Geen klik met vriendinnen van zoons

je voelt je dus al langer alleen binnen je gezin en hebt als norm in je hoofd dat je gezin op 1 staat. En dan heb je andersom niet het gevoel dat zij jou op 1 hebben. Je hoopte misschien dat een schoondochter een goede remedie zou kunnen zijn tegen deze eenzaamheid en dat het oude gezin weer dichterbij elkaar kon komen. Ongeveer. Vat ik dat goed samen?

dan snap ik best dat je extra teleurgesteld bent dat je bedachte oplossing niet zo uitpakt. 

Maar de mensen die die oplossing moesten bieden zijn daar niet over geïnformeerd en ook niet op uitgezocht. Dus dat kan je ze niet verwijten. Kan het zijn dat je een beetje extra teleurgesteld/streng naar ze kijkt hierdoor? Daarbij; er kan best nog wat groeien qua klik, maar misschien ook niet. 
Een ding weet ik vrij zeker; hoe meer je dit gaat forceren, hoe groter de afstand die ze (inclusief je zoons, mogelijk) waarschijnlijk gaan nemen. 

Probeer echt wat meer je eigen leven vorm te geven. Veel ouders moeten opnieuw leren samenleven als de kinderen uit huis of uithuizig zijn. zeker als een van de ouders meer op binnenshuis gericht was en de ander meer buitenshuis. Was dat bij jullie ook het geval? Er verandert het meest voor degene die binnenshuis alles draaiende hield.

Jij met je man; hebben jullie daarover gepraat? Kan dat?

Maar ook daarbuiten kun je verbinding zoeken en het lijkt me verstandig. Mijn ex-schoonmoeder, waar jouw verhaal me aan doet denken, is uiteindelijk wat cursussen gaan doen waardoor ze er ook op uit ging met die mensen. Daar zijn nieuwe vriendschappen ontstaan. 
Ik hoop dat je je weg vind. Ik vind het sneu dat je zo eenzaam bent en hoop dat je de sleutel vindt.

Overigens ken ik een hoop schoonmoeders die doen alsof ze hartstikke dik zijn met hun schoondochters en daar best veel mee samen doen. Maar dat gaat ook niet zelden zonder strijd of gedoe of mensen die zich verplicht of gepasseerd voelen of andere ingewikkeldheid. Probeer die verhalen van de mensen om je heen ook wat te relativeren. Misschien is het allemaal rozengeur en maneschijn, maar dikke kans dat ook daar wel eens gedoe is

Nou Regenbui, als ik andere reactie`s van je lees, ben ik blij dat je niet de schoonmoeder van mijn kinderen bent….

Ga eens wat doen met alle reaktie`s in plaats van jezelf zielig en Alleen te vinden.

Je klinkt als mijn schoonmoeder. Ook die had het idee dat de band met mijn man zou verbeteren als hij maar een partner kreeg die hem zou leren dat familie op 1 staat. Dat viel natuurlijk vies tegen. Na teleurstelling op teleurstelling aan haar kant werd de sfeer steeds venijniger. Op een dag gooide ze mij voor de voeten dat het niet eerlijk was dat ik wel naar mijn ouders ging, maar man niet even vaak naar haar. Ik heb haar gezegd dat ze dat met man moest bespreken. Waarop ze vond dat dat mijn taak was, om hem normale omgangsvormen aan te leren. Ik heb geantwoord dat man 35 was, dat hij 30 was toen ik hem leerde kennen. En dat wat mij betreft de tijd van opvoeden ruim verstreken was voordat ik hem leerde kennen. Dus als ze vond dat de opvoeding mislukt was dat ze de schuld in ieder geval niet bij mij moest neerleggen. 

Ik snap dat ze er verdriet van heeft dat de band met haar zoon niet is wat ze ervan had gehoopt. En ik gun haar dat zeker. Maar dat ze zo de schuld bij mij neerlegt, de constante druk en de venijnige opmerkingen hebben er wel voor gezorgd dat de afstand nu nog veel groter is. Man kan niet voldoen aan haar droombeeld en voelt een enorme druk die hij vermijd. En ik heb geen zin om iedere keer de zwarte piet toegespeeld te krijgen.

