Bewust kindvrij (sinds 2010)
Op Viva zaten we al aan deel 27 van dit topic. Hopelijk krijgt het hier een goed vervolg.
Heb het voorlopig maar even in 'overig' gezet, want bij 'kinderen' is nog geen onderdeel 'kindvrij'.
@forumster, ik word ook niet echt goed wakker. Beetje katerig gevoel terwijl ik geen druppel alcohol drink.
De Man zou weggaan vanmiddag en vanavond maar dat gaat niet door. Nu gaat ie het gereedschap uitzoeken in de schuur. Ik heb het idee dat ie dacht dat ik wel zou helpen maar ik heb net gezegd dat ik weg ben vanmiddag 😉 Ik ga lekker sporten, doei!
Ik wil ook nog even wat bakken met de shitload aan groenten wat hier ligt en ik moet een sportles voor een BSO (gruwel maar even hoor 😂😂😂) voorbereiden.
Dank voor jullie medeleven. ♥️
Het is inmiddels ruim twee maanden geleden dat hij overleed. Het scherpe verdriet heb ik al wel achter de rug. Ik merk nu vooral dat die emoties van de afgelopen maanden erin hebben gehakt. Dat in dezelfde week ook één van mijn huisdieren overleed maakte me ook verdrietig, maar gek genoeg durf ik dat niet altijd hardop uit te spreken. Het wegvallen van mijn vader hoor ik immers veel erger te vinden.
Na het overlijden van mijn pa is helaas ook de familieshit weer opgelaaid. Ter info: mijn ouders waren al jaren gescheiden, maar hadden uiteindelijk wel goed contact met elkaar. Ik vind het dan ook heel fijn dat ik het verdriet en de romslomp om mijn vaders overlijden met zowel mijn moeder als mijn broer kon delen. Nog geen maand later was er niets over van die harmonieuze illusie.
Mijn moeder heeft de afgelopen jaren steeds alle puinhopen van mijn broer opgeruimd. Alle schade die hij met zijn verslaving aanrichtte heeft ze met lede ogen aangezien en waar mogelijk heeft ze hem en zijn kinderen geholpen. En nu kotst hij haar uit. Verwijt haar van alles en heeft het contact verbroken. Mijn moeder is er kapot van. En ik zie nu dat die egoïstische en manipulatieve trekjes niet zozeer onderdeel van zijn verslaving, maar meer van zijn persoonlijkheid zijn.
(Bovenstaande passage liever niet quoten)
Dat kan je ook nog treffen he...dat je een kind op de wereld brengt dat gewoon een klootzak blijkt. Ik sla over.
Doornroosje, het verdriet om je huisdier is tegelijk ook het verdriet om je vader. Voel je alsjeblieft niet schuldig, denk niet dat het huisdier je harder aangrijpt. Je herleeft het nu bewuster en realiseert het je nu pas echt. De eerste twee jaar na het verlies van mijn moeder was elke begrafenis een stukje voor mijn moeder. Ik huilde alsof ik er overnieuw en overnieuw doorheen ging. Ik heb me daar ook wel voor geschaamd, alsof ik een rouwdienst van iemand anders misbruikte. Zeker die eerste periode ga je versuft door en daarna komt pas de pijn. Wanneer iedereen denkt dat je het wel weer hebt opgepakt.
Je broer zal op een dag inzien wat er voor hem is gedaan. Het kan ook zijn dat ie dat juist inziet en beseft hoeveel pijn en drama hij heeft veroorzaakt. Ook dit is heel herkenbaar, mijn broer heeft ook een (destructieve) historie en heeft zelf jaren geworsteld/worstelt nog steeds met schuldgevoel naar moeder en vader. Maar helaas helpen zulke gevoelens vooral tegen bij verslavingsgevoeligen.
Geef jezelf deze ruimte. 
hier gaan de buren (met 2 jankkids!) morgen op vakantie.
Kan het nu zelf wel van de daken schreeuwen!!! ze stonden net voor de deur om te vragen of wij de poes water konden geven en binnen en buiten konden laten.
Morgen champagne halen, dit gaan we vieren die 2 week stilte zonder elke dag (!) het gekrijs van 2 varkens die geslacht lijken te worden.
