Hoe vaak op visite bij alleenstaande (schoon)ouder?
Hoe vaak gaan jullie op bezoek bij je alleenstaande (schoon)ouder?
Vraag komt uiteraard niet uit de lucht vakken. Wij krijgen het verwijt dat wij (en andere broers/zussen van man) niet vaak genoeg langs komen. Schoonouder zit momenteel in een revalidatietraject. Inmiddels op 40 minuten rijden afstand, na een langere ziekenhuisopname met bijna 1,5 uur reistijd.
Destijds gingen we elk weekend. Nu de spannendste tijd achter de rug is en er gerevalideerd wordt regelen we dat elke week man, of zijn broer of zus langsgaat. Soms pakt het uit dat er 2 x per week iemand uit hun oude kerngezin langsgaat. Er komen verder bijna dagelijks mensen bij schoonouder over de vloer en man regelt met werk dat hij op de meest onmogelijke momenten bij een overleg kan zijn met artsen/maatschappelijk werk etc.
Ik ken verder niemand met ouders in zo'n situatie en weet niet wat normaal is. Schoonouder vindt het te weinig, wil dat we komen eten, langer blijven. We zijn allemaal mensen met een baan die veel vraagt, kinderen, wedstrijden van kinderen in het weekend... Vriend heeft zelf ook eea te verwerken en weinig energie.
Ik ben benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken. Zijn wij heel egoistisch? Vraagt schoonouder teveel? Tips?
Mijn schoonouders zijn beiden dit jaar overleden. We/mijn man gingen 2 à 3 keer per jaar die kant op, 2,5 uur enkele reis met de auto.
De band tussen hem en zijn ouders was ook niet heel goed. Als het zijn ouders niet waren zou hij ze niet zien (zijn woorden).
Bezoekjes waren ook niet echt gezellig.
De siblings gingen ook maar weinig. Mijn schoonzus deed de financiën en was er ongeveer 1x per maand als het bankafschrift was gekomen.
Mijn schoonmoeder is langzaam weggeteerd maar bij mijn schoonvader ging het in een keer heel snel.
MMcGonagall schreef op 06-09-2026 om 08:49:
[..]
Maar als ze in het ziekenhuis liggen?
Normaal kom ik zeker niet elke maand bij mijn vader, maar naar het ziekenhuis ging ik om de dag. Scheelde ook dat zijn vriendin niet ging (dat vond ik de verantwoordelijkheid van haar kinderen om haar te brengen - en die hadden geen auto).
Mijn antwoord staat los van ziekenhuis vraagstuk.
Knutselkei schreef op 06-09-2026 om 08:41:
Schoonmoeder is net overleden, man en brussen en aantal nichtjes in de buurt hadden schema dat iedere dag iemand kwam kaarten. Ze woonde op 5 minuten afstand dus dat scheelt. Normaal gezien ging hij 2 x per week.
Ik kom bij mijn moeder 2 keer per ongeveer 8 a 10 dagen. Steeds een andere dag. We appen ongeveer 2 x per week. Dit geeft haar ook voldoening. Stuur dan foto of zo met wat ik aan het doen ben of zo.
Zag er tegenop toen ze whattsapp kreeg maar het is verrassend goed uitgepakt. Eerst belde ze meteen achter een berichtje aan ,maar tegenwoordig appt ze terug. En ze stuurt zelf een foto van wat ze heeft gekookt of met bloemstukje heeft gedaan. Dit werkt voor mij heel fijn. Eerst was t dan al gauw een half uur bellen. Nu is het vrijblijvender, tenminste zo voelt het.
Ik ben een poos op zondagochtend geweest en merkte dat dit een verwachting kweekte. Vanaf toen ben ik op verschillende dagen gegaan.
Dat vind ik inderdaad ook zo lastig. Ze hebben bij wijze van spreken al koffie gezet op de derde woensdag als ik de twee weken daarvoor op woensdag kwam.
Marty1984 schreef op 06-09-2026 om 00:01:
Standaard kom ik niet overdreven vaak bij mijn ouders. Gemiddeld elke 6 weken.
Op 't moment dat er met 1 van de 2 gezondheidsgewijs iets is gooi ik elke planning buiten en rij ik 2 à 3 keer per week hun kant of die van een ziekenhuis op. Waarbij ik afstem met de andere ouder en mijn zus dat er elke dag minstens 1 iemand gaat.
Het standaard ziekenhuis waar ze meestal belanden is 1 à 1.5 u met OV van hieruit. Of 45 minuten met de wagen als man zin en tijd heeft om mee te gaan.
Op 't moment dat er iets met schoonmoeder is gaat man zo'n beetje elke dag. Of zijn broer moet ineens zo vriendelijk zijn om een dag over te nemen.
Onze standaard bij ziekte, ziekenhuizen en revalidatie is dus toch echt wel dat ze elke dag "iemand" van ons een uur of 2 zien. En ja, dat vraagt een boel tijd, gerij, planningen omgooien en energie waarvan ik achteraf dolblij ben dat op een bepaald moment stopt, maar so be it. Ze hebben voor mij bij élke ziekenhuisopname vroeger hetzelfde gedaan.De standaard is hier ook dat partner alleen meegaat tijdens het weekend. Op weekavonden gaan we alleen. Kwestie dat de boel thuis hopelijk nog een klein beetje blijft draaien.
Eten doe ik dan weer nadien thuis. Als man tenminste in de supermarkt geraakt is. Want als ik om 7u30 vertrek naar mijn werk, om 16u vanuit mijn werk rechtstreeks doorsjees naar een ziekenhuis en om 21u of later thuiskom is dat het hoofdstuk dat overschiet. Maar als moeder- of vaderlief echt persé naar het ziekenhuisresto zou willen en het past in mijn tijdsmarge ... waarom niet.
