Leven met pijn, kletsend het jaar door.

Lang verhaal en weet niet of ik het helemaal goed uitgelegd en overgebracht krijg zo. Maar ik hoop van wel.

En te streng voor mezelf : ja dat ben ik ook wel. Ik ben opgegroeid met het motto : niet zeuren, gewoon doorgaan.  Dat is jaren mijn copingsstrategie geweest. Bij alle problemen in mijn leven, zowel fysiek als mentaal. Die strategie werkt nu niet meer. Mijn lijf gaat "out " , mijn hoofd wordt een grote mistige duizelige en pijnlijke brij. Dat loslaten en toegeven  en zeggen,ik kan het niet, het lukt me niet en om hulp vragen terwijl jij altijd degene was die hulp gaf, is vreselijk moeilijk. De switch maken daarnaar en dus minder streng voor jezelf zijn is een proces. In mijn geval niet van weken of maanden , maar zelfs van jaren ben ik bang. Ik doe mijn best. Maar zoals er vaak tegen mij vroeger al gezegd is: soms is je best niet goed genoeg...

lientje, je verhaal is heel duidelijk. Mensen om je heen willen vaak aangeven wat voor hen helpt (sorry, in die valkuil ben ik ook gestapt), vooral om jou te willen helpen want stel je voor dat je die optie hebt gemist..  maar dat wil niet zeggen dat jouw manier fout is. 
Jij kiest je eigen pad samen met de hulpverleners om je heen en je kunt die keuzes alleen maken met de info die je nu weet. Je hulpverleners hebben het beste met je voor en zij geven ook het beste advies want zij kennen jou echt. Het is een weg met hobbels en telkens weer nieuwe afwegingen en dat is ook heel vervelend. 

Je schrijft hier over je zorgen en frustraties en ik denk dat het menselijk is om je te willen helpen met allerlei tips, adviezen en helpende gedachten, terwijl je eigenlijk op zoek bent naar een knuffel en iemand die beaamt dat het gewoon ook een rotsituatie is. Daar zijn mensen, en zeker op zo'n forum, gewoon nog niet zo goed in. Hopelijk levert het schrijven hier jou wel wat op, dat je even je gedachten kwijt kunt. 

Hou je vooral vast aan de mening van mensen die je hele situatie kennen en er verstand van hebben zoals je psycholoog, hopelijk hecht je daar meer waarde aan dan wat wij hier op het forum allemaal op je afvuren 😉

Spijker op zijn kop Miekje!

Vandaag alvast de weekboodschappen gedaan want man kan niet  zaterdag.  Zaterdag haal ik zelf dan nog even alleen wat vers brood. Verder net mijn vriezer even uitgezocht en opgeruimd.  Ik weet nu weer wat ik heb. Vanmiddag wilde ik zwemmen.  Maar denk niet dat dat gaat lukken aangezien  vanmorgen ook al fysiek was. Straks nog maar even goed mijn lijf voelen en herbeoordelen. Lig nu op de bank. Net even ontprikkeld met binaural beats.  Zondag ga ik met een treintje door bos en duin. 1,5 uur. Hoop dat het een beetje lekker weer is. En dat mijn hoofd niet te raar gaat doen. Zin in, ik hou van bos maar door mijn lage belastbaarheid kom ik daar momenteel niet meer . In zo'n treintje kan ik zitten en ben er toch even uit. Had man heel lief voor me bedacht.  Die zoekt nu leuke dingen om te doen waarmee ik niet te erg belast word.

Dag Lientje ,
Ik begrijp je. Iedereen hier trouwens. Wat jij nu allemaal schrijft over je belastbaarheid had ik geschreven kunnen hebben . Ik leid al jaren het leven dat jij nu leidt. En ik ben het met je eens . Het is bitter weinig wat we nog kunnen . Ik wil jou niet de put induwen, maar laat ons eerlijk zijn het is gewoon zwaar kut en frustrerend om zo je leven te leiden . Ik heb geen advies voor je . Want ik weet zelf niet hoe ik mijn leven nog enige vorm kan geven.
Ik heb nu wel twee nieuwe sterke heupen. Maar mijn rug en knieën zijn er even erg aan toe. En een nieuwe rug kunnen ze mij niet geven . Fysiotherapie kan ik allang niet meer. Ik heb alles geprobeerd wat je maar kan denken. Maar mijn rug blijft versleten. Gevolg erge pijn en na veel pijnstilling twintig minuten kunnen rechtstaan.
Douchen, man man , daar verdien ik applaus voor . Zó belastend! En dan heb ik gelukkig nog een zitbank in de douche.
Mijn warm eten gebeurt in drie keer . In de voormiddag eten voorbereiden. In de namiddag alles klaarzetten om in de avond dan te kunnen koken . Man maakt na afloop de keuken schoon. Want dat kan ik echt niet.