Het zou mij niks verbazen als dat jouw toekomstbeeld wordt. Want zowel je zonen als hun vriendinnen voelen ongetwijfeld feilloos aan dat ze niet aan jouw ideaal kunnen voldoen. En het is alleen nog maar wachten tot ze meer afstand nemen.

Jillz schreef op 25-08-2026 om 22:11:

Je klinkt als mijn schoonmoeder. Ook die had het idee dat de band met mijn man zou verbeteren als hij maar een partner kreeg die hem zou leren dat familie op 1 staat. Dat viel natuurlijk vies tegen. Na teleurstelling op teleurstelling aan haar kant werd de sfeer steeds venijniger. Op een dag gooide ze mij voor de voeten dat het niet eerlijk was dat ik wel naar mijn ouders ging, maar man niet even vaak naar haar. Ik heb haar gezegd dat ze dat met man moest bespreken. Waarop ze vond dat dat mijn taak was, om hem normale omgangsvormen aan te leren. Ik heb geantwoord dat man 35 was, dat hij 30 was toen ik hem leerde kennen. En dat wat mij betreft de tijd van opvoeden ruim verstreken was voordat ik hem leerde kennen. Dus als ze vond dat de opvoeding mislukt was dat ze de schuld in ieder geval niet bij mij moest neerleggen.

Ik snap dat ze er verdriet van heeft dat de band met haar zoon niet is wat ze ervan had gehoopt. En ik gun haar dat zeker. Maar dat ze zo de schuld bij mij neerlegt, de constante druk en de venijnige opmerkingen hebben er wel voor gezorgd dat de afstand nu nog veel groter is. Man kan niet voldoen aan haar droombeeld en voelt een enorme druk die hij vermijd. En ik heb geen zin om iedere keer de zwarte piet toegespeeld te krijgen.

Het zou mij niks verbazen als dat jouw toekomstbeeld wordt. Want zowel je zonen als hun vriendinnen voelen ongetwijfeld feilloos aan dat ze niet aan jouw ideaal kunnen voldoen. En het is alleen nog maar wachten tot ze meer afstand nemen.

Ik heb me voorgenomen om nooit venijnige opmerkingen te maken naar (toekomstige) schoonkinderen. En tot nu toe lukt dat heel goed. 

Zelf bij tijden heel wat te verduren gehad. 

Toen ik net bij schoonouders over de vloer kwam was er in hun gezin nog geen ruimte voor iemand van buiten het gezin met andere ideeën en gewoonten. Zodra hun zoon iets wilde doen of deed dat niet in hun straatje paste moest dat wel van mij zijn gekomen. 

Pas na ons trouwen en toen er kinderen kwamen werd dat iets beter. Nu ze of zijn en echt wat aftakelen komt het venijn terug. Ik ben in schoonmoeders ogen niet gedienstig genoeg. Dat ik een eigen leven opeis binnen onze relatie, maakt mij in haar ogen te feministisch en dat moet vaker dan eens benoemd worden. 

Sinds twee kinderen zijn uitgevlogen en de derde ook 20+ is ben ik 4 uur meer gaan werken. Ze maakt zich zorgen over mijn huishouden, en vindt het ongehoord dat haar zoon dus ook regelmatig moet stofzuigen. 

Sparkle schreef op 25-08-2026 om 15:27:

Ach jeetje Regenbui67, ik vind het verdrietig om te lezen dat je je best wel alleen voelt binnen je gezin. Je mist een stukje verbinding en daar mag je best wel verdrietig om zijn.

Maar ik zou echt niet opgeven, probeer ook eens iets 1 op 1, met allebei de meiden apart te doen. Probeer de leuke kanten van hen te ontdekken, met oprechte interesse, door bijvoorbeeld door te vragen over hun werk of hobby's, leer ze kennen, zonder er iets voor terug te verwachten. Zeg tegen ze dat je er altijd voor ze bent, dat ze op je kunnen terugvallen. En dat je bang bent dat jouw opmerkingen over dit weekend, misschien te hard bij ze binnenkomen, en dat je dat zo niet bedoelde.
Maar dat je het gewoon moeilijk hebt en dat je hoopt dat ze begrijpen dat het voor jou ook zoeken is nu de jongens uit huis zijn, en dat je ze juist heel graag in je armen wilt sluiten. Of misschien dat je ze al in je armen hebt gesloten, maar niet goed weet hoe dit te uiten.

