Hoe vaak op visite bij alleenstaande (schoon)ouder?
Hoe vaak gaan jullie op bezoek bij je alleenstaande (schoon)ouder?
Vraag komt uiteraard niet uit de lucht vakken. Wij krijgen het verwijt dat wij (en andere broers/zussen van man) niet vaak genoeg langs komen. Schoonouder zit momenteel in een revalidatietraject. Inmiddels op 40 minuten rijden afstand, na een langere ziekenhuisopname met bijna 1,5 uur reistijd.
Destijds gingen we elk weekend. Nu de spannendste tijd achter de rug is en er gerevalideerd wordt regelen we dat elke week man, of zijn broer of zus langsgaat. Soms pakt het uit dat er 2 x per week iemand uit hun oude kerngezin langsgaat. Er komen verder bijna dagelijks mensen bij schoonouder over de vloer en man regelt met werk dat hij op de meest onmogelijke momenten bij een overleg kan zijn met artsen/maatschappelijk werk etc.
Ik ken verder niemand met ouders in zo'n situatie en weet niet wat normaal is. Schoonouder vindt het te weinig, wil dat we komen eten, langer blijven. We zijn allemaal mensen met een baan die veel vraagt, kinderen, wedstrijden van kinderen in het weekend... Vriend heeft zelf ook eea te verwerken en weinig energie.
Ik ben benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken. Zijn wij heel egoistisch? Vraagt schoonouder teveel? Tips?
Advies voor de schoonouder: maak van jouw verwachting niet mijn verplichting.
Wat ik 'normaal' vind: je doet wat je kunt en wilt, niet meer dan dat. Zeker belangrijk om je eigen gezin, je eigen leven, je eigen energie te bewaken.
Elk weekend 1,5 uur heen en terug naar t ziekenhuis zou ik niet 'trekken' en me ook helemaal niet verplicht voelen.
Dat je man bij belangrijke overleggen is, lijkt me al iets om dankbaar voor te zijn.
Jij/jullie hoeven het leven van de schoonouder niet in te vullen.
Ikzelf zou écht willen dat mijn kinderen alleen dat doen en geven wat past, wat ze kunnen en willen bijdragen. Noodgevallen uitgezonderd natuurlijk.
Voor mij (schoon) ouders doen we dat ook, we helpen waar we kunnen en willen. En nee, dat matcht niet altijd met hun wensen. Maar ze snappen prima dat wij ook een druk leven hebben.
Toen mijn vader in het ziekenhuis lag, ging ik om de dag, maar dat was maar 20 minuten rijden en ik was de enige die kwam. Bij mijn moeder in het verzorgingshuis kwam ik om de week een uur. Dat was ca 35 minuten rijden. Mijn zus en tante gingen twee keer per week. Toen mijn moeder in een academisch ziekenhuis lag op een uur rijden, ging ik een keer door de week en een keer in het weekend.
Standaard kom ik niet overdreven vaak bij mijn ouders. Gemiddeld elke 6 weken.
Op 't moment dat er met 1 van de 2 gezondheidsgewijs iets is gooi ik elke planning buiten en rij ik 2 à 3 keer per week hun kant of die van een ziekenhuis op. Waarbij ik afstem met de andere ouder en mijn zus dat er elke dag minstens 1 iemand gaat.
Het standaard ziekenhuis waar ze meestal belanden is 1 à 1.5 u met OV van hieruit. Of 45 minuten met de wagen als man zin en tijd heeft om mee te gaan.
Op 't moment dat er iets met schoonmoeder is gaat man zo'n beetje elke dag. Of zijn broer moet ineens zo vriendelijk zijn om een dag over te nemen.
Onze standaard bij ziekte, ziekenhuizen en revalidatie is dus toch echt wel dat ze elke dag "iemand" van ons een uur of 2 zien. En ja, dat vraagt een boel tijd, gerij, planningen omgooien en energie waarvan ik achteraf dolblij ben dat op een bepaald moment stopt, maar so be it. Ze hebben voor mij bij élke ziekenhuisopname vroeger hetzelfde gedaan.
