Hoe vaak op visite bij alleenstaande (schoon)ouder?
Hoe vaak gaan jullie op bezoek bij je alleenstaande (schoon)ouder?
Vraag komt uiteraard niet uit de lucht vakken. Wij krijgen het verwijt dat wij (en andere broers/zussen van man) niet vaak genoeg langs komen. Schoonouder zit momenteel in een revalidatietraject. Inmiddels op 40 minuten rijden afstand, na een langere ziekenhuisopname met bijna 1,5 uur reistijd.
Destijds gingen we elk weekend. Nu de spannendste tijd achter de rug is en er gerevalideerd wordt regelen we dat elke week man, of zijn broer of zus langsgaat. Soms pakt het uit dat er 2 x per week iemand uit hun oude kerngezin langsgaat. Er komen verder bijna dagelijks mensen bij schoonouder over de vloer en man regelt met werk dat hij op de meest onmogelijke momenten bij een overleg kan zijn met artsen/maatschappelijk werk etc.
Ik ken verder niemand met ouders in zo'n situatie en weet niet wat normaal is. Schoonouder vindt het te weinig, wil dat we komen eten, langer blijven. We zijn allemaal mensen met een baan die veel vraagt, kinderen, wedstrijden van kinderen in het weekend... Vriend heeft zelf ook eea te verwerken en weinig energie.
Ik ben benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken. Zijn wij heel egoistisch? Vraagt schoonouder teveel? Tips?
Mika2024 schreef op 06-09-2026 om 18:31:
[..]
Ik zei over het algemeen… maar misschien heb ik een te rooskleurig beeld dat kan zijn. Maar de manier hoe jij mij terecht zet vond ik ook al erg vijandig. Ik bedoel vooral …. Ach laat maar ik heb ook geen zin om uit te leggen dat de wereld van ouderen steeds kleiner wordt het gedrag soms als claimend kan worden ervaren maar ik merk in mijn werk dat voor de meesten de kinderen hun alles is.
Je hebt echt niet in de gate dat je invult en iedereen over 1 kam scheert. Of je doet alsof je het niet begrijpt.
Iedereen kan redenen hebben om niet, minder vaak, veel naar ouders toe te gaan, daar oordeel ik niet over, wil iedereen ook niet over 1 kam scheren. Maar ik vind de toon bij sommigen posts zo hard. Natuurlijk een kind is niet verantwoordelijk voor het geluk van zijn/ haar ouders maar soms lijkt het of een ouder wel volmaakt moet zijn terwijl het leven hem ook gemaakt heeft tot diegene die hij/zij is. Dat is geen vrijbrief om elk gedrag te accepteren maar mis bij sommige daarin wat empathisch vermogen.
Bijvoorbeeld dat een ouder klaagt dat ie het kind weinig ziet en als die er wel is dan niet geniet van het moment maar dan nog klaagt, kan het zijn dat er andere dingen spelen, eenzaamheid, onverwerkte rouw van andere ouder, angst voor de toekomst ouder worden/ de dood? Dat het klagen meer een roep is , van ik heb een probleem, gezien willen worden?
Mijn vader was ook een jaren na mijn moeders dood niet de leukste, hij was het slachtoffer en besefte niet echt dat wij ook onze moeder hadden verloren. Wij waren onze moeder kwijt maar ook onze vader want hij gedroeg zich niet meer zo als wij gewend waren. Op een gegeven moment hem er wel mee geconfronteerd en er over gepraat en toen ging het langzamerhand wel beter. Ook denk ik dat mijn moeder bepaalde mindere eigenschappen van mijn vader kon wegnemen of er mee om kon gaan zodat het voor ons kinderen niet zo merkbaar was en toen ze overleed die eigenschappen veel meer weer naar boven kwamen.
Mika2024 schreef op 07-09-2026 om 08:12:
Iedereen kan redenen hebben om niet, minder vaak, veel naar ouders toe te gaan, daar oordeel ik niet over, wil iedereen ook niet over 1 kam scheren. Maar ik vind de toon bij sommigen posts zo hard. Natuurlijk een kind is niet verantwoordelijk voor het geluk van zijn/ haar ouders maar soms lijkt het of een ouder wel volmaakt moet zijn terwijl het leven hem ook gemaakt heeft tot diegene die hij/zij is. Dat is geen vrijbrief om elk gedrag te accepteren maar mis bij sommige daarin wat empathisch vermogen.
Bijvoorbeeld dat een ouder klaagt dat ie het kind weinig ziet en als die er wel is dan niet geniet van het moment maar dan nog klaagt, kan het zijn dat er andere dingen spelen, eenzaamheid, onverwerkte rouw van andere ouder, angst voor de toekomst ouder worden/ de dood? Dat het klagen meer een roep is , van ik heb een probleem, gezien willen worden?
