Mijn vriend wil dichterbij familie wonen

Ik snap hem dan op zich wel, als je binnen nu en een jaar er uit zou moeten. Kan dat dan ook volgende maand al zijn of over een half jaar als je net bevallen bent? Je hebt geen enkele zekerheid qua hoe lang je nog kan blijven? Want in dat geval zou ik eigenlijk met een baby op komst ook zo snel mogelijk een andere plek vinden die wel zekerheid geeft. 

ik begrijp jouw gevoel en in communicatie kan er een hoop beter maar verder denk ik wel als jouw man. Als jullie een huis willen kopen ga ik er even vanuit dat je een hypotheek zal moeten afsluiten. Dat gaat niet lukken op tijdelijke contracten. Het is verre van ideaal maar ik zou ook zo snel mogelijk een ander huis zoeken en zodra je dat hebt gevonden en betaald direct solliciteren naar een baan daar in de buurt. Alles zoveel mogelijk voordat je kindje komt.
Want hoewel stressvol, de alternatieven lijken erger.

Ah, dat klinkt anders. Best wat spoed. 

Kan je vriend zijn vrienden en familie inschakelen bij de zoektocht naar huis en ander werk? Wie weet helpt dat. 

thinkso schreef op 13-02-2026 om 13:07:

[..]

Binnen een jaar eruit is best realistisch ja. Ik kan er niet teveel over zeggen in verband met herkenbaarheid maar het betekent concreet dat wij niet goed weten nu hoe lang we hier nog kunnen wonen. Dus een soort nesteldrang zou het zeker kunnen zijn. Hij wil voor zijn gezin het beste zegt hij en daar grote stappen voor maken. Hij wil niet achter de feiten aanlopen als bekend wordt wanneer we precies uit dit huis moeten. En dus al eerder zijn eigen regie hebben gepakt. Dat speelt voor hem een grote rol merk ik. Waarbij ik meer type kop in het zand steken ben en dat zien we dan wel weer. Maar in principe is er een hele reële kans dat wij binnen nu en een jaar moeten verhuizen. En dan snap ik hem natuurlijk wel. Dan vindt hij verhuizen nu een aantrekkelijker moment dan wanneer ik geradbraakt door de bevalling en slapeloze nachten voor een kleine baby en peuter te zorgen heb. Misschien geeft dit meer iets nuance aan het hele verhaal. Ik weet het niet.

Eerst vond ik je vriend vreemd 

Maar waar denk jij te gaan wonen, als je niet voldoende geld hebt voor de omgeving waar je nu zit?

Als het waarschijnlijk is dat je er binnen een jaar uit moet, snap ik zijn haast wel beter eerlijk gezegd. Nee zwanger verhuizen lijkt me niet ideaal, maar met een baby en een deadline boven je hoofd lijkt me nog minder ideaal. Je hebt eigenlijk niet de luxe om te wachten op "rustige maanden". Je hebt niet de luxe om af te spreken dat je pas gaat kijken zodra kind 1 jaar is. De huizen liggen ook niet voor het oprapen dus dat wat ik eerder las als 'pushen', zie ik nu wat meer als realisme en onrust. 

En natuurlijk geeft nu naar het zuiden van het land verhuizen meer impact dan naar een wijkje verderop (wat überhaupt niet betaalbaar is). Maar zoals ik het proef en hij misschien ook wel, is de stap naar het zuiden wel een beetje nu of nooit. Dan is de vraag: wíl jij naar het zuiden? En zo niet, wat doen jullie dan? 

Maar als ik jou was zou ik misschien wel zijn haast wat serieuzer nemen. Niet dat je morgen iets moet kopen, maar het hele onderwerp wegstoppen tot een paar maanden na de bevalling lijkt me ook niet zo fijn. Tenzij er misschien een reden is dat je het wil wegstoppen? Je benoemt zelf al 'de kop in het zand steken'. Wíl je naar het zuiden? Wíl je nadenken over de volgende stap als jij uitspreekt te willen blijven en hij uitspreekt te willen vertrekken? Maar ja, dat probleem verdwijnt ook niet op magische wijze als je het wegstopt. Je wist op voorhand dat hij in ieder geval niet zou willen blijven, wat was jullie toekomstbeeld?

Als jij het hebben van een koophuis als doel op zich blijft zien, zul je altijd ontevreden blijven. Jullie leggen jezelf die norm op. 