De standaard is hier ook dat partner alleen meegaat tijdens het weekend. Op weekavonden gaan we alleen. Kwestie dat de boel thuis hopelijk nog een klein beetje blijft draaien.
Eten doe ik dan weer nadien thuis. Als man tenminste in de supermarkt geraakt is. Want als ik om 7u30 vertrek naar mijn werk, om 16u vanuit mijn werk rechtstreeks doorsjees naar een ziekenhuis en om 21u of later thuiskom is dat het hoofdstuk dat overschiet. Maar als moeder- of vaderlief echt persé naar het ziekenhuisresto zou willen en het past in mijn tijdsmarge ... waarom niet.
Een keer per week gaat je man, zijn broer óf zijn zus langs, en dan kennelijk ook nog maar kort, want blijven eten is geen optie? Dat vind ik zelf wel weinig.
Wie zijn die mensen die vrijwel dagelijks over de vloer komen? Vrienden en bekenden, of professionals die daar zijn voor hun werk? Als de schoonouder vaak maar 1 keer per week iemand ziet die er niet is om te werken, en die persoon blijft dan ook nog maar kort dan snap ik wel dat dat nogal eenzaam is.
Vader woont op tien min fietsen. Ik ga niet vaak. Vind het niet leuk en heb er zelf niets aan dus kost me veel energie. Denk nu eens per 4/5 weken. Komt ook weinig vanuit vader. Moeder woont op paar min afstand. Die zie vaker dan ik zelf zou willen. Die duikt gewoon op in kroeg oid
'Als de schoonouder vaak maar 1 keer per week iemand ziet die er niet is om te werken, en die persoon blijft dan ook nog maar kort dan snap ik wel dat dat nogal eenzaam is.'
Tja, maar dan is het nog steeds niet jóuw verantwoordelijkheid om dat op te lossen.
Je kunt elke dag gaan en eten en blijven slapen als je dat zelf wilt natuurlijk. Ook als het eigenlijk niet uitkomt en je vanalles om moet gooien kun je dat met liefde doen.
Maar To, haar man, haar gezin, vinden het te veel, te belastend. En ja, wat dan ook al dan niet normaal zou zijn: langere tijd over je grenzen heen gaan is niet goed. En dan kun je dus minder doen dan wat de ander, en mogelijk jijzelf, eigenlijk zou willen doen.
Mijn schoonmoeder is ook alleen en mankeert van alles. Ze zou willen dat we in elk geval alelk weekend even langs komen. Dat doen we niet, ik niet en mijn man ook niet. Een bezoek aan haar kost ons bakken met energie. Eens per 2, 3 maanden gaan we er heen. Zonder enig schuldgevoel gaan we de andere weekends niet.
Vriend gaat trouwens paar keer per week naar moeder. Voelt veel schuldgevoel omdat zij eenzaam is. Ze doet ook nogal een appèl op hem.
Agen schreef op 06-09-2026 om 00:26:
Een keer per week gaat je man, zijn broer óf zijn zus langs, en dan kennelijk ook nog maar kort, want blijven eten is geen optie? Dat vind ik zelf wel weinig.
Wie zijn die mensen die vrijwel dagelijks over de vloer komen? Vrienden en bekenden, of professionals die daar zijn voor hun werk? Als de schoonouder vaak maar 1 keer per week iemand ziet die er niet is om te werken, en die persoon blijft dan ook nog maar kort dan snap ik wel dat dat nogal eenzaam is.
Dat snapt denk ik iedereen wel, maar het is niet de taak van TO om dat op te lossen natuurlijk. Kortdurend kun je als kind meestal best even alles laten vallen om er voor je ouder te zijn in acute situaties. Gaat dat langer duren dan is dat niet vol te houden met een baan, en gezin en een eigen social leven.
Mijn ouder kan dat ook wel eens zeggen, dat er bij mijn oma elke dag iemand op bezoek kwam. Met tien kinderen is dat makkelijker in te vullen dan met drie.
