Het moeilijkste gesprek uit mijn leven…
… zal ik binnenkort moeten gaan voeren.
Ik ben al heel lang samen (+/- 15 jaar) met mijn vriend, we hebben samen een kind en het leuk voor elkaar. Wonen in een fijn huis, in een wijk waar we allebei niet uit willen. Doen beiden werk wat we leuk vinden. Hebben het prima samen, natuurlijk af en toe irritaties (die soms te hoog oplopen omdat we er eerst beiden niks over zeggen tot de bom ‘ontploft’), maar zodra dit uitgepraat is is het weer goed. We kunnen enorm hard met elkaar lachen, en elkaar steunen in moeilijke periodes. Ik was erg jong toen we een relatie kregen, als ik nu terug kijk te jong (ik ben halverwege de 30).
Zo’n 2 jaar geleden zijn we in relatietherapie gegaan omdat we veel ruzie en spanningen thuis hadden. Ik heb toen aangegeven dat ik twijfelde over de relatie, ik had een – is dit het – gevoel. Vriend schrok daar van, want hij heeft deze twijfel door de eerdere jaren heen wel eens gehad maar was er juist op dat moment echt van overtuigd dat ik de vrouw in zijn leven ben. Met therapie hebben we anders leren communiceren en zijn we tot de conclusie gekomen samen verder te willen.
Maar nu… vorig jaar hebben we weer een pittige periode gehad. Ik stond op het punt om weg te gaan, maar toen kreeg hij een ongeluk waardoor hij enkele maanden uit de running is geweest. Ik kon niet weg. De tijd dat hij uit de running was ging het eigenlijk best goed, het was voor mij duidelijk dat alles qua huishouden en kind op mijn schouders terecht kwam, en hij deed erg zijn best om positief in de situatie te blijven staan. We kabbelden voort.
De laatste tijd ben ik weer veel aan het piekeren en slaap ik slecht hierdoor. Ben ik nog gelukkig in deze relatie? Wil ik zo nog 20 jaar verder? Op beide vragen is het antwoord overduidelijk nee. Ik voel me eenzaam in de relatie. Zie hem als een vriend, niet meer als mijn partner. De aantrekkingskracht is weg voor mij. Als we uit elkaar zijn zal ik op zoek moeten naar een ander huis, niet makkelijk in deze tijd. Ik sta ingeschreven bij een woningbouwvereniging, en heb de laatste weken wat gereageerd op huizen. Het biedt niet veel perspectief als je ziet dat je op plek 100+ terecht komt na een reactie op een huis. Particulier huren is op dit moment geen optie i.v.m. salaris. Ik zal ander werk moeten vinden voor meer dagen als ik nu werk, helaas is uren ophogen bij mijn huidige werkgever geen optie.
Vriend merkt ook dat ik me afsluit en vroeg gisteravond wat er aan de hand is. Helaas zat hij al aardig in emotie waardoor er naar mijn idee een rustig gesprek niet mogelijk was. Ik heb aangegeven dat ik veel aan mijn hoofd heb en aan over bepaalde zaken aan het nadenken ben. Hij gaf aan dat hij graag wil dat ik praat met hem en er samen uit willen komen. Heel lief, maar er samen uitkomen wil ik niet!
Binnenkort zal ik dus het moeilijkste gesprek van mijn leven moeten gaan voeren. Ik weet dat ik hem heel veel pijn ga doen, en dat breekt me. Wat doe ik onze zoon aan? Hij zal ook moeten wennen aan ons niet meer samen te zien en uiteindelijk in twee huizen te wonen. Maar moet ik dan voor zoon bij vriend blijven en zelf ongelukkiger worden?
Sorry voor het enorm lange verhaal, ik vind het zo lastig. Wilde even mijn ei kwijt.
Voor mensen het vragen: nee, er is absoluut niemand anders in het spel waardoor ik nu niet meer wil, laten we dat voorop stellen.
Yumi schreef op 10-01-2026 om 13:02:
[..]
Dit
Als kind voel je echt wel aan dat ouders ongelukkig zijn.
