Mijn vriend wil dichterbij familie wonen
Ik ben heel erg benieuwd wat jullie vinden. Mijn vriend is opgegroeid in het zuiden van het land. Hij (en wij) hebben daar nog vrienden en familie wonen (ouders van vriend, broer). Dit is op ongeveer twee uur rijden van de plaats waar we nu wonen, mijn geboorteplaats. Mijn familie woont hier of tot op een max van 30 minuten rijden. Ik woon hier fijn maar wil wel graag een koopwoning en iets voor onszelf.
Nu het volgende:
-We willen een huis kopen maar dat lukt in deze omgeving niet (alles is te duur voor ons helaas).
-We moeten mogelijk onze huidige woning verlaten (is huur).
-Vriend heeft de wens dichterbij ouders en familie te wonen.
-Ik ben momenteel zwanger van ons tweede kind.
-Beiden vaste baan in onze huidige omgeving.
Onze kansen op een woning zijn dus het grootst in oude woonplaats van vriend, een grote stad waar alle faciliteiten zijn en we een goede toekomst kunnen opbouwen met ons gezin en schoonfamilie. Nadelen: ver weg van mijn familie, allebei een nieuwe baan moeten zoeken.
Ik weet niet goed waar we goed aan doen. Ik snap zijn wens heel goed maar tegelijkertijd ben ik ook bang voor zo'n grote onzekere stap (ga ik een baan kunnen vinden, ik laat mijn ouders "achter" enz.).
Poezenmeisje schreef op 12-02-2026 om 13:26:
[..]
Op het zand liep je achterom iemands huis binnen.
Op de klei bel je aan bij de voordeur en krijg je een staande receptie in de deuropening.
Buren schrikken als ik zeg "Kom even binnen".
Haha. Grappig. Hier in de kop van Noord-Holland is het precies andersom!
Joszy schreef op 17-04-2026 om 09:04:
Hoe snel je een baan kan vinden hangt toch helemaal af van wat je doet? Is je vriend verpleegkundige en jij leraar natuurkunde dan gaat dat vast makkelijker dan wanneer hij dierverzorger is en jij conservator in een museum.
Ik zou eens een tijdje in de gaten houden wat voor vacatures er zijn in de regio, hoeveel, wat precies, wat bieden die qua salaris etc Dan krijg je een beetje een idee van de kansen en mogelijkheden.
Maar, misschien zou je ook eens na moeten denken over hoe jullie hier samen uit gaan komen. Dit is een fundamentele keuze die gemaakt moet worden. En nu met een baby onderweg kun je echt niet gebruiken dat je relatie hierop klapt en jullie allebei ongelukkig zitten te zijn in je huidige woonplaats omdat je van het ouderschapsplan niet verder weg mag wonen.
Dit inderdaad. Wat is jullie werk en wat zijn de baankansen daarin?
CharlieB schreef op 17-04-2026 om 09:55:
[..]
Maar ga jij ergens een keer die mooie omgeving vinden waardoor jij er overheen gaat stappen? Of houd je dat jezelf onbewust voor, om niet te hoeven verhuizen want 'voldoet niet aan jouw mooie omgeving' en houd je hem niet onbewust aan het lijntje 'want je wil wel maar wel pas bij een mooie omgeving'?
Zie je jezelf echt oprecht deze stap maken? Hoe gaat jullie zoektocht verder naar een huis? Hoe gaat de zoektocht naar nieuwe banen? Hebben jullie zo weer een baan? Want dan ligt het natuurlijk anders dan wanneer het enorm moeilijk is om aan een baan te komen.
Ik snap echt wel jouw gevoel en jouw angst bij de financiële onzekerheid, absoluut. Maar in hoeverre werkt jouw gevoel van tegenstaan die slechte timing niet alleen maar tegen? En je hebt ook bezwaren voor na de bevalling en voor de eerste vier jaar en als kind op school zit kan het ook niet meer.
Stel; als jullie morgen op magische wijze beide een goede baan daar vinden en alle financiële onzekerheid verdwijnt, zeg je dan overtuigend genoeg 'ja' tegen deze verhuizing?
Mm.. Hier heb ik even over na moeten denken. In alle eerlijkheid is het niet mijn keuze daar naartoe te verhuizen. Sterker nog: ik wil dat eigenlijk helemaal niet. Maar de situatie maakt dat ik op dit punt gekomen ben (huurhuis waar we mogelijk uit moeten, het kan een jaar of 2 duren maar ook een half jaar, geen woning kunnen vinden in huidige dure omgeving, zelfs niet met concessies). Ik heb inderdaad veel bezwaren, qua timing maar ook qua financiën. Bedoel je dat ik het onbewust saboteer? Ik kan namelijk niet met volle overtuiging "ja" zeggen tegen een verhuizing, als het aan mij ligt blijven we hier in de omgeving maar die mogelijkheid is er niet. Ik voel me dus best geforceerd.
