Hoe vaak op visite bij alleenstaande (schoon)ouder?

Frogger schreef op 06-09-2026 om 09:55:

[..]

Ja, ik vraag me af of ik hier niet te hard in sta. Ik denk dus (en wellicht denk ik hier later aan terug en schaam ik me dood vanwege de onwetendheid en het gebrek aan inlevingsvermogen) schoonouder is een volwassen persoon, die mentaal nog prima in orde is maar lichamelijk flink wat tegenslagen heeft gehad. Dan moet je nu je leven zo gaan inrichten waarbij je om leert gaan met de beperkingen en je nog wel een fijn leven hebt. Waarbij vrienden, familie en de gezinnen van je kinderen onderdeel uitmaken van jouw leven, maar niet je gehele levensinvulling zijn. We spreken veel over het verlies, er mag gerouwd worden om de oude situatie, we snappen dat dit tijd vraagt en dat er nu meer steun nodig is. We proberen ook wat gezelligheid te brengen. Het eindigt altijd met de vergelijking met anderen waarbij de kinderen wel blijven eten, die vaker langskomen etc.

Dit is echt heel naar gedrag. En zeker als je bedenkt dat schoonouder dus vrijwel dagelijks iemand over de vloer heeft die géén zorgprofessional is.
Voor jou en je man: leer je schuldgevoel te verdragen en geef niet toe. Je doet meer dan genoeg. Je moet juist beter voor jezelf zorgen. Want dit is niet alleen een belasting in tijd, maar juist ook een mentale belasting. Het is niet leuk om voor iemand te zorgen (want dat doe je dan toch) die hierop reageert met verwijten

#doingthatandgotthet-shirt

Mijn sibling en ik wisselen het af: we gaan om de week en dus is er elke week bezoek van één van ons. Ouder ontvang daarnaast ook nog wel eens bezoek van kennissen, maar niet dagelijks. Woont in een verpleeghuis, dus niet "geïsoleerd". Is dat leuk? Nee. Maar ouder vond het leven eigenlijk nooit heel erg leuk. En mijn bezoek gaat dat niet veranderen.

In het WMO-verslag van mijn vader stond iets als ‘Meneer geeft aan dat zijn kinderen komen als hij ze belt, maar hij zou liever zien dat ze spontaan en vaker langskomen.’ Dat kregen we vervolgens onder onze neus geduwd dus ook hier dat soort manipulatieve verwijten. Ik ben daar wel gevoelig voor, maar niet zo erg dat ik dan vaker ga, maar mijn zus wordt er alleen maar minder attent door

Waar ik (ook) moeite mee heb, zijn verwijten aan dat ene kind dat veel minder of niets doet voor de ouder(s) dan de andere(n). Ik vind sowieso dat kinderen geen verplichtingen naar hun ouders hebben puur om het feit dat het hun ouders zijn (er kunnen genoeg andere redenen zijn waarom dat wél zo zou zijn). Maar daarnaast is het heel moeilijk om genoeg te weten van de onderlinge verstandhouding tussen de ouder en dat ene kind om te oordelen over de inzet van dat kind.

Ik ging ( voor ik zelf ziek werd ) om de week op vrijdag naar mijn schoonmoeder.  En om de dag als ze weer eens met schoonzus in de clinch lag. Meestal hadden ze het binnen een week weer bijgelegd , maar elke 2 maanden herhaalde dat patroon zich en kon ik weer vaker opdraven. Man had zelden tijd , drukdrukdruk. Inmiddels is ze overleden en heeft hij daar best wel spijt van. Ik heb zeker in het laatste  jaar diepe gesprekken met schoonmoeder gehad , ze heeft meermaals haar hart bij me uitgestort en ik weet nu dingen ( hele nare dingen ) over haar leven . Had ik liever niet geweten want ik kan dat niet met man en schoonzus delen. Maar goed. Zij was zielsgelukkig als ik kwam en dat was het belangrijkste. 

Eigen moeder ging ik elke week . Voor ik ziek werd. Daarna werd het me te zwasr en hebben we het nu verdeeld ( boodschappen   doen en kleine mantelzorg klusjes) met de andere kinderen en 2 kleinkinderen.  Tot die tijd deden zus en ik alles. Dus ik doe nu 1 x in de maand de mantelzorg ongeveer en ga soms tussendoor nog even heen voor een kop koffie  en een klein klusje.  We bellen wel ongeveer  1 à 2 keer per week met elkaar.

CharlieB schreef op 06-09-2026 om 11:40:

[..]

Wie vraagt jou dat te doen dan? Ik begrijp je reactie hierop niet helemaal.

Er schreef iemand dat die veel respect had
voor alle inspanningen.

Aanvulling:
ik heb het nagekeken en het ging om een andere forummer. Ik heb op de verkeerde gereageerd. Sorry. 

Rekenenisleuktaalook schreef op 06-09-2026 om 11:42:

[..]

Ik heb me voorgenomen dat gewoon te zijn; dankbaar.

Ja, ik ook! Maar ben soms bang dat ik misschien toch alsnog verzuurd raak, maar ja, daar ben je toch echt zelf bij.

Mijn ervaring is dat hoe vaak je ook komt bij ouders of schoonouders, ze het altijd te weinig vinden  

Kijk vooral hoeveel tijd je zelf hebt. Elke week zou ik wel te veel vinden. 

Wij gaan naar vriend zijn vader gemiddeld eens in de twee maanden. Het is een flink stuk reizen. En ja natuurlijk vindt hij dat te weinig maar vriend belt wel 3 x per week ongeveer. Hij is ook nog prima in staat om deze kant op te komen maar dat doet hij bijna nooit.

