Leven met pijn, kletsend het jaar door.

Leatje schreef op 30-09-2026 om 21:47:

wat bizar lientje, een kleine geruststelling is misschien dat dit wel een soort van standaard zinnetjes zijn die ze gebruiken. (Dat werd bij mij ook nog erg lang geschreven, volledig herstel) Er lijkt een verschil te zitten tussen wat jij al weet/voelt en wat de arts noteert is mijn ervaring. Maar ik denk dat in jouw geval het wel een goed idee is om even te vragen waar deze verwachting vandaan komt.

Ik heb, vrij impulsief, een best boze mail geschreven met deze vraag erin. Had ik wellicht anders kunnen aanpakken.  Maar ik was zó boos en verdrietig  dat ik vrij strak reageerde. Moet leren eerst een uurtje of wat op mijn handen te gaan zitten...

Tijgeroog, ik kreeg 8 jaar geleden de diagnose AML, inmiddels na een stamceltransplantatie, is de ziekte in remissie. Maar ik heb er dus nogal wat aan over gehouden.

Picunia, ook ellende dus.  Sterkte!

Lientje69,  schrik er maar niet teveel van.  De arbo arts is geen helderziende.  Dit is gewoon, wat de anderen ook al schrijven,  de stip op de horizon.  Jij gaat echt afgekeurd worden.  

Dorestad schreef op 01-10-2026 om 11:54:

Lientje69, schrik er maar niet teveel van. De arbo arts is geen helderziende. Dit is gewoon, wat de anderen ook al schrijven, de stip op de horizon. Jij gaat echt afgekeurd worden.

Ik vind het gewoon ook zo raar. Ik heb in het gesprek duidelijk aangegeven dat niks lukt nog. 6 weken terug stond er bij prognose nog onbekend en afwachten hoe de revalidatie zich verder nog ontwikkeld en nu zou ik opeens binnen een half jaar weer volledig aan de slag moeten zijn? Ik schiet daar vreselijk van in de stress en het legt een mega druk op me . Wéér.  Ik begon net wat rust te vinden in mijn situatie.  En dit verslag gaat óók naar mijn ex- werkgever hè. Die zullen ook wel denken, lientje stelt zich aan en zit lekker thuis op onze kosten..

Maar goed. Leuk nieuws nu even.  Morgen komt mijn verjaardagscadeau, 2 kleine kittens.  Heb zojuist met hulp van dochter( had zelf binnen  10 minuten al het zweet op mijn rug ) de krabpaal in elkaar gezet. Waterfontein staat te proefdraaien ( en reinigen ) en ik  moet nog ff een plekje zoeken voor de kattenbak.  Heb er zin in maar kan het nog steeds niet bevatten dat het echt gast gebeuren.  Ik lijk wel in een andere dimensie te zitten ofzo sinds mijn hersenbloedingen.  Net of ik alles niet bewust meemaak en van een afstand bekijk. Of het niet over / met mij gaat. Lastig uit te leggen hoe ik het ervaar. Beetje of er veel langs me heen gaat?

Dorestad schreef op 01-10-2026 om 12:14:

Probeer je aub niets aan te trekken van wat anderen eventueel van je denken.
Je weet dat mijn eega ook in afwachting is van vervroegde afkeuring. De contactmomenten met de (verplichte)coach gaan nog steeds over terugkeren naar werk.

