Ouders van LGBTQI 🏳️⚧️ 🌈 kinderen verzamelen
Hoe vertelde jouw kind het?
Hoe was je reactie ?
Hoe reageerde de buitenwereld?
Waar loop jij of je kind tegenaan ?
Positieve kanten ?
Kortom. Alles is bespreekbaar
Mugs schreef op 02-06-2026 om 13:00:
Ik denk dat het hele proces pas 'af' is, als we kinderen standaard non binair op gaan voeden. Hoera een kind, in plaats van altijd maar die nadruk op het geslacht. En dan kunnen kinderen naarmate ze ouder worden zelf wel zien of ze in een hokje willen of niet.
Maar goed, een utopie, ik weet het...
Ik ken trouwens wel non-binaire personen van boven de 30. En uit mijn jeugd (ik ben 54) weet ik zo nog twee personen die van geslacht verandert zijn. Dus zo nieuw is dat ook allemaal niet
Ik kende echt helemaal niemand daarvan uit mijn jeugd. Niet non binair maar ook geen transpersonen of homo of lesbisch. Misschien omdat ik uit een klein en redelijk traditioneel plattelandsdorp kwam? Ik ging wel in de stad naar school op de middelbare , maar ook toen kwam ik het niet tegen. Of ik ben er blind voor geweest ofzo, geen idee.
Mijn opvoeding was ook heel erg traditioneel op dat vlak. Misschien dat ik daarom ook nog steeds wat moeilijk vind dat mijn kind trans is. Haar leven wordt er niet bepaald makkelijker door en ze moet nog door veel heen. Ook dat vind ik lastig, je gunt je kind een makkelijk en ongecompliceerd leven.
lientje69 schreef op 02-06-2026 om 13:14:
[..]
Mijn opvoeding was ook heel erg traditioneel op dat vlak. Misschien dat ik daarom ook nog steeds wat moeilijk vind dat mijn kind trans is. Haar leven wordt er niet bepaald makkelijker door en ze moet nog door veel heen. Ook dat vind ik lastig, je gunt je kind een makkelijk en ongecompliceerd leven.
Heel herkenbaar. Ik heb er geen enkele moeite mee dat mijn kind trans is, maar ik had haar ook zo graag een makkelijker leven gegund.
De vele behandelingen, keuzes die moeten worden gemaakt, voortdurend maar weer aan elke behandelaar tot in den treure uitleggen wie je bent... En dan hebben ook nog hordes mensen zonder enige fundering een mening over je die ze natuurlijk niet voor zich houden.
Al die haat die er in de samenleving is, tegen alles wat anders is. Ik vind dat zo onbegrijpelijk en triest
Wat wel veel voorkwam is MLM in mijn tijd (men love men, mannen die graag seks hebben met mannen). Had er roddels over gehoord als tiener. Maar blijkbaar is dat niet homo. Zijn gewoon hetero mannen die meestal getrouwd waren en dan stiekem achter hun vrouw's rug om seks hadden met andere mannen.
Ik denk zelf dat trans makkelijker te begrijpen is dan non binaire. Als je trans bent wil je van het één naar het andere, bij non binaire wil eigenlijk geen van beide. Androgeen heb ik altijd gezien als iemand die zowel man als vrouw is (het tegenovergestelde van non binaire).
En ik vind het ook raar dat er zoveel focus is op het geslacht van een baby. Dan projecteer je gewoon een heel bekrompen verwachtingspatroon op een kind. Zelfs als die cis gender is kan dat erg belemmerend zijn.
Duckie73 schreef op 02-06-2026 om 14:39:
Wat wel veel voorkwam is MLM in mijn tijd (men love men, mannen die graag seks hebben met mannen). Had er roddels over gehoord als tiener. Maar blijkbaar is dat niet homo. Zijn gewoon hetero mannen die meestal getrouwd waren en dan stiekem achter hun vrouw's rug om seks hadden met andere mannen.
Ik denk zelf dat trans makkelijker te begrijpen is dan non binaire. Als je trans bent wil je van het één naar het andere, bij non binaire wil eigenlijk geen van beide. Androgeen heb ik altijd gezien als iemand die zowel man als vrouw is (het tegenovergestelde van non binaire).
En ik vind het ook raar dat er zoveel focus is op het geslacht van een baby. Dan projecteer je gewoon een heel bekrompen verwachtingspatroon op een kind. Zelfs als die cis gender is kan dat erg belemmerend zijn.
Ik denk dat dat alleen maar een semantisch verschil is hoor, wat ik androgyn noemde, noemen de mensen van nu nonbinair. Ik maak zelf graag het grapje 'zij voelen zich niks en ik voel me beiden en wat er tussenin zit' maar uiteindelijk komt het op hetzelfde neer: niet gepinpoint willen worden op één gender.
