang niet alle ouderen uiteraard, maar ik denk dat er wel wederkerigheid nodig is in een ouder-kindrelatie.
Nou dat inderdaad! Ouders verwachtten wel dat man met hen meeging naar een uitvaart, omdat het voor schoonvader zo zwaar was om alleen met schoonmoeder in rolstoel te gaan (tijdelijk gebrek).
Toen wij vroegen of ze een paar uur op onze jongste van 16 maanden konden passen wegens overlijden van mijn opa kon dat niet. Ze hadden verplichtingen op de volkstuinvereniging.
Toen schoonmoeder in die rolstoel zat moest man wel een vrije dag nemen van werk dat was "logisch", dat doe je voor je ouders.
Totaal gebrek aan wederkerigheid.
Wat is 'normaal'. Dat is wat jullie als (schoon)kinderen samen afspreken! En waar je vrede mee hebrt. Denk je even in in de positie van de bezoek-vrager.
Heb een oude heer gekend met zes dochters, elke dag kwam er eentje langs en op de zevende dag kwamen ze om beurten. Als een dochter met vakantie was, nam een van haar kinderen de taak over.
Hij vond dat heel gewoon en helemaal niet veel.
Er zijn ook senioren zonder kinderen,met kinderen in het buitenland, kinderen met gezondheidsproblemen, kinderen met een slechte jeugd achter de rug, kinderen met vervoersproblemen, kinderen die mantelzorg-moe zijn geraakt. Noem maar op.
Voer samen een open gesprek, neem elkaar serieus, vul niet voor een ander in wat hij/zij zou moeten doen.
Succes!
OnherkenbaarAnoniem schreef op 07-09-2026 om 17:10:
[..]
Nou dat inderdaad! Ouders verwachtten wel dat man met hen meeging naar een uitvaart, omdat het voor schoonvader zo zwaar was om alleen met schoonmoeder in rolstoel te gaan (tijdelijk gebrek).
Toen wij vroegen of ze een paar uur op onze jongste van 16 maanden konden passen wegens overlijden van mijn opa kon dat niet. Ze hadden verplichtingen op de volkstuinvereniging.
Toen schoonmoeder in die rolstoel zat moest man wel een vrije dag nemen van werk dat was "logisch", dat doe je voor je ouders.
Totaal gebrek aan wederkerigheid.
Volgens dit forum moet je zelf maar op je kind letten of iets regelen want daar heb je tenslotte zelf voor gekozen.
Mijn vader is inderdaad ook van de ‘de jongeren moeten alles doen voor de ouderen.’ Hij is daar wel selectief in want het contact met zijn tante (zus van mijn oma) heeft hij laten verwateren omdat ze zelf nooit wat lieten horen. Die mensen zijn dik in de 90, maar toen ik hem wees op zijn motto, vond hij dat een heel andere situatie.
Euphoria schreef op 07-09-2026 om 09:57:
[..]
Jij vind ze hard, ik vind ze realistisch. Het is niet overal zoals bij jou en niet iedereen kan of wil er zo mee omgaan als jij.
soms is dat geklaag de druppel die de emmer doet overlopen. Vaak gaat er heel veel aan vooraf. En dat jij op datzelfde moment lachend in het zadel stapt om de volgende actie op te pakken is aan jou, daar hoeft een ander niet in mee.
ik heb er last van dat sommige mensen (zoals jij) oordelen en je op die manier het gevoel geven dat je niet voldoet terwijl je soms misschien zelfs nog veel meer consessies hebt gedaan dan jij ooit hebt moeten doen en/of mogelijk zult moeten doen. Het is echt heel fijn dat je je er niets bij kunt voorstellen, want dat betekend dat jij niet in die vervelende situatie bent gekomen. Soms kan het gewoonweg echt niet meer, letterlijk vanwege zelfbehoud.
Dit is heel goed verwoord. Zo is het exact. Ik mantelzorg al vanaf mijn 13e voor mijn ouder. Die nooit tevreden was en is. Die claimde tot en met. En nu ben ik 50plus en mag ik mantelzorgen i.v.m. ouderdom. Terwijl ouder nog steeds grauwt en snauwt. Ik ben al 10duizend keer over mijn eigen schaduw gesprongen. Ik doe het omdat ouder alleenstaand is, maar het is een pittige belasting.
OnherkenbaarAnoniem schreef op 07-09-2026 om 17:10:
[..]
Nou dat inderdaad! Ouders verwachtten wel dat man met hen meeging naar een uitvaart, omdat het voor schoonvader zo zwaar was om alleen met schoonmoeder in rolstoel te gaan (tijdelijk gebrek).
Toen wij vroegen of ze een paar uur op onze jongste van 16 maanden konden passen wegens overlijden van mijn opa kon dat niet. Ze hadden verplichtingen op de volkstuinvereniging.
Toen schoonmoeder in die rolstoel zat moest man wel een vrije dag nemen van werk dat was "logisch", dat doe je voor je ouders.
Totaal gebrek aan wederkerigheid.
Wat ontzettend misselijk dat ze de volkstuinvereniging niet 1x af wilden zeggen voor de uitvaart van je opa terwijl ze omgekeerd wel vanalles verwachtten.
Courage schreef op 07-09-2026 om 19:56:
[..]