Meesje schreef op 17-04-2026 om 11:06:
Verder lees ik dat je schrijft:
- de afgelopen jaren stond jij niet open voor verhuizen
- Nu niet ivm zwangerschap
- Je schrijft niet te willen verhuizen met een baby. Dus volgend jaar lukt ook niet.
- Je schrijft dat je niet wil verhuizen als je oudste naar school gaat, over 2 jaar.
Dus: je wilde de afgelopen jaren én de komende jaren niet verhuizen. Dat kan natuurlijk. Maar zeg dat dan gewoon. Ipv zielig te doen over je partner en je zwangerschap. En wees ook duidelijk naar je partner. Dingen als 'ik sta er wel voor open, maar niet nu/alleen in de perfecte omgeving/alleen als we werk hebben' zijn niet eerlijk. Je partner gaat de perfecte omgeving zoeken, maar dan heb je wrs het volgende bezwaar; nu ben ik te ver in de zwangerschap/we hebben een baby/kind gaat naar school. Je staat er helemaal niet voor open. Nu niet, in het verleden niet en ook de komende jaren niet. Wees daar duidelijk over en ga vanuit daar verder kijken wat dat voor jullie betekent.
Tsja, rake woorden.. Je hebt hier gelijk in, moet ik misschien enigszins beschaamd toegeven. Ik kan op alles een excuus bedenken waarom het niet kan. Nu niet maar later ook niet. Dat klopt. Maar feit blijft dat we beiden geen baan hebben in die omgeving en het mijn inziens met vuur spelen is om allebei onze baan op te zeggen nadat we een huis gekocht hebben. We weten niet hoe snel je een baan vindt. Beiden werken in een werkveld waar redelijk wat werkgelegenheid in is maar toch... Salarissen liggen er lager en je bent met solliciteren zo een paar maanden verder. En die speelruimte is er financieel gezien eigenlijk niet. Daarnaast hebben we dan twee kleine kinderen rondlopen, nog geen opvang geregeld en wel een hypotheek die elke maand afgeschreven gaat worden. Dáár lig ik wakker van. Ik zie gewoon geen oplossing. En ik ben ook niet het type dat zo'n sprong in het diepe zomaar waagt. Ik wil niet in armoede belanden. Maar dat er iets moet gebeuren, weet ik. Ik kan alleen de weg er naartoe niet vinden, in mijn hoofd. Hoe je dit op een verstandige manier kunt doen.
Hoeveel kunnen jullie thuiswerken? Een vriend van mij woonde in zuid Limburg maar had een baan in Drenthe. Die werkte 3 dagen per week thuis. Hij ging 1x per week in alle vroegte naar Drenthe, werkte dan door tot laat. Sliep ergens in een airbnb ofzo, volgende dag weer lange dag werken en dan terug naar Limburg. Inmiddels wonen ze in Den Haag en reist hij 2x per week op en neer naar Drenthe.
Zeker als dit ter overbrugging kan en geen jaren zal hoeven duren, kan dat best een oplossing zijn.
Je wordt ook geforceerd. Hij regelt bezichtigingen terwijl jij daar niet achter staat en vertikt het om een kinderkamer te maken in jullie huidige woning. Beiden nogal dwingend. En ergens schreef je: 'Hij vroeg zich zelfs af wat onze relatie voor mij betekent als ik niet bereid ben mee te bewegen naar mogelijkheden (dus verhuizen naar waar hij wil)' en dat je bang bent dat hij vertrekt als hij zijn zin niet krijgt. Met andere woorden: als je van hem houdt, zou je met liefde voor hem verhuizen. En als je niet wil verhuizen, houd je volgens hem niet genoeg van hem en vertrekt hij zelf. Een bijzonder nare manier van redeneren. Wat jij wil, doet er namelijk ook toe. Als je van elkaar houdt, zoek je naar een oplossing waar beiden zich in kunnen vinden. Ik begrijp helemaal dat je je gemanipuleerd voelt.
Ik hou mijn hart vast als ik lees hoe hij dramt. Is jullie relatie echt leuk genoeg voor de stap die hij nu wil zetten?
En.. is je relatie sterk genoeg buiten dit verhuisgedoe om? Waar ik me zorgen over zou maken is.. stel jullie gaan verhuizen en je gaat alsnog uit elkaar. Dan zit je vast in een regio waar je niet wilt wonen en ver van je netwerk. Want no way dat hij bij een eventuele scheiding alsnog terug gaat verhuizen naar jullie huidige regio.
thinkso schreef op 17-04-2026 om 20:25:
[..]