Familieshit na n overlijden is heftig, weet er alles van. Heb 4jr geleden met n aantal van m’n broers en zussen gebroken, na het overlijden van Neef.
Afgelopen december zag ik ze voor het eerst weer bij de uitvaart van m’n moeder. Geen pretje.
voor jou Roos.
RickDalton schreef op 08-08-2021 om 16:39:
hier gaan de buren (met 2 jankkids!) morgen op vakantie.
Kan het nu zelf wel van de daken schreeuwen!!! ze stonden net voor de deur om te vragen of wij de poes water konden geven en binnen en buiten konden laten.
Morgen champagne halen, dit gaan we vieren die 2 week stilte zonder elke dag (!) het gekrijs van 2 varkens die geslacht lijken te worden.
Ik kan me dit zo goed voorstellen. Onze achterburen hebben een baby die heel veel huilt. En iedere dag zeggen we tegen elkaar "die arme buren, en wat zijn we blij dat onze kinderen geen jankerts zijn"
Ik doe heel vaak de buitendeur/ramen dicht omdat ik het gehuil gewoon niet trek.
De achterbuurvrouw vertelde ook heel blij dat ze zwanger is, ik geloof dat ik mijn gelaat moeizaam in een plooi hield van ongeloof.
DanGun schreef op 08-08-2021 om 16:58:
Familieshit na n overlijden is heftig, weet er alles van. Heb 4jr geleden met n aantal van m’n broers en zussen gebroken, na het overlijden van Neef.
Afgelopen december zag ik ze voor het eerst weer bij de uitvaart van m’n moeder. Geen pretje.
Hier is het contact met de hele familie van mijn moeder verbroken na haar overlijden. die waren het er niet mee eens (denken we) dat mijn vader zo snel zijn leven weer had opgepakt zoals mijn moeder toen graag had gewild.
geen gezeur gehad dat niet maar gewoon nooit meer contact.
Gezeur hadden we wel toen mijn zus overleed en een man en en kind van 2 achterliet en waarbij haar man toen nog flink ruzie zocht met mijn ouder toen over de opvoeding van het kereltje. ik kan me nog erg goed de ruzie's en scheldpartijen herinneren tussen hem en mijn moeder.
nadat mijn moeder overleed was dat voorbij en inmiddels is de relatie tussen hem en mijn vader uitstekend 👍️
Een kind van 2... wat ontzettend treurig. Fijn dat je vader nu wel goed contact heeft.
Nog een reden om geen kids te nemen, dat gezeik in die k*tfamilies soms.
Ik ga me voorbereiden op een dag vol kids. Eerst een lesje geven op een BSO en vanavond training aan ‘mijn’ eigen kids.
Nou inderdaad, DanGun!
Zelfs mijn moeder snapt mij inmiddels volledig. Terwijl zij juist zo graag oma van mijn nageslacht had willen worden.
Doornroosje75 schreef op 09-08-2021 om 09:05:
Een kind van 2... wat ontzettend treurig. Fijn dat je vader nu wel goed contact heeft.
ja dat deed zeer, een gedeelte van mijn 'stierf ook' die dag. dat jongetje liep toen nog wekenlang te zeuren 'wanneer komt mama thuis'. 
mama komt niet meer thuis, duurde even maar uiteindelijk snapte hij het wel.
mensonterend, ook maar goed dat ik geen kids heb. bespaard je de mogelijkheid dat je dit moet meemaken.
en dan je ouders er bijna aan onderdoor zien gaan door het verlies van hun kind.. brrr dat waren wel de zware jaren hier.
Even een happy reminder...
https://www.boredpanda.com/why-not-to-have-kids-answers
Voor mij zijn nummer 1, 6, 9, 16 en 30 toch wel de juiste redenen 🤩
Voor mij zijn nr. 4 en 22 toch wel het belangrijkste.
Zeer tevreden dat ik niemand opzadel met mijn genen.
Ik heb eigenlijk helemaal geen reden waarom ik ze niet heb. Ik heb mezelf gewoon nooit als moeder gezien
die reden staat er ook tussen. Voor mij geldt die ook als voornaamste, plus overbevolking. Maar vooral geen zin, geen drift in mij
Ik zie wel herkenbare bonus argumenten 