Mijn vader was ook een jaren na mijn moeders dood niet de leukste, hij was het slachtoffer en besefte niet echt dat wij ook onze moeder hadden verloren. Wij waren onze moeder kwijt maar ook onze vader want hij gedroeg zich niet meer zo als wij gewend waren. Op een gegeven moment hem er wel mee geconfronteerd en er over gepraat en toen ging het langzamerhand wel beter. Ook denk ik dat mijn moeder bepaalde mindere eigenschappen van mijn vader kon wegnemen of er mee om kon gaan zodat het voor ons kinderen niet zo merkbaar was en toen ze overleed die eigenschappen veel meer weer naar boven kwamen.
De toon hier is misschien harder dan dat die naar de ouder(s) is?
Ik merk dat ik vooral ook naar mezelf best hard moet zijn omdat ik de neiging had veel te veel te willen doen. Alles willen doen om ouder tevreden te houden. Inmiddels wel gerealiseerd dat hoeveel ik ook doe, het is nooit genoeg. Dus nu bewust heel afgepast, zodat mijn leven gewoon rustig door gaat. Ouder was vorige zomer er echt even slecht aan toe. Niet iets waar men door aan gaat, dus gaan wij dan wel op vakantie en moeten ze het zelf even redden. Thuis blijven had hun probleem niet opgelost, maar wel mijn vakantie verpest.
Ouder blijft zelf verantwoordelijk voor het vullen van de dagen. En ja, als je 85 bent vallen er mensen weg. Mensen gaan dood of de afstand wordt door gebreken onoverbrugbaar. Ouder is ook minder mobiel, maar bovenal onwillig. Taxi betalen kan makkelijk, maar moeilijk moeilijk moeilijk. Hobby's worden lastig, lezen ook, maar overdag geen tv kijken want dat is raar.
Ouders en schoonmoeder wonen beide dichtbij.
Ik zie mijn ouders heel geregeld, meestal 2 x per week en eerder vaker dan minder. Man ziet ze ook vaak, hij gaat ook geregeld even langs zonder mij. Mijn ouders zijn nog enorm zelfredzaam en hele gezellige en leuke mensen. Die ondertussen best eens wat hulp nodig hebben, maar die bieden we met liefde. Bovendien heb ik 3 siblings die er ook veel komen. Dus dat is geen belasting en ik kan me ook niet voorstellen dat het ooit zo gaat voelen.
Schoonmoeder zien we 1 keer per week en dat kost ons beide enorm veel energie. Schoonmoeder is een bewerkelijke oudere 
. Ze ziet alleen maar beren op de weg, alles is moeilijk, alles is lastig, alles draait om haar, alles moet op haar moment en de interesse in anderen is volledig verdwenen. Aan de andere kant; ze is vrij jong weduwe geworden, haar oude dag verloopt heel anders dan ze zich ooit had voorgesteld en 'vroeger' was ze echt een leuke vrouw. We vinden het voor haar vooral heel verdrietig dat ze zo haar dagen door moet en proberen dus wat mild te zijn en haar zoveel mogelijk te helpen. Maar dat wordt wel steeds meer een moetje en een belasting helaas.
Mika2024 schreef op 07-09-2026 om 08:12:
Iedereen kan redenen hebben om niet, minder vaak, veel naar ouders toe te gaan, daar oordeel ik niet over, wil iedereen ook niet over 1 kam scheren. Maar ik vind de toon bij sommigen posts zo hard. Natuurlijk een kind is niet verantwoordelijk voor het geluk van zijn/ haar ouders maar soms lijkt het of een ouder wel volmaakt moet zijn terwijl het leven hem ook gemaakt heeft tot diegene die hij/zij is. Dat is geen vrijbrief om elk gedrag te accepteren maar mis bij sommige daarin wat empathisch vermogen.
Bijvoorbeeld dat een ouder klaagt dat ie het kind weinig ziet en als die er wel is dan niet geniet van het moment maar dan nog klaagt, kan het zijn dat er andere dingen spelen, eenzaamheid, onverwerkte rouw van andere ouder, angst voor de toekomst ouder worden/ de dood? Dat het klagen meer een roep is , van ik heb een probleem, gezien willen worden?
Mijn vader was ook een jaren na mijn moeders dood niet de leukste, hij was het slachtoffer en besefte niet echt dat wij ook onze moeder hadden verloren. Wij waren onze moeder kwijt maar ook onze vader want hij gedroeg zich niet meer zo als wij gewend waren. Op een gegeven moment hem er wel mee geconfronteerd en er over gepraat en toen ging het langzamerhand wel beter. Ook denk ik dat mijn moeder bepaalde mindere eigenschappen van mijn vader kon wegnemen of er mee om kon gaan zodat het voor ons kinderen niet zo merkbaar was en toen ze overleed die eigenschappen veel meer weer naar boven kwamen.