s’Nachts voortdurend wakker worden van de pijn. Overdag soms moeten   slapen omdat ik ziek word van de pijn.  Ik hoop voor jou dat je desondanks nog verbetert. Voor mezelf weet ik : dit is het . Dikke knuffel meis 

Dikke   terug Cassandra en Ies en Miekje bedankt!

lientje69 schreef op 16-04-2026 om 15:11:

[..]

Wat balen Cassandra. Had gehoopt dat met de nieuwe heupen je rug en knieën ook wat minder pijn zou geven maar zo te zien is dat niet gelukt dus. Ik hoop echt nog dat ik iets beter ga worden. Want idd je hebt gelijk. Het leven is niet echt leuk als je zo weinig kunt. We proberen er het beste van te maken. En ik werk er hard aan in de hoop dat het nog verbetering gaat geven. Maar zoals ik al schreef: soms is je best gewoon niet goed genoeg. En helaas heb ik geen superkrachten.

Het in delen eten koken/ voorbereiden herken ik ook. Zo doe ik dat momenteel ook dus. In de ochtend stukje. In de middag wat. Ik ben zo te lezen wel wat mobieler dan jou toch nog. Ik kan zo'n 20 minuten tot een half uur iets fysieks doen En dat dan ongeveer 3 x per dag. Douchen , ja , daar moet ik nog een kruk ofzo voor gaan bestellen. Maar we zouden een nieuwe badkamer krijgen. Met een douche met zitje. Dus man en ik vinden dat eigenlijk zonde geld. Vooral ook omdat mijn inkomen nu erg gaat dalen. Verrbouwen deden man en ik altijd samen, dus op de lange baan geschoven. Bovendien kan mijn hoofd de herrie ook niet aan.

Soms heb ik een ( iets ) betere dag. Dat geeft hoop. Dan zijn er momenten dat ik me even mijn oude ik voel. Helaas merk ik meestal snel dat mijn oude ik er niet meer is. En of die ooit nog terugkomt? Ik heb er een hard hoofd in. Ook het ooit weer kunnen werken... en het UWV gedoe straks. Het geeft me stress en boezemt mij angst in. Maar ik kan niets anders doen dan het maar gelaten ondergaan. De invloed die ik heb op zowel mijn herstel als eventuele goed of afkeuring is minimaal. We moeten maar afwachten wat de toekomst brengt. En dat is héél héél lastig.

Haa Lientje, even een snelle reactie. Via de zorgverzekeraar kun je voor 2x 3 maanden gratis een douchekruk of douchestoel lenen. Je kunt deze rechtstreeks bestellen via medipoint, medicura en meer van dat soort winkels. Volgens mij wordt dit gratis thuisbezorgd.  Misschien helpt je dat voor nu al? Als je het daarna nog nodig hebt kun je verder kijken. 

douchestoel/krukjezie je ook regelmatig in de kringloopwinkels.
ik heb mijn douche kruk voor 5 euro gekocht, gebruik het regelmatig.

Hemke schreef op 17-04-2026 om 11:13:

douchestoel/krukjezie je ook regelmatig in de kringloopwinkels.
ik heb mijn douche kruk voor 5 euro gekocht, gebruik het regelmatig.

Zal er ook eens op letten Hemke. Zo gauw als ik daar energie voor heb

Gisteren kon ik niet slapen. Zo onrustig.  Dus vannacht nog op zoek naar mijn verzwaringsdeken. Onvindbaar. Vandaag even aan dochter gevraagd.  Heeft zij hem gewoon op haar kamer liggen! Heb hem nu weer terug. En heb een douchekruk. Zag online een  nieuwe  voor 17 euro. Man vindt het nog steeds onzin. Ik ga hem morgen uitproberen.

Een nacht vrij goed geslapen onder mijn verzwaringsdeken. Nu  wakker. Gisteren rondrit bos gedaan met een treintje . Was leuk maar al die kletsende mensentriggerde erg.  Daarna naar familielid even. Waarvan ik het dee heb dat ik die die voor het laatst gezien heb. Nu wakker met pijn en piekeren.  Drukke dag voor de boeg dus ik ben niet happy nu. Zucht. Leven met een ziekte valt niet mee.