Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
Leatje schreef op 30-09-2026 om 21:47:
wat bizar lientje, een kleine geruststelling is misschien dat dit wel een soort van standaard zinnetjes zijn die ze gebruiken. (Dat werd bij mij ook nog erg lang geschreven, volledig herstel) Er lijkt een verschil te zitten tussen wat jij al weet/voelt en wat de arts noteert is mijn ervaring. Maar ik denk dat in jouw geval het wel een goed idee is om even te vragen waar deze verwachting vandaan komt.
Ik heb, vrij impulsief, een best boze mail geschreven met deze vraag erin. Had ik wellicht anders kunnen aanpakken. Maar ik was zó boos en verdrietig dat ik vrij strak reageerde. Moet leren eerst een uurtje of wat op mijn handen te gaan zitten...
Tijgeroog, ik kreeg 8 jaar geleden de diagnose AML, inmiddels na een stamceltransplantatie, is de ziekte in remissie. Maar ik heb er dus nogal wat aan over gehouden.
Lientje, ik snap dat je hiervan schrikt. Maar dit is een soort stip op de horizon (de bedrijfsarts moet iets noteren) en die horizon wordt misschien wel niet behaald. Je doet het goed en probeert eruit te halen wat er voor nu in zit. Je kunt niet in de toekomst kijken (de bedrijfsarts ook niet), dus maak je er niet druk om.
Ik ben benieuwd of je een reactie krijgt op je mail op poten.