Bewust kindvrij (sinds 2010)
Op Viva zaten we al aan deel 27 van dit topic. Hopelijk krijgt het hier een goed vervolg.
Heb het voorlopig maar even in 'overig' gezet, want bij 'kinderen' is nog geen onderdeel 'kindvrij'.
Bij het memes-topic kwam deze voorbij
Niet mijn reden, maar 
. Ik heb er gewoon geen behoefte aan.
Vandaag staat er een artikel in de Limburger over spijt hebben na t krijgen van kinderen. Zal het hier even kopie-plakken
Onderzoeker: spijt van het krijgen van kinderen moet uit de taboesfeer
Niet voor iedereen is kinderen krijgen het hoogtepunt van het bestaan. En als we erover praten, levert dat meer begrip op voor ouders met spijt, zodat ze niet langer worden afgewezen en verketterd.”
Aangepast door forumbeheer, zie bericht.
Honderdduizenden ‘ongewenste’ kinderen lopen er waarschijnlijk rond in Nederland. Meer ouders dan werd gedacht, hebben spijt dat ze kinderen hebben gekregen, blijkt uit nieuw onderzoek in Polen. Mijn dochter heeft vanaf de eerste dagen van haar leven mijn hart volledig veroverd.”
Aangepast door forumbeheer, zie bericht.
eigenlijk vreemd hoe t artikel opgebouwd is. 13 procent heeft spijt, dat vind ik genoeg om t belangrijk te vinden.
daarna wordt de suggestie gewekt dat je je min of meer aanstelt omdat het meer onder hogeropgeleide en "rijkere" landen voorkomt. En dan eindigt het artikel weer met " maar dit wondertje zit in mijn hart dus alles is oke'.... Oftewel, het is t toch waard geweest om kinderen te krijgen.
Of heb ik hier een tunnelview?
Ik krijg 't zelfde gevoel bij 't artikel, Koekie. Bijzonder hoe 't gebracht wordt. Er zou juist veel meer een waarschuwing in moeten zitten van bezint eer ge begint.
Interessant stuk, Koekie en goed dat hier onderzoek naar wordt gedaan.
En wat je in je laatste reactie zegt: bijna elk topic waar het over problemen gaat van ouder of met kind begint met: ik heb het moeilijk want ....vul maar in, en het eindigt met: maar ik houd ontzettend veel van mijn kind, hoor. En dat doet zelfs de onderzoeker nu ook. Net of wil hij zich verontschuldigen tegenover zijn kind.
Het mag van mij uit de taboesfeer gehaald worden, maar ik denk dat er nog een lange weg te gaan is en dat dat nog tientallen jaren duurt. In de meeste gevallen krijgen mensen heel wat over zich heen die erkennen dat ze spijt hebben.
Zou dat misschien de reden zijn dat sommigen zo fel op kindvrijen zijn? Want als je zelf volstrekt tevreden bent met je keuze, hoef je niet negatief te doen over kindvrijen.
Hm, ja. Ik snap wel dat er voorzichtig geformuleerd wordt. Het kan ook heel pijnlijke situaties opleveren. Ik heb me door een van mijn ouders vaak ongewenst gevoeld, ook al weet ik dat ik zeker wél gewenst was en dat het vooral onmacht was met eigen issues die er doorheen lopen. Wat mij betreft zit het 'm vooral in 'bezint eer ge begint', inderdaad. Maar een (groot?) deel van het ophemelen van het ouderschap behelst ook wel een verdienmodel, denk ik. Bedrijven, politiek wellicht ook.
Wat betreft dit onderwerp vind ik juist dat het in de taboesfeer moet blijven. Natuurlijk is het voor de ouder ontzettend rot om het zo te voelen maar het is nog veel rotter én schadelijker voor het kind. De ouder heeft de keuze gemaakt (uitzondering daargelaten) om een kind te krijgen/maken, dat het dan tegenvalt is iets wat dan maar geaccepteerd moet worden en waar die ouder dan echt de stinkende best voor moet doen om nooit te laten merken aan het kind. Misschien een praatgroep zoals anonieme alcoholisten maar dit vind ik echt iets om niet te normaliseren. Niet omdat ik vind dat men zich er om moet schamen maar omdat het schadelijk is voor het kind.
Ik denk zeker dat veel van het onbegrip richting kind-vrije personen komt omdat men een ontevredenheid heeft over het eigen leven. Mensen vinden het jammer dat ze zelf niet de keuze hebben kunnen/willen/durven maken om geen kinderen te krijgen.