Jij vind ze hard, ik vind ze realistisch. Het is niet overal zoals bij jou en niet iedereen kan of wil er zo mee omgaan als jij.
soms is dat geklaag de druppel die de emmer doet overlopen. Vaak gaat er heel veel aan vooraf. En dat jij op datzelfde moment lachend in het zadel stapt om de volgende actie op te pakken is aan jou, daar hoeft een ander niet in mee.
ik heb er last van dat sommige mensen (zoals jij) oordelen en je op die manier het gevoel geven dat je niet voldoet terwijl je soms misschien zelfs nog veel meer consessies hebt gedaan dan jij ooit hebt moeten doen en/of mogelijk zult moeten doen. Het is echt heel fijn dat je je er niets bij kunt voorstellen, want dat betekend dat jij niet in die vervelende situatie bent gekomen. Soms kan het gewoonweg echt niet meer, letterlijk vanwege zelfbehoud.
Euphoria schreef op 07-09-2026 om 09:57:
[..]
Jij vind ze hard, ik vind ze realistisch. Het is niet overal zoals bij jou en niet iedereen kan of wil er zo mee omgaan als jij.
soms is dat geklaag de druppel die de emmer doet overlopen. Vaak gaat er heel veel aan vooraf. En dat jij op datzelfde moment lachend in het zadel stapt om de volgende actie op te pakken is aan jou, daar hoeft een ander niet in mee.
ik heb er last van dat sommige mensen (zoals jij) oordelen en je op die manier het gevoel geven dat je niet voldoet terwijl je soms misschien zelfs nog veel meer consessies hebt gedaan dan jij ooit hebt moeten doen en zult zult moeten doen. Het is echt heel fijn dat je je er niets bij kunt voorstellen, want dat betekend dat jij niet in die vervelende situatie bent gekomen. Soms kan het gewoonweg echt niet meer, letterlijk vanwege zelfbehoud.
Heb bij jou het gevoel dat wat ik nu ook zeg het überhaupt niet goed is. Ik begrijp je heel goed dat is het niet maar ik zie en hoor al 33 jaar waar ouderen soms mee worstelen en die kant probeer ik ook over te brengen ook al zijn er natuurlijk altijd mensen die 0,0 inlevingsvermogen hebben en zelfreflectie hoe ze met hun kinderen om gaan.
Mika2024 schreef op 07-09-2026 om 10:17:
[..]
Heb bij jou het gevoel dat wat ik nu ook zeg het überhaupt niet goed is. Ik begrijp je heel goed dat is het niet maar ik zie en hoor al 33 jaar waar ouderen soms mee worstelen en die kant probeer ik ook over te brengen ook al zijn er natuurlijk altijd mensen die 0,0 inlevingsvermogen hebben en zelfreflectie hoe ze met hun kinderen om gaan.
En als je nou al meer dan 35 jaar een kind bent waar de ouder op die manier mee omgaat? Dan is het toch logisch dat je op zo'n topic wat hard overkomt?
Hoe omzichtig mijn man ook met zo'n ouders probeerde te praten het lag altijd aan hem een later vooral aan mij. Zij waren nooit de oorzaak van het probleem maar de ouder waar naar geluisterd moest worden en alles voor gedaan moest worden.
Nu zijn moeder 2 jaar dood is blijkt uiteindelijk dat zijn vader best meevalt in de omgang. Die arme man zat ook gevangen in haar stramien van wat wenselijk is/hoe het heurt met de frequentie van kinderen die hun ouders bezoeken.
Bij de harde oordelen van dat het nooit genoeg en allround te kort is dat je er bent kan ik mij zo aansluiten.
Mika2024 schreef op 07-09-2026 om 10:17:
[..]
Heb bij jou het gevoel dat wat ik nu ook zeg het überhaupt niet goed is. Ik begrijp je heel goed dat is het niet maar ik zie en hoor al 33 jaar waar ouderen soms mee worstelen en die kant probeer ik ook over te brengen ook al zijn er natuurlijk altijd mensen die 0,0 inlevingsvermogen hebben en zelfreflectie hoe ze met hun kinderen om gaan.
Ik hoop dat jij beseft dat wat die ouderen jou vertellen niet dé waarheid is maar hún waarheid.
Praat je met mijn ouder en met mij, dan blijken er van elk verhaal twee versies te zijn. De waarheid zal daarbij in het midden liggen.