Wow. Heel veel respect dat je dit doet. Wat fijn voor je ouders. Maar hoe houd je dit vol? Heb je speciale afspraken met je werk gemaakt?
Euphoria schreef op 06-09-2026 om 09:20:
[..]
Mijn antwoord staat los van ziekenhuis vraagstuk.
Ik heb zelf een maand in het ziekenhuis gelegen terwijl mijn toenmalige echtgenoot precies die maand voor cursus op anderhalf uur afstand in een hotel zat. Mijn moeder lag in die tijd in een revalidatiecentrum (lekker gepland). Ik kreeg dus alleen in het weekend bezoek want doordeweeks vond iedereen het te ingewikkeld. Hoewel ik geen heel sociaal type ben, vond ik dat wel karig. Op mijn beurt laat ik dus ook geen mensen dagenlang alleen liggen in een ziekenhuis.
TrefleQ schreef op 06-09-2026 om 00:38:
'Als de schoonouder vaak maar 1 keer per week iemand ziet die er niet is om te werken, en die persoon blijft dan ook nog maar kort dan snap ik wel dat dat nogal eenzaam is.'
Tja, maar dan is het nog steeds niet jóuw verantwoordelijkheid om dat op te lossen.
Je kunt elke dag gaan en eten en blijven slapen als je dat zelf wilt natuurlijk. Ook als het eigenlijk niet uitkomt en je vanalles om moet gooien kun je dat met liefde doen.
Maar To, haar man, haar gezin, vinden het te veel, te belastend. En ja, wat dan ook al dan niet normaal zou zijn: langere tijd over je grenzen heen gaan is niet goed. En dan kun je dus minder doen dan wat de ander, en mogelijk jijzelf, eigenlijk zou willen doen.
Ja, ik vraag me af of ik hier niet te hard in sta. Ik denk dus (en wellicht denk ik hier later aan terug en schaam ik me dood vanwege de onwetendheid en het gebrek aan inlevingsvermogen) schoonouder is een volwassen persoon, die mentaal nog prima in orde is maar lichamelijk flink wat tegenslagen heeft gehad. Dan moet je nu je leven zo gaan inrichten waarbij je om leert gaan met de beperkingen en je nog wel een fijn leven hebt. Waarbij vrienden, familie en de gezinnen van je kinderen onderdeel uitmaken van jouw leven, maar niet je gehele levensinvulling zijn. We spreken veel over het verlies, er mag gerouwd worden om de oude situatie, we snappen dat dit tijd vraagt en dat er nu meer steun nodig is. We proberen ook wat gezelligheid te brengen. Het eindigt altijd met de vergelijking met anderen waarbij de kinderen wel blijven eten, die vaker langskomen etc.
'Wow. Heel veel respect dat je dit doet.'
Als iemandzoveel tijd wil en kan investeren: fijn voor de ouder en fijn voor jezelf dat het kan.
Maar zo nee, dan heb ik minstens zoveel respect voor mensen die ondanks (sociale) druk hun eigen grenzen bewaken en níet (zo) vaak gaan. Dat vraagt soms ook lef en moed.
Mijn vader kun je omschrijven als een moeilijke man. Wij hebben daar in huiselijke kring al allerlei diagnoses op losgelaten (en we hebben zelf ook een bingokaart vol aan stoornissen). Hij is vooral ook heel teleurgesteld door de pech die hij heeft met zijn gezondheid. Dan breng ik hem wel even wat realiteitszin bij, 60+ jaar alcoholist en desondanks mag hij volgend jaar 80 kaarsjes uitblazen. Dat is nogal een prestatie die zelfs mensen met een gezonde levensstijl, die bijv wel eens bruin brood of een appel eten, niet altijd neerzetten.
Maar ja, ik wil geen spijt krijgen over dat ik te weinig heb gedaan. Die man is ook product van zijn eigen opvoeding en de tijd waarin hij heeft geleefd. En hij gaat niet meer veranderen, dit is het, dus ik doe mijn best en soms een beetje meer.
Ik hoop zo dat ik later op mijn oude dag gewoon dankbaar kan zijn vooor de hulp en het bezoek wat ik ontvang, in plaats van zeuren dat het niet genoeg is. Je oogst ook wat je zelf al dan niet gezaaid hebt.
MMcGonagall schreef op 06-09-2026 om 10:04:
Mijn vader kun je omschrijven als een moeilijke man. Wij hebben daar in huiselijke kring al allerlei diagnoses op losgelaten (en we hebben zelf ook een bingokaart vol aan stoornissen). Hij is vooral ook heel teleurgesteld door de pech die hij heeft met zijn gezondheid. Dan breng ik hem wel even wat realiteitszin bij, 60+ jaar alcoholist en desondanks mag hij volgend jaar 80 kaarsjes uitblazen. Dat is nogal een prestatie die zelfs mensen met een gezonde levensstijl, die bijv wel eens bruin brood of een appel eten, niet altijd neerzetten.
Maar ja, ik wil geen spijt krijgen over dat ik te weinig heb gedaan. Die man is ook product van zijn eigen opvoeding en de tijd waarin hij heeft geleefd. En hij gaat niet meer veranderen, dit is het, dus ik doe mijn best en soms een beetje meer.
Ik sla even aan op dat 60+ jaar alcoholist.
Ik ga mijn petje niet afdoen voor het feit dat jij dat ondanks alles tolereert. Daarvoor bestaan immers geen regels. Ik heb voor eigen gezondheid een grens getrokken. En mij doet dat veel en veel beter dan in die situatie (dat contact) te blijven hangen. Ik doe een petje af voor het feit dat ik voor mezelf en mijn eigen gezin heb gekozen.
Ik heb geen energie meer over voor mensen die zichzelf dit aandoen.