Met anderhalf uur reistijd kost het je gewoon bijna een halve dag per keer. Dat is toch niet vol te houden om dat wekelijks te doen?
Ik zou proberen uit te zoeken waarom schoonouder wil dat je langer blijft. Is dat tijdelijk vanwege de dip in de gezondheid? Beeldbellen kan helpen als ze je soms ‘gewoon even willen zien’ -nou dat kan tegenwoordig op afstand! Kan schoonouder appen?
Mijn man al maanden niet naar zijn moeder. Ik al jaren niet naar mijn schoonmoeder.
Dit werkt voor ons het beste, maar zal niet TO haar bedoeling zijn.
Schoonmoeder is net overleden, man en brussen en aantal nichtjes in de buurt hadden schema dat iedere dag iemand kwam kaarten. Ze woonde op 5 minuten afstand dus dat scheelt. Normaal gezien ging hij 2 x per week.
Ik kom bij mijn moeder 2 keer per ongeveer 8 a 10 dagen. Steeds een andere dag. We appen ongeveer 2 x per week. Dit geeft haar ook voldoening. Stuur dan foto of zo met wat ik aan het doen ben of zo.
Zag er tegenop toen ze whattsapp kreeg maar het is verrassend goed uitgepakt. Eerst belde ze meteen achter een berichtje aan ,maar tegenwoordig appt ze terug. En ze stuurt zelf een foto van wat ze heeft gekookt of met bloemstukje heeft gedaan. Dit werkt voor mij heel fijn. Eerst was t dan al gauw een half uur bellen. Nu is het vrijblijvender, tenminste zo voelt het.
Ik ben een poos op zondagochtend geweest en merkte dat dit een verwachting kweekte. Vanaf toen ben ik op verschillende dagen gegaan.
mijn ervaring is het dat de ouderen (die ik ken) de neiging hebben om te roepen dat je vaker moet komen en langer moet blijven. En als je dan komt gaat het daar over. Inplaats van genieten van de aanwezigheid. Dat werkt ook niet bevorderlijk.
kinderen zijn niet verantwoordelijk voor ouders vermaak en vertier.
wij gaan soms eens per aantal maanden en soms gaan we eens per drie weken. Net hoe het uit komt.
Euphoria schreef op 06-09-2026 om 08:43:
mijn ervaring is het dat de ouderen (die ik ken) de neiging hebben om te roepen dat je vaker moet komen en langer moet blijven. En als je dan komt gaat het daar over. Inplaats van genieten van de aanwezigheid. Dat werkt ook niet bevorderlijk.
kinderen zijn niet verantwoordelijk voor ouders vermaak en vertier.
wij gaan soms eens per aantal maanden en soms gaan we eens per drie weken. Net hoe het uit komt.
Maar als ze in het ziekenhuis liggen?
Normaal kom ik zeker niet elke maand bij mijn vader, maar naar het ziekenhuis ging ik om de dag. Scheelde ook dat zijn vriendin niet ging (dat vond ik de verantwoordelijkheid van haar kinderen om haar te brengen - en die hadden geen auto).
Agen schreef op 06-09-2026 om 00:26:
Een keer per week gaat je man, zijn broer óf zijn zus langs, en dan kennelijk ook nog maar kort, want blijven eten is geen optie? Dat vind ik zelf wel weinig.
Wie zijn die mensen die vrijwel dagelijks over de vloer komen? Vrienden en bekenden, of professionals die daar zijn voor hun werk? Als de schoonouder vaak maar 1 keer per week iemand ziet die er niet is om te werken, en die persoon blijft dan ook nog maar kort dan snap ik wel dat dat nogal eenzaam is.
Nee, dan zijn we (of ze) er een middag. Maar als er zo'n overleg is geweest dan is het meestal een kop koffie en nog even praten, maar daarna moet man echt weer werken. Hij heeft gelukkig een baan waarbij hij er even tussenuit kan.
De andere mensen zijn haar eigen zussen en vrienden. Geen professionals.