Koekie1980 schreef op 14-08-2021 om 10:27:
eigenlijk vreemd hoe t artikel opgebouwd is. 13 procent heeft spijt, dat vind ik genoeg om t belangrijk te vinden.
daarna wordt de suggestie gewekt dat je je min of meer aanstelt omdat het meer onder hogeropgeleide en "rijkere" landen voorkomt. En dan eindigt het artikel weer met " maar dit wondertje zit in mijn hart dus alles is oke'.... Oftewel, het is t toch waard geweest om kinderen te krijgen.
Of heb ik hier een tunnelview?
Ik kan het origineel niet lezen, maar aan het eind is toch gewoon de onderzoeker aan het woord? En die heeft nooit spijt gehad. Voor hem was de balans altijd positief en zijn dochter heeft vanaf de eerste dag zijn hart volledig veroverd. Of staat in het origineel iets anders?
Het zal hem wel gewoon gevraagd zijn door de journalist. Of hij zelf ook spijt had en of dat de aanleiding was van het onderzoek.
Vavoom schreef op 14-08-2021 om 11:31:
Wat betreft dit onderwerp vind ik juist dat het in de taboesfeer moet blijven. Natuurlijk is het voor de ouder ontzettend rot om het zo te voelen maar het is nog veel rotter én schadelijker voor het kind. De ouder heeft de keuze gemaakt (uitzondering daargelaten) om een kind te krijgen/maken, dat het dan tegenvalt is iets wat dan maar geaccepteerd moet worden en waar die ouder dan echt de stinkende best voor moet doen om nooit te laten merken aan het kind. Misschien een praatgroep zoals anonieme alcoholisten maar dit vind ik echt iets om niet te normaliseren. Niet omdat ik vind dat men zich er om moet schamen maar omdat het schadelijk is voor het kind.
Ik denk zeker dat veel van het onbegrip richting kind-vrije personen komt omdat men een ontevredenheid heeft over het eigen leven. Mensen vinden het jammer dat ze zelf niet de keuze hebben kunnen/willen/durven maken om geen kinderen te krijgen.
Ze hoeven 't toch niet gelijk zo negatief te brengen tegen hun kinderen? Ik hoor wel vaker mensen zeggen dat als ze de tijd terug konden draaien ze nooit aan 't hoofdstuk 'kinderen' zouden zijn begonnen, dat neemt niet weg dat ze van hun eigen kinderen houden. Ze zouden hun eigen kinderen kunnen adviseren om goed na te denken over de toekomst die ze zouden kunnen hebben zonder kinderen.
Ik denk dat het voor iedereen beter was geweest als mijn ouders (met elkaar) geen kinderen hadden gekregen. Ik had er alle begrip voor gehad als mijn moeder me ooit had verteld spijt te hebben. Vanaf het moment dat ik zo'n uitspraak in perspectief kon plaatsen. En dat is het lastige... opgroeiende kinderen kunnen dat (nog) niet.
Vavoom schreef op 14-08-2021 om 11:31:
Wat betreft dit onderwerp vind ik juist dat het in de taboesfeer moet blijven. Natuurlijk is het voor de ouder ontzettend rot om het zo te voelen maar het is nog veel rotter én schadelijker voor het kind. De ouder heeft de keuze gemaakt (uitzondering daargelaten) om een kind te krijgen/maken, dat het dan tegenvalt is iets wat dan maar geaccepteerd moet worden en waar die ouder dan echt de stinkende best voor moet doen om nooit te laten merken aan het kind. Misschien een praatgroep zoals anonieme alcoholisten maar dit vind ik echt iets om niet te normaliseren. Niet omdat ik vind dat men zich er om moet schamen maar omdat het schadelijk is voor het kind.
Ik denk zeker dat veel van het onbegrip richting kind-vrije personen komt omdat men een ontevredenheid heeft over het eigen leven. Mensen vinden het jammer dat ze zelf niet de keuze hebben kunnen/willen/durven maken om geen kinderen te krijgen.
Mooi gezegd. Ik denk dat dit ook mijn reserve is bij 'uit de taboesfeer halen', al begrijp ik die intentie op zichzelf wel.
Infobericht
Quoten mag, een heel artikel kopiëren mag niet!
Daar kunnen we heibel mee krijgen.
Je mag een link neerzetten of in je eigen woorden vertellen wat er in het artikel staat.