Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
Jij vindt en denkt dat je weinig doet maar is dt wel zo🤔
Van mijn internist moest ik ooit een week een dagboekje bij houden wat ik zoal op een dag deed. Zelf schaamde ik me rot toen ik het haar liet zien want vond het bedroevend weinig dus zou ook zij zien dat ik lui was. Ze keek naar het lijstje en zei: ik word al moe als ik het lees. Wat moet jij veel van jezelf.
Wat een gedoe met het niet doorgaan van het contract van man. Dat had veel stress gescheeld.
Ik moet zeker veel van mijzelf. Maar lukt dat? Nee. Er is veel meer stuk in mijn hoofd dan het in eerste instantie zich liet aanzien. Zo moet ik bijvoorbeeld elke dag iets van bewegen. Fietsen/ wandelen of zwemmen een half uur. Elke dag een goede warme maaltijd op tafel zetten. Mijn huis netjes houden. Enz.
Maar ik kom niet verder dan 3 x per dag iets van 20 minuten in het huishouden en een warme maaltijd. En zelf dat lukt niet altijd. Ik vind dat behoorlijk frustrerend naast dat het me bang voor de toekomst maakt. En het is niet zo dat het gisteren is gebeurd hè? Het is nu al bijna een half jaar geleden. Dan zou je toch wat meer progressie mogen verwachten.
2 hersenbloedingen zijn niet niks.
Broodjebrie schreef op 31-03-2026 om 19:01:
2 hersenbloedingen zijn niet niks.
Klopt. En natuurlijk 35 jaar terug al een infarct op dezelfde plek, ik ben echt bang dat er nu te veel kapot is.