Als to zijnde zou ik juist de één op één met haar zoons opzoeken. 

Ik ben al 12,5 jaar samen met mijn man en heb hier nog steeds geen behoefte aan met mijn schoonmoeder. En ik zie dat andersom bij de partner van mijn broers ook niet. Maar verder is mijn band met schoonmoeder prima maar het is geen vriendin van me en die behoefte is er ook niet. En een moeder heb ik al.

Ambra schreef op 25-08-2026 om 17:12:

[..]

Ik heb het gevoel dat de schoondochters van TO niet echt als familie voelen. Vanuit beide kanten niet.

Laat onverlet dat ik klaar wil staan voor wie mijn hulp nodig heeft, als ik die kan geven wil ik dat best doen.

Maar dan vanuit het gevoel van mens zijn, niet vanuit familie zijn. Mogelijk komt dat ook omdat ik schoonfamilie nooit echt als eigen heb kunnen voelen ( heb twee sets schoonouders gehad met bijbehorende kinderen). Ik weet dus ook niet of ik de partners van mijn kinderen ooit als familie ga beschouwen. Tot op heden heb ik nog niet echt kunnen oefenen daarmee wegens gebrek aan partners van kinderen. Wel eens ' verkeringen' langs zien komen maar dat is toch anders.

Ik denk dat je gelijk hebt dat die schoondochters nu niet als familie voelen. Dat gevoel moet groeien, en misschien groeit het wel helemaal niet. De opmerkingen van TO helpen daar inderdaad niet echt bij.

Mijn eigen schoonouders waren ook af en toe niet makkelijk, maar voelden wel als familie. Maar ik snap dat dat voor iedereen anders is.

Wat jij zegt over het oefenen met partners van je kinderen. Voor mij is er wel een verschil met iedereen helpen, vanuit het gevoel van mens zijn, maar ik denk dat mijn situatie zo anders is, dat ik dan misschien te veel denk vanuit mijn situatie, door het overlijden van mijn dochter. Na haar overlijden was er eigenlijk geen keuze, mijn schoonzoon bleef achter met kleine kinderen. Met onbetaald verlof en later tijdelijk minder werken, sta je elkaar bij. Qua werk en tijd, zou ik dit nooit voor iedereen doen, ook voor hele goede vrienden niet.

Sparkle schreef op 26-08-2026 om 09:25:

[..]

Ik denk dat je gelijk hebt dat die schoondochters nu niet als familie voelen. Dat gevoel moet groeien, en misschien groeit het wel helemaal niet. De opmerkingen van TO helpen daar inderdaad niet echt bij.

Mijn eigen schoonouders waren ook af en toe niet makkelijk, maar voelden wel als familie. Maar ik snap dat dat voor iedereen anders is.

Wat jij zegt over het oefenen met partners van je kinderen. Voor mij is er wel een verschil met iedereen helpen, vanuit het gevoel van mens zijn, maar ik denk dat mijn situatie zo anders is, dat ik dan misschien te veel denk vanuit mijn situatie, door het overlijden van mijn dochter. Na haar overlijden was er eigenlijk geen keuze, mijn schoonzoon bleef achter met kleine kinderen. Met onbetaald verlof en later tijdelijk minder werken, sta je elkaar bij. Qua werk en tijd, zou ik dit nooit voor iedereen doen, ook voor hele goede vrienden niet.

Wat een ontzettend verlies Sparkle.. ik snap dat het dan totaal anders ligt..

Vreselijk sparkle 

Sparkle schreef op 26-08-2026 om 09:25:

[..]

Met onbetaald verlof en later tijdelijk minder werken, sta je elkaar bij. Qua werk en tijd, zou ik dit nooit voor iedereen doen, ook voor hele goede vrienden niet.

Wat verdrietig Sparkle en ik begrijp dat dit een andere situatie is.

Toch zou ik dit ook voor hele goede vrienden doen (als mijn financiën dit zouden toelaten uiteraard en ikzelf niet in de problemen zou komen), want ik heb zulke geweldige vrienden die mij ook door mijn meest moeilijke periode hebben getrokken (van ongeneeslijk ziek zijn).