Dat bedoel ik te zeggen hier is het jullie waarheid en kunnen weten we de waarheid van de ouders niet… het mes snijdt aan 2 kanten… maar goed ik laat het hierbij, ieder verhaal hier is een verhaal op zich.
Mika2024 schreef op 07-09-2026 om 12:20:
Dat bedoel ik te zeggen hier is het jullie waarheid en kunnen weten we de waarheid van de ouders niet… het mes snijdt aan 2 kanten… maar goed ik laat het hierbij, ieder verhaal hier is een verhaal op zich.
Jij kwam meteen met de tegenvraag hoe wij het zouden vinden als onze kinderen later zo met ons omgaan. Dat is een hele grote dikke aanwezige vinger gericht op de mensen die jij aanspreekt. Heeft weinig, zelfs niets, te maken met een tegengeluid om onze bewustwording op gang te helpen. Dat is gewoonweg een keiharde afschatting.
Het is oke Euphoria…
Mika2024 schreef op 07-09-2026 om 12:20:
Dat bedoel ik te zeggen hier is het jullie waarheid en kunnen weten we de waarheid van de ouders niet… het mes snijdt aan 2 kanten… maar goed ik laat het hierbij, ieder verhaal hier is een verhaal op zich.
En zelfs siblings onderling kunnen nog hele verschillende verhalen vertellen.
Schoonmoeder zat tegen mij altijd te zeiken dat ik de dingetjes (in het kader van mantelzorg) compleet verkeerd deed. Handdoeken opvouwen hoe moeilijk kan het zijn? Dus af en toe deed ik nog wel iets maar niet meer zo veel.
Klaagde schoonmoeder tegen dochter dat de vrouw van zoon helemaal nooit wat wilde doen, ook niet als ze het (in haar ogen) heel beleefd vroeg. En dan kreeg ik weer via mijn man op mijn kop van (schoon)zus dat ik best even kon strijken/ was vouwen als we daar waren.
OnherkenbaarAnoniem schreef op 07-09-2026 om 14:28:
[..]
En zelfs siblings onderling kunnen nog hele verschillende verhalen vertellen.
Schoonmoeder zat tegen mij altijd te zeiken dat ik de dingetjes (in het kader van mantelzorg) compleet verkeerd deed. Handdoeken opvouwen hoe moeilijk kan het zijn? Dus af en toe deed ik nog wel iets maar niet meer zo veel.
Klaagde schoonmoeder tegen dochter dat de vrouw van zoon helemaal nooit wat wilde doen, ook niet als ze het (in haar ogen) heel beleefd vroeg. En dan kreeg ik weer via mijn man op mijn kop van (schoon)zus dat ik best even kon strijken/ was vouwen als we daar waren.
Het zou mij man niet zijn. Als mijn schoonmoeder/schoonzus zoiets zou zeggen, dan staat hij vierkant achter mij. (En maakt een dikke vinger lange neus naar zijn moeder/zus.)
Rekenenisleuktaalook schreef op 07-09-2026 om 14:42:
[..]
Het zou mij man niet zijn. Als mijn schoonmoeder/schoonzus zoiets zou zeggen, dan staat hij vierkant achter mij. (En maakt een
dikke vingerlange neus naar zijn moeder/zus.)
Na 1 knallende ruzie was dat ook wel klaar. Mam en schoonzus waren opgevoed in het idee eert uw vader en uw moeder en wees altijd gehoorzaam. Pas door mij is man gaan zien dat het zo niet werkt.
Echt daarheen van voor mantelzorgtaken mag man voortaan alleen. Als ik mee ben doe ik behalve acute dingen helemaal niks. Voor mijn kleine kind dat limonade over de tafel mepte heb ik schoongemaakt maar deed niet de hele afwas.
Hier kijken de broers en zussen er idd ook anders tegenaan. Als je op afspraak komt zit mijn zieke vader in zijn stoel en lijkt hij heel scherp. Kom je onverwacht en probeert hij in de keuken iets te doen wat niet lukt, dan krijg je een heel ander beeld.
Eén broer woont wat verder weg en komt uiteraard altijd op afspraak en die ziet de boel standaard wat rooskleuriger. Neemt niet weg dat die ook veel doet hoor, financien bijvoorbeeld.
Wij doen gelukkig allemaal wat we kunnen en er zijn nooit verwijten dat de een meer doet dan de ander. Mijn ouders zijn gelukkig altijd heel dankbaar.
Bij vriend is het anders. Hij is de enige die nog contact heeft met vader. Vader heeft een nieuwe vrouw die op leeftijd is en niet meer goed voor zichzelf kan zorgen. We gaan wel af en toe heen en soms vraag ik me af waar de grens ligt en waar je moet ingrijpen maar het is niet aan mij.... die vrouw heeft zelf kinderen.