Ik ben van de stad naar dorp van manlief verhuisd. Ik heb er nooit helemaal kunnen wennen maar voor man en kinderen is het heel erg fijn hier en ook het feit dat man's ouders hier dichtbij waren was heel erg fijn. Zij pasten regelmatig kort en adhoc op de kinderen terwijl de kinderen naar mijn ouders gingen om in het weekend te logeren. Met beide grootouders hebben ze een even goede band.
Nu zijn alledrie de kinderen bijna zelfstandig en gaan man en ik weer terug naar 'mijn' stad, lekker op omze oude dag veel faciliteiten in de buurt.

ik snap man steeds beter 
Wat een negatief denkend gedoe van jou . Mag hoor maar is niet oplossingsgericht.

verhuizen kan prima als je zwanger bent . Ik leef nml nog.
Werk vinden? Geen idee . Ik ben vpk dus werk zat . Hoe zit dat bij jou ?
Wennen in het zuiden?  Waarom niet ? Wat maakt dat jij nu denkt van niet ?

thinkso schreef op 14-02-2026 om 15:14:

Ja, het is inderdaad aardig waarschijnlijk dat we er in een jaar (hoogstens twee) uit moeten. In de tussentijd wordt de woningmarkt krapper en krapper en is er ook weinig huur te vinden wat enigszins betaalbaar is.

Wil ik naar het zuiden? Als het niet zou hoeven, nee, eigenlijk niet. Ik heb hier alles. Maar ik kan niet voorbij gaan aan zijn gevoel van niet-gelukkig zijn hier. Wel ben ik bang dat ik dan degene zal gaan zijn die ongelukkig is in de nieuwe omgeving. Je gaat niet zo snel meer terug denk ik. Ook denk ik na over mijn ouders, die over 10 jaar misschien wel hulp nodig hebben. Wij wonen dan ver weg. Of mijn ouders die kleinkinderen minder zien. Dus ik zie veel nadelen helaas. Ik zie ook wel de charme van die grote stad, ik voel me er thuis als ik er ben maar die afstand en mijn familie... Ook ben ik erg bang geen werk te kunnen vinden na mijn verlof. Ik kan wel een maand of twee, drie opvangen maar daarna moet er toch echt geld binnenkomen. Dus ik voel vooral veel onzekerheid.

Ook baal ik gewoon ontzettend dat veel leeftijdsgenoten wel gewoon in de stad kunnen wonen dichtbij hun familie en soms al een tweede of derde stap maken qua huis. Alsof ik achterloopt en een verkeerde beslissing moet maken en er geen plek voor mij is.

Ik kan me heel goed voorstellen dat het moeilijk is. Inderdaad, ben jij dan straks degene die ongelukkig is? En dat 'je gaat niet meer zo snel terug' is denk ik wel een legitieme angst, maar ook eentje die jouw man denk ik nu heeft. Het is ook legitiem om dichtbij je familie te willen zijn en na te denken over 10 jaar en er voor ze kunnen zijn. Het rotte aan de situatie is alleen dat wat de ene krijgt, de ander moet opgeven. En dat geldt voor beide. Jij kan niet voorbij gaan aan zijn gevoel van niet gelukkig zijn, maar je kan ook niet aan je eigen gevoel voorbij gaan en hij kan ook niet aan jouw gevoel voorbij gaan. Jullie moeten uiteindelijk samen gelukkig zijn. En wat is zijn plan als jij daar niet gelukkig bent? Als iemand zou moeten weten hoe dat voelt, is hij het. 

Jij kan natuurlijk zelf beter inschatten hoe jouw werkveld eruit ziet. Maar dat gevoel van achterlopen op leeftijdsgenoten zou ik wel snel verliezen. Iedereen heeft een eigen route en eindbestemming. Er is geen beter of slechter. Je bent niet minder zonder koophuis. De wens mag er natuurlijk zijn, maar doe dat dan voor jezelf en niet voor het gevoel van status. 

'Maar dat gevoel van achterlopen op leeftijdsgenoten zou ik wel snel verliezen. Iedereen heeft een eigen route en eindbestemming. Er is geen beter of slechter. Je bent niet minder zonder koophuis. De wens mag er natuurlijk zijn, maar doe dat dan voor jezelf en niet voor het gevoel van status.' 

Nou en of! Ieder gaat een eigen pad, van vergelijken word je niet gelukkiger!