Hoe vaak op visite bij alleenstaande (schoon)ouder?
Hoe vaak gaan jullie op bezoek bij je alleenstaande (schoon)ouder?
Vraag komt uiteraard niet uit de lucht vakken. Wij krijgen het verwijt dat wij (en andere broers/zussen van man) niet vaak genoeg langs komen. Schoonouder zit momenteel in een revalidatietraject. Inmiddels op 40 minuten rijden afstand, na een langere ziekenhuisopname met bijna 1,5 uur reistijd.
Destijds gingen we elk weekend. Nu de spannendste tijd achter de rug is en er gerevalideerd wordt regelen we dat elke week man, of zijn broer of zus langsgaat. Soms pakt het uit dat er 2 x per week iemand uit hun oude kerngezin langsgaat. Er komen verder bijna dagelijks mensen bij schoonouder over de vloer en man regelt met werk dat hij op de meest onmogelijke momenten bij een overleg kan zijn met artsen/maatschappelijk werk etc.
Ik ken verder niemand met ouders in zo'n situatie en weet niet wat normaal is. Schoonouder vindt het te weinig, wil dat we komen eten, langer blijven. We zijn allemaal mensen met een baan die veel vraagt, kinderen, wedstrijden van kinderen in het weekend... Vriend heeft zelf ook eea te verwerken en weinig energie.
Ik ben benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken. Zijn wij heel egoistisch? Vraagt schoonouder teveel? Tips?
Courage schreef op 06-09-2026 om 18:02:
[..]
Je weet inderdaad niet hoe de band is. Dus alles achter het woord 'maar' had je beter voor je kunnen houden. En niet empathisch? Als ik dat niet was, dan had ik nooit al die dingen voor mijn ouder gedaan!
En nee, ik sta ik niet op nummer 1 bij ouder. Als ik 'ns een keer iets niet doe op de manier die ouder zint, krijg ik gerust een grauw en een snauw. Het is nooit genoeg - en zo is het altijd geweest. Ook toen ouder nog jonger was. Ook toen moest alles wijken voor de behoeftes van de ouder. Naar mij werd niet gekeken, of ik het allemaal nog wel aankon, met alle dingen die voor de ouder moesten gebeuren.
Dus prijs jezelf gelukkig zou ik zeggen.
De erfenis van mijn opvoeding heb ik maar niet doorgegeven aan mijn (niet-bestaande) kinderen.
Ik zei over het algemeen… maar misschien heb ik een te rooskleurig beeld dat kan zijn. Maar de manier hoe jij mij terecht zet vond ik ook al erg vijandig. Ik bedoel vooral …. Ach laat maar ik heb ook geen zin om uit te leggen dat de wereld van ouderen steeds kleiner wordt het gedrag soms als claimend kan worden ervaren maar ik merk in mijn werk dat voor de meesten de kinderen hun alles is.
Mika2024 schreef op 06-09-2026 om 18:31:
[..]
Ik zei over het algemeen… maar misschien heb ik een te rooskleurig beeld dat kan zijn. Maar de manier hoe jij mij terecht zet vond ik ook al erg vijandig. Ik bedoel vooral …. Ach laat maar ik heb ook geen zin om uit te leggen dat de wereld van ouderen steeds kleiner wordt het gedrag soms als claimend kan worden ervaren maar ik merk in mijn werk dat voor de meesten de kinderen hun alles is.
Als het als claimend wordt ervaren maakt het toch niet uit, of het echt zo is of niet? Mijn ouder kan in mijn ogen best claimend zijn, vind ik. Ik moet daarmee omgaan, mijn grenzen bewaken ook als het objectief gezien geen claimend gedrag zou zijn. Ik heb ook nog mijn eigen gezin, mijn baan etc. Als ik aan de mantelzorg onderdoor zou gaan, dan heeft iedereen pas een probleem.
TrefleQ schreef op 06-09-2026 om 00:44:
Mijn schoonmoeder is ook alleen en mankeert van alles. Ze zou willen dat we in elk geval alelk weekend even langs komen. Dat doen we niet, ik niet en mijn man ook niet. Een bezoek aan haar kost ons bakken met energie. Eens per 2, 3 maanden gaan we er heen. Zonder enig schuldgevoel gaan we de andere weekends niet.
Wat egoïstisch. Je ouder heeft voor jouw gezorgd en nu je ouder oud en ziek is is voor hen zorgen wel het minste wat je terug kunt doen.
Rekenenisleuktaalook schreef op 06-09-2026 om 18:39:
[..]
Als het als claimend wordt ervaren maakt het toch niet uit, of het echt zo is of niet? Mijn ouder kan in mijn ogen best claimend zijn, vind ik. Ik moet daarmee omgaan, mijn grenzen bewaken ook als het objectief gezien geen claimend gedrag zou zijn. Ik heb ook nog mijn eigen gezin, mijn baan etc. Als ik aan de mantelzorg onderdoor zou gaan, dan heeft iedereen pas een probleem.