Dit is heel goed verwoord. Zo is het exact. Ik mantelzorg al vanaf mijn 13e voor mijn ouder. Die nooit tevreden was en is. Die claimde tot en met. En nu ben ik 50plus en mag ik mantelzorgen i.v.m. ouderdom. Terwijl ouder nog steeds grauwt en snauwt. Ik ben al 10duizend keer over mijn eigen schaduw gesprongen. Ik doe het omdat ouder alleenstaand is, maar het is een pittige belasting.
Pffff, wat heftig, courage! 
Hoe hou je het vol?
felija schreef op 07-09-2026 om 23:24:
[..]
Pffff, wat heftig, courage!
Nou, het klinkt misschien wat heftiger dan het in werkelijkheid is. Mijn ouder heeft door een handicap regelmatig hulp nodig en is eigenlijk al diens hele leven depressief. Qua tijdsinvestering is het gelukkig in jongere jaren redelijk gebleven. Maar de mentale belasting sluimerde wel altijd chronisch op de achtergrond. Ben geparentificeerd opgegroeid en heb i.v.m. de beperking altijd al wel taken uitgevoerd voor ouder.
Ik zit ook in een lastige situatie, althans zo voelt het even. Vader is ziek en zelf verbloemt hij dit het liefst. Zijn ochtendritueel duurt ongeveer 3 uur maar als hij eenmaal in schone kleren in zijn stoel zit dan zie je niet veel aan hem.
Moeder klaagt nu dat het allemaal zo veel is en dat geloof ik ook wel. Huis, tuin, boodschappen, was, alles komt op haar neer. Ik ben afgelopen week geweest en realiseer me dat vader idd alleen in zijn stoel heeft gezeten. Ik heb m niet zien lopen, niet zien stuntelen in de keuken, heb idd geen goed beeld gekregen.
Ze zenden geen duidelijke hulpvraag uit maar zoals altijd klaagt moeder over vader als hij er niet bij is. Huishoudelijke hulp hadden ze aangevraagd maar toch de aanvraag weer ingetrokken, ik weet de reden daarvan niet precies.
Fijn topic en ik wilde het toch even delen. Vader is absoluut geen zeurpiet maar de situatie is soms best lastig.
Paar dagen verder. Er komen weer allemaal halve hulpvragen mijn kant op en het is zo lastig om me op tijd te realiseren dat ik weer in mijn oude valkuilen stap.
Bijv moeder zegt dat haar mailbox zo vol zit. Dat ze nog steeds mails krijgt van een organisatie voor thuiszorg, dat ze zich aangemeld heeft en toen weer afgemeld maar dat die meldingen niet stoppen.
Misschien bedoelt ze dat ze hulp wil met die mailbox. Misschien dat ze hulp in huis zoekt. Misschien dat ze wil dat ik een keer die badkamer doe. Maar ze formuleert het niet duidelijk.
Ze hebben ook gevraagd of ik een hovenier wil regelen maar ze weten zelf niet wat het budget is. Dit is overigens niet iets van de laatste jaren, toen ze 50 waren hadden ze ook al allemaal van die onduidelijke vragen.
Soms ga ik om die reden maar niet langs. Het is nooit gewoon koffie, er worden altijd dingen van me verwacht.
Oh Damoontje, dat lijkt me ook lastig zeg! Mijn ouder is wel redelijk duidelijk in hulpvraag, alleen is ouder enórm breedsprakig (zelfs externe hulpverleners lopen hier tegenaan), dus voordat je bij de kern bent...
Hoe los jij het nu op dan, als er zo'n halve vraag naar je toe komt?
Zou het helpen om alleen "hmm-hmm" te antwoorden? Of: "Ja, vervelend hè, zo'n volle inbox, heb ik ook wel eens last van. Wil je nog koffie?"
Courage schreef op 12-09-2026 om 16:32:
Oh Damoontje, dat lijkt me ook lastig zeg! Mijn ouder is wel redelijk duidelijk in hulpvraag, alleen is ouder enórm breedsprakig (zelfs externe hulpverleners lopen hier tegenaan), dus voordat je bij de kern bent...
Hoe los jij het nu op dan, als er zo'n halve vraag naar je toe komt?
Zou het helpen om alleen "hmm-hmm" te antwoorden? Of: "Ja, vervelend hè, zo'n volle inbox, heb ik ook wel eens last van. Wil je nog koffie?"
Waarom er zo omheen vragen ipv de koe bij de hoorns vatten? Dus vragen: Wil je hulp bij de mailbox of wil je hulp bij t aanvragen van zorg?
Ik maak er tegenwoordig ook een concrete vraag van en ook vaak meteen erachter aan wie dat op kan lossen.
Het lijkt wel bij mijn moeder of dat overzicht er dan niet is.
bv. dakpan ligt los. Of man t kan want dat had mijn broer geopperd. Ik geef aan dat man gaat rondvragen maar zelf t dak niet meer opgaat en of de jonge buurman waar veel contact mee is dat evt kan doen? Week erop was het geregeld.
Ik merk ook dat als ik duidelijk aangeef dat ik iets niet kan en daar extern hulp voor gevraagd moet worden ik daar echt stellig in moet zijn. Oude tuinman was met pensioen en kleinzoon van buren zou t overnemen. Belt ze steeds niet en klaagt over onkruid,grote struiken etc. Ik steeds de tuin doen, wel aangeven dat ze moet bellen naar hem. Jajajaja... tot ik de klimop aan t snoeien was en er klaar mee was. Gezegd dat ik deze grote klussen niet meer deed en desnoods zelf ging bellen.
Week erop was afspraak gemaakt.