Sterker nog, zij zijn voor mij nóg belangrijker en waardevoller dan sommige familieleden en ook voor hen zou ik álles doen wat binnen mijn macht ligt. 🥰

Ik zou, als ik TO was, ook meer gaan investeren in contacten buiten het gezin, want zoals ik het lees onderschat zij ook hoe ontzettend waardevol vrienden kunnen zijn.

En ik blijf erbij, hoe vreselijk cliché ook, zorg dat je gelukkig bent met jezelf, want ik vind het nogal wat om een ander verantwoordelijk te maken voor jouw geluk, zeker een kind!

Kampeerder schreef op 25-08-2026 om 22:51:

[..]

Ik heb me voorgenomen om nooit venijnige opmerkingen te maken naar (toekomstige) schoonkinderen. En tot nu toe lukt dat heel goed.

Zelf bij tijden heel wat te verduren gehad.

Toen ik net bij schoonouders over de vloer kwam was er in hun gezin nog geen ruimte voor iemand van buiten het gezin met andere ideeën en gewoonten. Zodra hun zoon iets wilde doen of deed dat niet in hun straatje paste moest dat wel van mij zijn gekomen.

Pas na ons trouwen en toen er kinderen kwamen werd dat iets beter. Nu ze of zijn en echt wat aftakelen komt het venijn terug. Ik ben in schoonmoeders ogen niet gedienstig genoeg. Dat ik een eigen leven opeis binnen onze relatie, maakt mij in haar ogen te feministisch en dat moet vaker dan eens benoemd worden.

Sinds twee kinderen zijn uitgevlogen en de derde ook 20+ is ben ik 4 uur meer gaan werken. Ze maakt zich zorgen over mijn huishouden, en vindt het ongehoord dat haar zoon dus ook regelmatig moet stofzuigen.

Ik heb ook zo'n schoonmoeder.  Gezellig, not. 

Kersje schreef op 26-08-2026 om 17:13:

[..]

Wat verdrietig Sparkle en ik begrijp dat dit een andere situatie is.

Toch zou ik dit ook voor hele goede vrienden doen (als mijn financiën dit zouden toelaten uiteraard en ikzelf niet in de problemen zou komen), want ik heb zulke geweldige vrienden die mij ook door mijn meest moeilijke periode hebben getrokken (van ongeneeslijk ziek zijn).

Sterker nog, zij zijn voor mij nóg belangrijker en waardevoller dan sommige familieleden en ook voor hen zou ik álles doen wat binnen mijn macht ligt. 🥰

Ik zou, als ik TO was, ook meer gaan investeren in contacten buiten het gezin, want zoals ik het lees onderschat zij ook hoe ontzettend waardevol vrienden kunnen zijn.

En ik blijf erbij, hoe vreselijk cliché ook, zorg dat je gelukkig bent met jezelf, want ik vind het nogal wat om een ander verantwoordelijk te maken voor jouw geluk, zeker een kind!

Wat verdrietig, Kersje,  dat je gezondheid je zo in de steek laat. Het is heel fijn dat ermensen om je heen zijn die je met alles steunen en die je in zo’n hele moeilijke tijd hebben geholpen. 

En ik ben het zeker met je eens, het is inderdaad een cliché, maar zo waar. Het geluk moet je zeker in de eerste plaats in jezelf zoeken en je kinderen moet je daar niet verantwoordelijk voor maken. 

Maar aan de andere kant begrijp ik TO ook heel goed. Als je de echte verbinding met je kinderen mist, dan is dat heel verdrietig en dat blijft ook verdrietig. Ook als je een leuk sociaal leven hebt en buiten je gezin van alles onderneemt, dan denk ik toch dat dit gemis een stil verdriet blijft. 

Maar ik denk ook dat het misschien niet ‘of-of’ hoeft te blijven, het kan ook ‘én-én’ worden. Dus én een leuk leven buiten je gezin om, én toch een leuke relatie met je kinderen. Misschien met een andere aanpak, je weet het niet, met een andere kijk, of met het accepteren dat een ander anders is, zoiets. Ik zou het zeker proberen. Zo zonde, om het dan maar zo te laten.