Ik vind het vreemd dat mensen geen gays, lesbiennes en transmensen kennen uit hun jeugd. Ik ben denk ik ouder dan de meesten (lees pensioen) maar ik kende wel veel mensen uit de lhbtiq gemeenschap. Misschien zaten die mensen in kleinere plaatsen gewoon in de kast?
Lexus schreef op 02-06-2026 om 15:23:
[..].
Ik vind het vreemd dat mensen geen gays, lesbiennes en transmensen kennen uit hun jeugd. Ik ben denk ik ouder dan de meesten (lees pensioen) maar ik kende wel veel mensen uit de lhbtiq gemeenschap. Misschien zaten die mensen in kleinere plaatsen gewoon in de kast?
Ik had zeker vermoedens van vooral jongens of mannen dat die gay waren. Maar mensen die er open voor uitkwamen zijn ook in mijn kring erg zeldzaam.
Zou kunnen hoor Lexus dat ze niet uit de kast durfden komen. Of ik was gewoon super naïef?
Mugs schreef op 02-06-2026 om 13:22:
[..]
Heel herkenbaar. Ik heb er geen enkele moeite mee dat mijn kind trans is, maar ik had haar ook zo graag een makkelijker leven gegund.
De vele behandelingen, keuzes die moeten worden gemaakt, voortdurend maar weer aan elke behandelaar tot in den treure uitleggen wie je bent... En dan hebben ook nog hordes mensen zonder enige fundering een mening over je die ze natuurlijk niet voor zich houden.
Al die haat die er in de samenleving is, tegen alles wat anders is. Ik vind dat zo onbegrijpelijk en triest
Ik heb, zo langzamerhand, best veel collega's (allemaal mannen, in uiteenlopende leeftijden) verteld over ons transkind. Soms moet je wel, als mensen vragen naar thuis (ik lieg niet graag). En het viel mij erg op dat ze allemaal, een voor een, direct vol compassie reageerden met dat het wel zwaar moet zijn. Voor ons, voor ons kind. Niemand reageerde negatief, of neutraal, of afwerend. Het maakte dat ik er zelf ook wat makkelijker naar kon kijken, als iets dat inderdaad vooral vervelend en belastend is, niet iets raars en verwijtbaars. Het scheelt om als je een probleem hebt, er niet ook nog eens een probleem van te maken dát je een probleem hebt.
Overigens hebben meer collegas hiermee te maken. Eentje heb ik zelfs gebeld om steun toen ons kind het net verteld had en ik er even flink mee zat. Misschien werk ik in een erg begripvolle omgeving (ICT), dat zou kunnen, maar het viel mij alleszins mee.
Mooi AnnaPollewop. Ik werk zelf in het onderwijs en ervaar daar ook veel steun en begrip (plus dat het mij helpt om te zien waar de jongeren van nu zich zoal mee bezig houden, welke taal ze gebruiken enz. Heel waardevol vind ik dat!)
AnnaPollewop schreef op 04-06-2026 om 18:22:
[..]
Ik heb, zo langzamerhand, best veel collega's (allemaal mannen, in uiteenlopende leeftijden) verteld over ons transkind. Soms moet je wel, als mensen vragen naar thuis (ik lieg niet graag). En het viel mij erg op dat ze allemaal, een voor een, direct vol compassie reageerden met dat het wel zwaar moet zijn. Voor ons, voor ons kind. Niemand reageerde negatief, of neutraal, of afwerend. Het maakte dat ik er zelf ook wat makkelijker naar kon kijken, als iets dat inderdaad vooral vervelend en belastend is, niet iets raars en verwijtbaars. Het scheelt om als je een probleem hebt, er niet ook nog eens een probleem van te maken dát je een probleem hebt.
Overigens hebben meer collegas hiermee te maken. Eentje heb ik zelfs gebeld om steun toen ons kind het net verteld had en ik er even flink mee zat. Misschien werk ik in een erg begripvolle omgeving (ICT), dat zou kunnen, maar het viel mij alleszins mee.
Wat fijn AnnaP. En naast dat het een overwinning voor jezelf is, is het ook belangrijk dat mensen in het algemeen weten dat transzijn vaak dichter bij is dan ze zelf denken.
Even delen waar ik in mijn gezin tegenaan loop, en dat is het taalkundige aspect.
Partner van zoon is nonbinair. Daar heeft gelukkig niemand binnen ons gezin problemen mee (zelfs mijn bejaarde ouders niet) maar waar ik wel moeite mee heb is om niet te vervallen in 'zij'. Iemand benoemen als 'die' of 'hen' voelt voor mij en mijn man nog altijd, zelfs na bijna 1,5 jaar, onwennig en onpersoonlijk/koud/afstandelijk. Waardoor we toch vaak de fout in gaan. En dat vind ik stom van onszelf.
Wat niet helpt is dat schoonkind zichzelf graag leuk en vrouwelijk aankleedt: rokje, truitje in pasteltinten, glitters. Had die zich meer 'neutraal' gepresenteerd, dan was het voor mij denk ik al vanzelfsprekender geweest. Heeft iemand hier misschien nog tips voor hoe ik mezelf (en man) wat kan opvoeden hierin?