Ik ging om de week naar mijn vader. Hij vroeg er nooit om maar hij keek er wel naar uit even samen bakkie doen. Soms moest ik het wel echt even inpassen maar het voelde nooit teveel. En ooooh wat had ik dit nog steeds graag gedaan maar helaas hij is er niet meer.

Ik vind dat er hier best wel veel reageren met een toon , dat ouder maar blij mag zijn dat ze komen, klinkt soms heel naar. Ik weet natuurlijk niet hoe de band is en hoe ouder altijd is geweest. 
Maar hoop je dat je eigen kinderen ( als je die hebt) ook op die manier met je omgaan?
Mis bij sommigen echt het empathisch vermogen dat je wel hun kind bent waar ze van houden en die nummer 1 is in hun leven, over het algemeen.

Mika2024 schreef op 06-09-2026 om 17:10:

Ik ging om de week naar mijn vader. Hij vroeg er nooit om maar hij keek er wel naar uit even samen bakkie doen. Soms moest ik het wel echt even inpassen maar het voelde nooit teveel. En ooooh wat had ik dit nog steeds graag gedaan maar helaas hij is er niet meer.

Ik vind dat er hier best wel veel reageren met een toon , dat ouder maar blij mag zijn dat ze komen, klinkt soms heel naar. Ik weet natuurlijk niet hoe de band is en hoe ouder altijd is geweest.
Maar hoop je dat je eigen kinderen ( als je die hebt ook op die manier met je omgaan?
Mis bij sommigen echt het empathisch vermogen dat je wel hun kind bent waar ze van houden en die nummer 1 is in hun leven, over het algemeen.

Tja, zelf zestig, ouder vijfentachtig, en hoe vaak ik ook kom, het is nooit genoeg. Dat gezeur, maakt dat ik afstand neem. 

Als ik binnenkom zeg ik tegenwoordig ook hoelaat ik weet zal gaan. Doe ik dat niet dan is er altijd nog iets wat ik even moet zien, doen of horen. Ik ga er altijd heen met een idee waar ik de grens ga leggen. Anders ga ik om 19:00 uur een bakkie doen en ben ik niet voor bedtijd thuis....

Moet ineens aan mijn vader denken. Het was vaste prik dat we elke zondagmiddag op visite gingen bij zijn (alleenstaande) vader. Dat was dus 'op visite', als er klusjes waren kwam mijn vader door de week ook nog. 

Hooguit 2 x per jaar gingen we op zondagmiddag naar het strand en dan ging mijn vader s ochtends bij opa op de koffie om te zeggen dat we naar het strand gingen. Als hij dan wegging riep opa: 'Kom je nou vanmiddag niet?' 

Damoontje schreef op 06-09-2026 om 17:26:

Moet ineens aan mijn vader denken. Het was vaste prik dat we elke zondagmiddag op visite gingen bij zijn (alleenstaande) vader. Dat was dus 'op visite', als er klusjes waren kwam mijn vader door de week ook nog.

Hooguit 2 x per jaar gingen we op zondagmiddag naar het strand en dan ging mijn vader s ochtends bij opa op de koffie om te zeggen dat we naar het strand gingen. Als hij dan wegging riep opa: 'Kom je nou vanmiddag niet?'

Ja dat was bij mijn ouders ook, mijn moeder ging op zaterdagmiddag naar haar moeder en mijn vader op zondagochtend naar zijn moeder. Jarenlang. Mijn moeder gaf  laatst aan er regelmatig zo tegenop gezien te hebben dat ze huilend er naar toe reed. 
Toen mijn schoonvader overleed,27 jaar geleden wilde schoonmoeder ook dat kinderen elke zondag kwamen. In het begin deed ik dat nog maar later ben ik afgehaakt. Het voelde zo als een verplichting in het drukke jonge gezin. Man ging wel bijna elke week tot ze vorige maand overleed. Ik wil dat niet met de kinderen en doe dit dus ook niet bij mijn moeder. 

Mika2024 schreef op 06-09-2026 om 17:10:

(...)

Ik vind dat er hier best wel veel reageren met een toon , dat ouder maar blij mag zijn dat ze komen, klinkt soms heel naar. Ik weet natuurlijk niet hoe de band is en hoe ouder altijd is geweest.
Maar hoop je dat je eigen kinderen ( als je die hebt) ook op die manier met je omgaan?
Mis bij sommigen echt het empathisch vermogen dat je wel hun kind bent waar ze van houden en die nummer 1 is in hun leven, over het algemeen.

Je weet inderdaad niet hoe de band is. Dus alles achter het woord 'maar' had je beter voor je kunnen houden. En niet empathisch? Als ik dat niet was, dan had ik nooit al die dingen voor mijn ouder gedaan!
En nee, ik sta ik niet op nummer 1 bij ouder. Als ik 'ns een keer iets niet doe op de manier die ouder zint, krijg ik gerust een grauw en een snauw. Het is nooit genoeg - en zo is het altijd geweest. Ook toen ouder nog jonger was. Ook toen moest alles wijken voor de behoeftes van de ouder. Naar mij werd niet gekeken, of ik het allemaal nog wel aankon, met alle dingen die voor de ouder moesten gebeuren.
Dus prijs jezelf gelukkig zou ik zeggen.
De erfenis van mijn opvoeding heb ik maar niet doorgegeven aan mijn (niet-bestaande) kinderen.