Stel dat ouders tegen hun kinderen zeggen dat ze te claimend zijn, energiezuigend en dat ze ook nog hun eigen leven/vrienden/behoeften hebben en dat het kind op plaats 11 kwam
Nick90 schreef op 06-09-2026 om 18:44:
[..]
Wat egoïstisch. Je ouder heeft voor jouw gezorgd en nu je ouder oud en ziek is is voor hen zorgen wel het minste wat je terug kunt doen.
Uh nee, als ouder moet je wel voor je kind zorgen. Dat hoeft een kind later niet terug te betalen.
Nick90 schreef op 06-09-2026 om 18:44:
[..]
Wat egoïstisch. Je ouder heeft voor jouw gezorgd en nu je ouder oud en ziek is is voor hen zorgen wel het minste wat je terug kunt doen.
Hoe vaak zie jij je moeder?
Nick90 schreef op 06-09-2026 om 18:48:
[..]
Stel dat ouders tegen hun kinderen zeggen dat ze te claimend zijn, energiezuigend en dat ze ook nog hun eigen leven/vrienden/behoeften hebben en dat het kind op plaats 11 kwam
Als ze nog minderjarig zijn, zou dat inderdaad heel gek zijn. Daarna kun je als ouder ook je grenzen bewaken als je kind te veel van je wil.
Nick90 schreef op 06-09-2026 om 18:44:
[..]
Wat egoïstisch. Je ouder heeft voor jouw gezorgd en nu je ouder oud en ziek is is voor hen zorgen wel het minste wat je terug kunt doen.
De vriendin van mijn vader heeft zichzelf ‘voorgesteld’ door mijn zus en mij te bellen om te vertellen wat voor slechte kinderen wij waren. Ze zei ook dat hij toch altijd alles voor ons had overgehad. Voorbeelden van wat dan precies, buiten de wettelijke verplichtingen van bed, bad en brood, wist ze niet te verzinnen. Mijn vader wist ook niet meer te noemen dan dat hij altijd had gewerkt en heus wel wist dat mijn moeder de gehele opvoeding op zich had genomen.
Dat gegeven kan ik heus wel in de tijdsgeest zien, maar de totale afwezigheid van interesse tot op heden, is lastig weg te poetsen. Plus het bizarre egocentrisme, mijn vader weet ieder gesprek om te vormen naar iets over hem zelf. Klussen, niet bij zichzelf (dat deed mijn moeder) en niet bij ons. Ik heb in mijn volwassen leven een keer € 500 euro van hem mogen lenen, omdat ik anders geen boodschappen kon doen (voor mijzelf en twee kinderen). Daar klopt hij zichzelf geregeld nog wel eens over op de borst, terwijl het 18 jaar geleden is.
Knutselkei schreef op 06-09-2026 om 18:00:
[..]
Ja dat was bij mijn ouders ook, mijn moeder ging op zaterdagmiddag naar haar moeder en mijn vader op zondagochtend naar zijn moeder. Jarenlang. Mijn moeder gaf laatst aan er regelmatig zo tegenop gezien te hebben dat ze huilend er naar toe reed.
Toen mijn schoonvader overleed,27 jaar geleden wilde schoonmoeder ook dat kinderen elke zondag kwamen. In het begin deed ik dat nog maar later ben ik afgehaakt. Het voelde zo als een verplichting in het drukke jonge gezin. Man ging wel bijna elke week tot ze vorige maand overleed. Ik wil dat niet met de kinderen en doe dit dus ook niet bij mijn moeder.
Mijn moeder wil dat van ons idd ook niet vragen.
Maar de tijd en situatie zijn ook anders. Vroeger woonden mijn ouders en hun broers en zussen bij opa en oma om de hoek, min of meer. En bij mijn vader kwamen ze allemaal op zondag (hoewel niet allemaal tegelijk) en ik heb er ook wel warme herinneringen aan want zo zag ik mijn neven en nichten ook vaak.
Nu hebben we geen vaste tijden dat we bij mijn ouders langs gaan. Eén broer gaat vaak door de week na zijn werk even langs. Zus komt van ver en combineert het vaak met bezoek aan haar vriendin. Andere broer helpt ze in t weekend vaak met klussen. (Maar offtopic want ouders zijn niet alleenstaand).
Vriend gaat wel eens heen en weer als zijn vader een probleem heeft met de telefoon oid maar zeker niet wekelijks.
Mika2024 schreef op 06-09-2026 om 18:31:
[..]