Jonagold schreef op 04-06-2026 om 20:55:
Even delen waar ik in mijn gezin tegenaan loop, en dat is het taalkundige aspect.
Partner van zoon is nonbinair. Daar heeft gelukkig niemand binnen ons gezin problemen mee (zelfs mijn bejaarde ouders niet) maar waar ik wel moeite mee heb is om niet te vervallen in 'zij'. Iemand benoemen als 'die' of 'hen' voelt voor mij en mijn man nog altijd, zelfs na bijna 1,5 jaar, onwennig en onpersoonlijk/koud/afstandelijk. Waardoor we toch vaak de fout in gaan. En dat vind ik stom van onszelf.
Wat niet helpt is dat schoonkind zichzelf graag leuk en vrouwelijk aankleedt: rokje, truitje in pasteltinten, glitters. Had die zich meer 'neutraal' gepresenteerd, dan was het voor mij denk ik al vanzelfsprekender geweest. Heeft iemand hier misschien nog tips voor hoe ik mezelf (en man) wat kan opvoeden hierin?
Gewoon je schoonkind bij de naam noemen. Als ik er over nadenkt spreek ik maar bar weinig mensen aan met zij of hem. Ik zeg gewoon ''Hoe gaat het met Marlies?" en niet ''Hoe gaat het met haar?''. Dat is toch wel makkelijk. Maar als iemand biologisch vrouw is en zich ook zo kleed en zich toch non binaire noemt dan zet ik er zelf wel vraagtekens bij met wat non binaire voor die persoon eigenlijk is.
AnnaPollewop schreef op 04-06-2026 om 18:22:
[..]
Ik heb, zo langzamerhand, best veel collega's (allemaal mannen, in uiteenlopende leeftijden) verteld over ons transkind. Soms moet je wel, als mensen vragen naar thuis (ik lieg niet graag). En het viel mij erg op dat ze allemaal, een voor een, direct vol compassie reageerden met dat het wel zwaar moet zijn. Voor ons, voor ons kind. Niemand reageerde negatief, of neutraal, of afwerend. Het maakte dat ik er zelf ook wat makkelijker naar kon kijken, als iets dat inderdaad vooral vervelend en belastend is, niet iets raars en verwijtbaars. Het scheelt om als je een probleem hebt, er niet ook nog eens een probleem van te maken dát je een probleem hebt.
Het helpt ook omdat het ver van hun afstaat. Ik denk als het hun eigen kind was dat ze er moeilijker over nadachten.
Duckie73 schreef op 04-06-2026 om 21:51:
[..]
Het helpt ook omdat het ver van hun afstaat. Ik denk als het hun eigen kind was dat ze er moeilijker over nadachten.
Dat is denk ik ook wel logisch. Hoe dichter iemand bij je staat, hoe meer je ermee te maken hebt en hoe meer je emotioneel betrokken bent. Ik merk dat bij mezelf in ieder geval wel.
Ik zag dat ze in het maasstadziekenhuis ook transgender zorg doen.
Je moet dan de juiste diagnose hebben via ggz instellingen waar ze ook een samenwerking mee hebben.
Ze doe geen operaties , maar je kan starten met hormonen, dan verwijzen ze door naar andere ziekenhuizen.
Stel je voor die operaties daar na toe begin je dan op wachttijd nul?
Daar is de wachtlijst voor het traject rond de 5 jaar.
Iemand een idee?
Duckie73 schreef op 04-06-2026 om 21:51:
[..]
Het helpt ook omdat het ver van hun afstaat. Ik denk als het hun eigen kind was dat ze er moeilijker over nadachten.
Ik denk dat je mijn collega's hier te kort doet. Ze vinden het niet makkelijk, maar ze kijken er niet naar als een onbegrijpelijke keuze van een lastig kind maar als een probleem dat ons (hem) overkomt. Ze zouden ook zo reageren op andere aandoeningen (want dat is het toch wel als je geboren bent in een lichaam dat niet past bij wie je bent).
En ja, uiteraard zijn dingen anders als het je eigen kind betreft. Maar dat maakt hun compassie niet minder oprecht.
Ik denk niet dat als mijn kind de werkvloer op zou lopen om bij ons te komen werken, ze ineens wel heel raar tegen hem zouden gaan doen.
Bij veel mensen thuis is wel wat (kind of familielid met ASS, of borderline, of een lichamelijk issue etc) en dan moet je wel een hele botte hork zijn als je bij een transkind ineens gaat roepen dat het allemaal onzin is. Die mensen zijn er natuurlijk wel, die dat roepen, maar ik heb ze tot nu toe niet onder mijn naaste collega's aangetroffen. Dus dat viel me mee. En het deed mij er ook anders naar kijken. Dat niet de hele wereld overloopt van begrip is mij echt wel duidelijk. Vandaar ook mijn schroom om hier over te praten op het werk.