Mm.. Hier heb ik even over na moeten denken. In alle eerlijkheid is het niet mijn keuze daar naartoe te verhuizen. Sterker nog: ik wil dat eigenlijk helemaal niet. Maar de situatie maakt dat ik op dit punt gekomen ben (huurhuis waar we mogelijk uit moeten, het kan een jaar of 2 duren maar ook een half jaar, geen woning kunnen vinden in huidige dure omgeving, zelfs niet met concessies). Ik heb inderdaad veel bezwaren, qua timing maar ook qua financiën. Bedoel je dat ik het onbewust saboteer? Ik kan namelijk niet met volle overtuiging "ja" zeggen tegen een verhuizing, als het aan mij ligt blijven we hier in de omgeving maar die mogelijkheid is er niet. Ik voel me dus best geforceerd.
Ik weet niet of je nu al onbewust aan het saboteren bent en die suggestie is ook niet lullig bedoeld, maar als je pas wil verhuizen bij een 10 en nooit tot die 10 gaat komen, geeft jou dat wel een houvast om de stap niet te hoeven maken.
Ik begrijp echt je financiële bezwaren maar ongeacht het aantal en de logica van alle praktische bezwaren; al tovert hij al die praktische bezwaren weg, je kernbezwaar blijft bestaan: je wil niet. En dat gevoel is heel relevant en mag er zijn. Maar het is wel goed om eerlijk te blijven naar jezelf en naar je partner. Je weet dat je eigenlijk niet wil, dus dat is al eerlijk, maar in hoeverre zijn je signalen van meebewegen eerlijk? Ben je echt bereid de stap te gaan zetten?
Of houd je jezelf en je partner nu iets voor omdat je het echte gesprek wil vermijden? En ook dat bedoel ik echt niet slecht, want ik kan me voorstellen dat je niets liever zou willen dan te wíllen verhuizen. Maar schreeuwt jouw hart niet gewoon heel hard nee nu en vertaal je dat onbewust in een lijstje met praktische bezwaren waar uiteindelijk nooit een einde aan zal komen?
Kun je verhuizen zonder hem dat kwalijk te gaan nemen? Of kun je accepteren dat die mogelijkheid er in de huidige omgeving simpelweg niet is en daardoor de verhuizing zien als een second best optie ipv iets wat je echt niet wil. Dus het 'moeten' gebruiken om de situatie te accepteren?
En hoe zie jij de toekomst voor je? Je kan niet in je huidige woning blijven en in de omgeving lukt het niet, dus je moet sowieso iets. Je wordt ook geforceerd, door de omstandigheden, daar kun je niet voor wegkijken. Hoe rot ook, wat dat vind ik het echt voor je. En voor hem ook, want hij is natuurlijk nu degene die ergens vastzit waar hij niet wil zijn ver weg van zijn familie. Hij zal het waarschijnlijk ook liever anders zien. Jullie willen, verwacht ik, allebei dat jullie je allebei gelukkig voelen.
yette schreef op 17-04-2026 om 20:52:
Je wordt ook geforceerd. Hij regelt bezichtigingen terwijl jij daar niet achter staat en vertikt het om een kinderkamer te maken in jullie huidige woning. Beiden nogal dwingend. En ergens schreef je: 'Hij vroeg zich zelfs af wat onze relatie voor mij betekent als ik niet bereid ben mee te bewegen naar mogelijkheden (dus verhuizen naar waar hij wil)' en dat je bang bent dat hij vertrekt als hij zijn zin niet krijgt. Met andere woorden: als je van hem houdt, zou je met liefde voor hem verhuizen. En als je niet wil verhuizen, houd je volgens hem niet genoeg van hem en vertrekt hij zelf. Een bijzonder nare manier van redeneren. Wat jij wil, doet er namelijk ook toe. Als je van elkaar houdt, zoek je naar een oplossing waar beiden zich in kunnen vinden. Ik begrijp helemaal dat je je gemanipuleerd voelt.
Ik hou mijn hart vast als ik lees hoe hij dramt. Is jullie relatie echt leuk genoeg voor de stap die hij nu wil zetten?
Laat hij zijn kind achter als hij zijn zin niet krijgt?
Ik mag hopen dat hij dit niet meent...
Als we aannemen dat jij ook wilt verhuizen:
Kan hij bij familie logeren als hij in die regio een baan vindt?
Dan kan hij alvast daar solliciteren, en heb je alvast 1 zorg minder.
Dan heb je nog wel het probleem dat jij gaat solliciteren terwijl over een paar maanden het zwangerschapsverlof begint...
Je kunt ook (het netwerk van) je schoonfamilie inschakelen, voor zowel huis als baan. En is een tijdelijke woning (plm 2 jaar) in de buurt van je schoonfamilie ook een optie? Dan heb je tijd om naar een definitieve woonplek te zoeken terwijl je partner daar hopelijk al werk in de buurt heeft, en kun jij gaan solliciteren na de geboorte van jullie kindje.
Vraagje: heb je die aankoopmakelaar ook al gevraagd naar de mogelijkheden in jullie huidige woonomgeving?
En is vrije sector huur geen optie voor jullie?