Daarnaast mag je hopen dat de ouders zich kunnen beheersen en geen ruzie maken waar de kinderen bij zijn. Waarbij geschreeuw onnodig is, een ondertoon vangen ze ook wel op....
Nee hoor. Je voelt als kind echt niet altijd aan dat ouders ongelukkig zij . Mijn ouders hadden nooit ruzie. De scheiding kwam voor mijn broers en mij als een donderslag bij heldere hemel.
Due-scimmie schreef op 10-01-2026 om 13:09:
[..]
Nee hoor. Je voelt als kind echt niet altijd aan dat ouders ongelukkig zij . Mijn ouders hadden nooit ruzie. De scheiding kwam voor mijn broers en mij als een donderslag bij heldere hemel.
Jij en je ouders zijn de norm voor heel Nederland?
Of denk je dat het mogelijk is dat de onderlinge irritaties zo hoog op kunnen lopen, dat je als kind zijnde er angstig van kunt worden? Ik was blij dat ze uit elkaar gingen, maar het heeft me nog wel de nodige therapie gekost. Ondanks de therapie ben ik gevoelig gebleven voor stemmingen en hoor ik al snel dat iemand niet lekker in zijn vel zit, zelfs bij een kort telefoontje pik ik dat op.
Er is geen standaard voor ouders in scheiding iedereen gaat er anders mee om, ook kinderen.
Due-scimmie schreef op 10-01-2026 om 13:08:
[..]
Uhm ja. Als kind vraag je er niet om. Als ouder heb je een bepaalde verantwoordelijk voor de kinderen die je krijgt zo simpel is dat. Als kind hoef je hierin niet de wens van je ouders voorop te stellen in mijn ogen, dat klopt niet met de natuurlijke rangorde.
Mijn ouders zijn bij elkaar gebleven voor mij. Zodra ik de kans kreeg ben ik uit huis gegaan, toen ik verkering kreeg vroegen ze waarom we altijd bij de ouders van mijn vriend waren en nooit bij hun.
Heel simpel omdat de sfeer koud, steenkoud was. Ze hadden nooit ruzie, dat klopt, maar gezelligheid was er ook niet.
Ze hadden echt veel eerder uit elkaar moeten gaan.
Alice12 schreef op 07-01-2026 om 12:52:
[..]
Maar hoe kunnen mannen zulke kinderen zijn? Is dat omdat hun vrouw alles wel regelt? Of opvoeding? In beiden gevallen zullen vrouwen aan de bak moeten.
Hun bewuste en soms onbewuste overtuiging dat het de taak van hun vrouw is om het huis schoon te houden.
De oorzaak hiervan kan de opvoeding zijn maar omdat het een maatschappelijke overtuiging is, kan hij het ook in zijn volwassen leven ergens hebben opgepikt.
Due-scimmie schreef op 10-01-2026 om 13:09:
[..]
Nee hoor. Je voelt als kind echt niet altijd aan dat ouders ongelukkig zij . Mijn ouders hadden nooit ruzie. De scheiding kwam voor mijn broers en mij als een donderslag bij heldere hemel.
Ik denk dat kinderen het misschien merken als de ouders vroeger wel vrolijk/vriendelijk/gezellig waren.
Als de sfeer al slecht is vanaf de babytijd, of heel langzaam verandert, hebben kinderen het misschien niet door.
Denk ik.
Yumi schreef op 10-01-2026 om 13:20:
[..]
Jij en je ouders zijn de norm voor heel Nederland?
Dat zeg ik niet. Ik reageer op het feit dat er geschreven wordt dat je als kind wel voelt dat je ouders ongelukkig zijn, dat is dus niet altijd zo.
En dat ligt ook aan hoe oud de kinderen zijn denk ik of ze daar überhaupt mee bezig zijn. Ik was daar als 10 jarige niet mee bezig.
In mijn omgeving toch wel scheidingen meegemaakt die heel gelukkig leken, niet alleen voor de buitenwereld, en dat 1 van de partners (vaak een man) ineens scheiding aanvroeg omdat het huwelijk niet goed meer voelde en dan ineens heel snel een nieuwe partner hadden. Dus het is niet altijd zo dat de ouders ongelukkig waren alleen eentje stiekem wel