Leven met pijn, kletsend het jaar door.

Een werkervaringsplaats..

ik heb staar in beide ogen, vooral links. Daar zie ik behoorlijk slecht mee. Mijn zicht is troebel en ik krijg het niet scherp gesteld. Het zou wel een drama zijn als ik er niet aan kan worden geholpen.

Leatje, beschrijf vooral je slechtste dag, of als die vraag niet wordt gesteld, hou die dag in je hoofd. Die stress is inderdaad killing. Ik hoop dat je een begripvolle arts treft.

Ach, Lientje, bij jou houdt het ook maar niet op. Wat sneu voor je dochter dat ze zware medicijnen moet slikken. Ik hoop dat ze er baat bij heeft. Mooi verhaal over dat concert. Soms is er nog medemenselijkheid in de wereld. Ik hoop dat ze heeft genoten!

Picunia, ik ga voor je duimen dat ze er iets aan kunnen doen. Niet kunnen zien lijkt me vreselijk.  ( ik ben aan één oog nagenoeg blind dus voel je )

Dochter had heel erg genoten. Het hoosde. Open theather. En zij lag op een heerlijke bank in de skybox met een icetea. Ze was er erg emotioneel onder, vond het zo lief van het management.

Leatje, heel veel succes met het gesprek vandaag. Ik duim voor een begripvolle arts.

de arts was aardig. Hij belde eerder dan verwacht dus ik moest even schakelen. Dit was de laatste afspraak dus het was meer voor de overdracht naar het uwv. Het duurde ook niet zo lang. Wel nog 2 dingen kunnen zeggen die de vorige keer niet goed zijn genoteerd. Daar stond hij open voor.  Nu maar afwachten voor wia keuring. De arts verwacht wel een uitkering...maar uiteindelijk gaat hij daar niet over en dat is afwachten. Als je me ziet zou je denken dat ik een fitte vrouw ben... dat werkt in mijn nadeel denk ik. 

Nee lientje dat is een soort stage bij een ander bedrijf om een aantal weken mee te lopen om je belastbaarheid te testen....maar het zou bij mij maar gaan om weinig uren en er is nog geen bedrijf geweest wat wel zou willen...en aangezien ik totaal mezelf kwijtraak in dit hele proces is mijn motivatie ook niet zo groot...dus elke keer weer spannend om te bellen en te schrijven..  

overigens werk ik nu bij werkgever uren die ik wél zou kunnen doen, maar dat is dus tijdelijk. En zulke banen zijn er weinig. 

Dit stukje heb ik gisteren op Facebook gepost nav een post over accepteren van hersenletsel. Ik kreeg daar veel reacties op van mensen die dit hetzelfde ervaren:
Kijk naar wat je wél kan hoor ik dagelijks en ze lijken niet door te hebben hoe dat je verdriet triggert. Alsof je je aanstelt ofzo. En dat niet erg vinden als je morgen niet meer wakker wordt, ook dat is ontzettend herkenbaar helaas. En me niet groter houden dan ik ben, tsja , dat moet nu juist nét wél. Om de simpele reden dat je anders de ene na andere dooddoener naar je hoofd gegooid krijgt : maar je bent er nog , het gaat toch al beter dan een paar maanden terug, kijk naar wat je nog wel kan, je moet positief denken anders lukt het zeker niet , je had ook verlamd en kwijlend in een rolstoel kunnen hangen of in je kist kunnen liggen enzenz. Dus ja. Dan hou ik me maar groot. En probeer de lach op mijn gezicht te vormen en net te doen of er niks aan de hand is. Maar er is heel veel aan de hand en van binnen huil ik...

Leatje schreef op 11-06-2026 om 11:38:

overigens werk ik nu bij werkgever uren die ik wél zou kunnen doen, maar dat is dus tijdelijk. En zulke banen zijn er weinig.

Wat jammer dan dat dat tijdelijk is  

Kaassoufflee schreef op 11-06-2026 om 20:20:

Lientje (en de anderen die hier ook meeschrijven en het herkennen), neem de ruimte om te kunnen rouwen om het verlies van je gezondheid. Pas als dat er mag zijn, kan er ook ruimte komen voor het andere. Van mij een dikke knuffel 🤗

Ik vraag me echt af hoeveel tijd daarvoor staat kaassouflee. Ik ben hier eerder doorgegaan, maar toen was ik a) 21 jaar en b) kwam het uiteindelijk voor zo'n  60 procent weer goed. Daar heb ik nu mijn twijfels over. Ten eerste ben ik 35 jaar ouder. Ten 2e heb ik nu 3 beschadigingen in hetzelfde gebied in mijn hoofd. Maar de grootste twijfel zit er in de geringe vooruitgang van de afgelopen 8 maanden. Op mijn 21e had ik een infarct maar was ik na 5 maanden alweer deels aan het werk. Dat zit er nu écht niet in. Daarnaast de topics over uwv die ik bijvoorbeeld hier en op Facebook voorbij zie komen, maken me ook niet heel gelukkig.  Ik maak me grote zorgen.  Over mijn herstel, over de financiële gevolgen. 

Daarom ben ik nog steeds aan het vechten voor mijn herstel. En ik weet dat dat niet heel verstandig is maar ik ben iemand die altijd  in de " fight" stand gaat. En dan is er geen ruimte voor rouw om je gezondheid.  Ik kan en wil het gewoon nog niet opgeven. Maar zou dat waarschijnlijk wel moeten doen...

En dan net de planster spreken die me gebroken diensten wil laten draaien....op een of andere manier kan het nooit een keer gewoon lopen hier.  Ik heb nee gezegd, dat lukt me niet, ws ga ik dan niet aan mijn uren komen..., maar dat zal ik dan wel zien. Ik ben een mens van ritme en regelmaat en dat werkt dus ook door op mijn pijnklachten....en wat krijg ik nu niet....ritme en regelmaat.

Leatje schreef op 12-06-2026 om 09:54:

En dan net de planster spreken die me gebroken diensten wil laten draaien....op een of andere manier kan het nooit een keer gewoon lopen hier. Ik heb nee gezegd, dat lukt me niet, ws ga ik dan niet aan mijn uren komen..., maar dat zal ik dan wel zien. Ik ben een mens van ritme en regelmaat en dat werkt dus ook door op mijn pijnklachten....en wat krijg ik nu niet....ritme en regelmaat.

Je had een goed gesprek met de bedrijfsarts, kan je die om bemiddeling vragen? Het is toch te zot voor woorden dat de planner jou dingen wil laten doen die juist niet goed zijn voor een eventueel herstel?

nou daar hoef ik niks van te verwachten denk ik om eerlijk te zijn. Ik hou mijn uren nu express laag. En ga kijken wat er gebeurd....het geeft mij nu even ruimte om alles op een rijtje te zetten, en mocht ik niet aan mijn uren komen kan ik er nog wat bij doen. Het is gewoon heel krom allemaal. Maar het wordt zo langzamerhand een werktopic dat is ook niet de bedoeling...🤐🤐