Ik zei over het algemeen… maar misschien heb ik een te rooskleurig beeld dat kan zijn. Maar de manier hoe jij mij terecht zet vond ik ook al erg vijandig. Ik bedoel vooral …. Ach laat maar ik heb ook geen zin om uit te leggen dat de wereld van ouderen steeds kleiner wordt het gedrag soms als claimend kan worden ervaren maar ik merk in mijn werk dat voor de meesten de kinderen hun alles is.
Jij vindt jouw woorden "Mis bij sommigen echt het empathisch vermogen" vriendelijk en vredelievend? Zit geen verwijt in?
Mika2024, ik geloof direct dat voor (eenzame) ouderen hun kinderen heel belangrijk zijn.
Ik verwacht dat je ook mijn eerdere bijdragen niet vindt getuigen van empathie. Maar ik vind mezelf wel empatisch, maar: niet alleen naar de ouder(s), óók naar de kinderen met hun gezinnen en hun eigen persoonlijke geschiedenis met die ouder.
Overigens hebben mjin ouders me nooit geclaimd. Blij als ik kom wanneer het mij schikt. En als ze me nodig hebben, dan doe ik alles wat ik kan. Wat ik niet kan bieden, niet. Dat wordt volstrekt geaccepteerd.
Ik ben zelf ernstig ziek geweest. Toen had ik alle reden mijn kinderen te claimen, ze zouden alles voor me gedaan hebben. Maar ik realiseerde me heel goed dat zij ook gewoon hun eigen levens hebben. Daar laveer je dan samen tussen: wat kunnen jullie op je nemen, en wat is mogelijk teveel. Dan zoeken we/ik daar een andere oplossing voor.
TrefleQ schreef op 06-09-2026 om 20:23:
Mika2024, ik geloof direct dat voor (eenzame) ouderen hun kinderen heel belangrijk zijn.
Overigens hebben mjin ouders me nooit geclaimd. Blij als ik kom wanneer het mij schikt. En als ze me nodig hebben, dan doe ik alles wat ik kan. Wat ik niet kan bieden, niet. Dat wordt volstrekt geaccepteerd.
Ik ben zelf ernstig ziek geweest. Toen had ik alle reden mijn kinderen te claimen, ze zouden alles voor me gedaan hebben. Maar ik realiseerde me heel goed dat zij ook gewoon hun eigen levens hebben. Daar laveer je dan samen tussen: wat kunnen jullie op je nemen, en wat is mogelijk teveel.
Herkenbaar. Ik ben normaal best betrokken maar kon er door omstandigheden ook niet op die manier voor ze zijn. Gelukkig kan ik zien dat mijn broers wel geholpen hebben hier en daar.
Nick90 schreef op 06-09-2026 om 18:44:
[..]
Wat egoïstisch. Je ouder heeft voor jouw gezorgd en nu je ouder oud en ziek is is voor hen zorgen wel het minste wat je terug kunt doen.
Dat is toch logisch als je kinderen krijgt, dat je voor ze zorgt? Anders gaan ze dood, het is de eigen keus van ouders geweest om kinderen op de wereld te zetten, die daar niet om hebben gevraagd.
Omgekeerde wereld om van je kinderen dankbaarheid te verwachten omdat je ze heb verzorgd. Dat is je geraden als ouder zijnde.
Als je dat als ouder een beetje liefdevol hebt gedaan, zul je zien dat je volwassen kinderen graag willen komen. (Volwassen) kinderen zijn over het algemeen juist heel loyaal naar hun ouders toe.
Nick90 schreef op 06-09-2026 om 18:44:
[..]
Wat egoïstisch. Je ouder heeft voor jouw gezorgd en nu je ouder oud en ziek is is voor hen zorgen wel het minste wat je terug kunt doen.
Mijn vader was er ook niet voor me toen ik ziek was dus dan hoeft dat niet gelukkig. Lekker kort door de bocht.
Mika2024 schreef op 06-09-2026 om 17:10:
Ik ging om de week naar mijn vader. Hij vroeg er nooit om maar hij keek er wel naar uit even samen bakkie doen. Soms moest ik het wel echt even inpassen maar het voelde nooit teveel. En ooooh wat had ik dit nog steeds graag gedaan maar helaas hij is er niet meer.
Ik vind dat er hier best wel veel reageren met een toon , dat ouder maar blij mag zijn dat ze komen, klinkt soms heel naar. Ik weet natuurlijk niet hoe de band is en hoe ouder altijd is geweest.
Maar hoop je dat je eigen kinderen ( als je die hebt) ook op die manier met je omgaan?
Mis bij sommigen echt het empathisch vermogen dat je wel hun kind bent waar ze van houden en die nummer 1 is in hun leven, over het algemeen.
En ik mis jouw zelfinzicht dat je nu een belerend praatje houdt.