Ik heb dat altijd wel gehad dat ik me erg aantrok wat anderen van mij vinden. Ik voel me mijn hele leven al niet goed genoeg en ben altijd bang dat mensen mij niet aardig vinden of dat ik dingen fout doe enz. Gepest in jeugd, niet de standaarden gevolgd als kind en ik denk dat ik daarin ben blijven hangen. Zwaar onzeker.  En het feit dat ik zo weinig nog kan doen , en voor anderen kan betekenen, triggert die gevoelens nog extra.

de gevoelens zijn helemaal te begrijpen en je hebt ook nog eens veel tijd om erover door te blijven malen. Maar mensen denken niet zoveel hoor in het algemeen. En zeker je exwerkgever niet. Iedereen moet zijn administratie op orde hebben voor de uiteindelijke afkeuring, en dat is wat er nu gebeurt, ik heb niet het idee dat er echt iemand na werktijd nog bezig is met goh lientje dit of dat. Het is een administratieve afwikkeling voor iets wat jij al weet, maar je moet door die 2 jaar heen....dat is rot, maar daar moet je je toch proberen zo min mogelijk druk over te maken....dat gun ik je zo. 

Fleurette schreef op 02-10-2026 om 19:44:

Lientje, veel plezier met de kittens. Leuk dat kleine spelende grut.
Hoe heten ze?

Sole en Mio.

Italiaans voor mijn ( mio ) en zon. ( sole) . Mijn zonnetjes dus. Samen Solemio🤣

Heb net 2 foto's in het kattentopic geplaatst.

Normaal gesproken open ik als eerste het ergernissen topic. Dat is mijn favoriet maar vandaag was de eerste klik voor het katten topic. Ik was nieuwsgierig naar de 2 schatjes van Lientje ♡

Vandaag voor mezelf echt mijn grenzen opgezocht.. mijn tuin kreeg vandaag een onderhouds update van lieve familie leden omdat ik dat niet zelf kan.. ik ben kapot terwijl ik alleen maar geassisteerd heb maar wel blij met het resultaat. Daarna nog een fijn gesprek gehad met mijn tante over mijn energie level, de impact op mijn leven en dat ik me daarbij neergelegd heb.. dat scheelt me zoveel omdat ik nu zo ook beter om kan gaan met mijn grenzen. Toen ik klaar was met mijn multi disciplinair traject dacht ik nog, ik krijg mijn leven terug.. maar dat leven is er niet meer.. maar dankzij de therapie is het wel weer een leven zonder een lichaam dat continu in code rood verkeerd. 

Milala, dat hoop ik ook idd. Dat ik mijn leven terug krijg.
Maar ben al gewaarschuwd dat dat helaas dus niet zo werkt, zeker niet in de chronische fase.  Echter heeft de arbo arts op een of andere manier , waaruit weet ik niet, die conclusie wél getrokken.  En staat er bij prognose dat ik tussen 6 en 9 maanden weer volledig inzetbaar ben op mijn werk. Ik zie het nog niet voor me. Maak me er ook erg druk om. Elke keer als ik net een beetje begin te wennen aan het feit  dat ik zo laag belastbaar ben, is weer iets dat mijn stresslevel verhoogd. Ook niet echt helpend..

Ik hoop in elk geval  dat ik uiteindelijk  ook net als jij kan zeggen dat in niet meer constant  in code rood zit.
Nu ff een kitten grijpen die in mijn tenen bijt🤣 ik heb er wel werk  van maar wat zijn ze leuk.🥰

Lientje, ik gun je van harte dat het weer mogelijk voor je is in de toekomst om weer te gaan werken. Ik merk dat ik pas weer meer kan/kon op momenten dat het lukte om uit het rood te blijven.. dan is er ruimte voor herstel in mijn lichaam. Ik lees je dagelijks en vaak denk ik owjee.. dat zijn veel plannen.. hopelijk lukt het je mbv de therapie om uit het rood te blijven of om het iig beter te herkennen. Soms duwt mijn leven me ook in het rood, en dan weet ik, dat kost me een week en dan ben ik er weer. Een bruiloft duwt me bv in het rood, maar die week accepteer ik dan, ik heb die dag wel mee mogen maken en die herinneringen blijven en die week erna vergeet ik wel. Maar een te drukke agenda die te vermijden was, die was het niet waard. En daarvoor kom ik wel harder voor mezelf op. Dan is het Nee.