Ouders van LGBTQI 🏳️⚧️ 🌈 kinderen verzamelen
Hoe vertelde jouw kind het?
Hoe was je reactie ?
Hoe reageerde de buitenwereld?
Waar loop jij of je kind tegenaan ?
Positieve kanten ?
Kortom. Alles is bespreekbaar
Wat ik niet snap is dat jullie een kind kunnen krijgen met zo'n hork die zijn bloedeigen kind nog geen eens accepteert als die trans of gay is? Dat weet je toch van te voren. Of maakt het je dan niet uit zolang het maar niet je kind was?
Ik heb 3 kinderen waarvan 2 op het spectrum. Eentje is bi en eentje is trans. Ik zal hier eens meelezen want het klinkt allemaal heel leuk en ik ben super open minded maar de buitenwereld is dat absoluut niet.
Gelukkig is mijn man geen hork.
Ik begreep dat bij mensen met ass het ook vaker voorkomt.
De afgelopen dagen hebben man en ik goede gesprekken gehad. We vinden allebei zolang zoon gelukkig is is het goed.
Wat man wel aangaf is dat zoon het niet van jonge leeftijd heeft.
Ik ga aan dat iedereen op een ander tijdstip zich zelf ontdekt.
Duckie73 schreef op 24-05-2026 om 16:52:
Wat ik niet snap is dat jullie een kind kunnen krijgen met zo'n hork die zijn bloedeigen kind nog geen eens accepteert als die trans of gay is? Dat weet je toch van te voren. Of maakt het je dan niet uit zolang het maar niet je kind was?
De ouders die hun kind niet accepteren schrijven hier niet mee hoor. Maar ik hoor idd verhalen over kinderen die letterlijk de deur uit gegooid worden. En nee. Je weet niet alles van te voren. Maar jij hebt geen trans/ bi of gay kind? Of wel ? Zo niet : het is makkelijk praten vanaf " de overkant "
Soms moeten mensen ook wennen aan het idee en reageren ze in eerste instantie wat onhandig. Voor zover ik weet is dat bij iedereen die hier schrijft of niet aan de orde óf uiteindelijk gewoon goed gekomen.
Grietje2 schreef op 24-05-2026 om 17:22:
Gelukkig is mijn man geen hork.
Ik begreep dat bij mensen met ass het ook vaker voorkomt.
De afgelopen dagen hebben man en ik goede gesprekken gehad. We vinden allebei zolang zoon gelukkig is is het goed.
Wat man wel aangaf is dat zoon het niet van jonge leeftijd heeft.
Ik ga aan dat iedereen op een ander tijdstip zich zelf ontdekt.
Onze zoon ( nu dus transvrouw ) had het ook niet van jonge leeftijd. Dat begon pas rond de puberteit te sluimeren en zij kwam dus pas als 20 jarige " uit de kast ". Overigens is er idd ass geconstateerd bij kind. Iets wat wij al wisten vanaf zo'n 1,5 jaar oud maar het kwam er op een of andere manier nét niet uit bij de onderzoeken. Inmiddels dus wel. Wat maakt dat ze nu ook medicatie krijgt waardoor het geestelijk beter gaat en ze eindelijk eens kan slapen.
lientje69 schreef op 24-05-2026 om 18:37:
[..]
De ouders die hun kind niet accepteren schrijven hier niet mee hoor. Maar ik hoor idd verhalen over kinderen die letterlijk de deur uit gegooid worden. En nee. Je weet niet alles van te voren. Maar jij hebt geen trans/ bi of gay kind? Of wel ? Zo niet : het is makkelijk praten vanaf " de overkant "
Soms moeten mensen ook wennen aan het idee en reageren ze in eerste instantie wat onhandig. Voor zover ik weet is dat bij iedereen die hier schrijft of niet aan de orde óf uiteindelijk gewoon goed gekomen.
Maar je weet wel van te voren of je partner het accepteert. Als hij hele domme homo grapjes gaat maken en jij lacht ongemakkelijk mee, moet je niet verbaasd zijn als hij dan moeite heeft met de voorkeur van je kind.
Dochter is officieel ''bi'', maar ze heeft altijd vriendjes gehad. Ze heeft nooit een meisje mee naar huis genomen. Ook al stond ik daar heel open voor. Maar volgens haar was ze nooit verliefd geworden op een meisje. Dus of dat echt onder biseksueel valt kan ik ook niet zeggen. Had het met een andere moeder over en haar zoon was homo en die vond mijn dochter niet LHGBT.
Maar het zou mij niet kunnen schelen of dochter met een man, vrouw of iemand daartussen verliefd zou worden. En als mijn partner daar wel een probleem mee zou hebben dan zal ik echt over een scheiding nadenken.
Duckie, als mijn man het niet geaccepteerd zou hebben, zou ik ook een scheiding overwogen hebben. Maar hij heeft dat dus wel ondanks dat hij het moeilijk vond. Ik ben getrouwd met een een traditionele buitenlandse man, waar een zoon hoog aangeschreven staat. Een kind dat in transitie wil, is daar vaak al jaren mee bezig. Voor ouders kan dit als een onverwachte schok komen waarbij ze moeten wennen en/ of hun mindset moeten veranderen. Dat kost tijd. Je bekijkt het erg zwart / wit vind ik. Maar dat is mijn persoonlijke mening. Uiteraard was ik gaan scheiden als man mijn kind verstoten zou hebben. Maar hij moest wennen , en leren accepteren. En hij vindt het nog steeds soms lastig. Dat mag hè. Ook hij heeft een leerproces. Hij heeft gelukkig ook veel goede kanten en ik gooi een langdurige relatie niet weg omdat iemand nog dingen te leren heeft. Er elkaar daarbij helpen en er voor elkaar zijn, hoort óók in een relatie.
Maar goed. Misschien ben ik wel de enige die zo denkt hoor.
FruitMoeder schreef op 21-05-2026 om 08:53:
Wat ik mij altijd afvraag is waar de grens is tussen gewoon een erg vrouwelijke jongen en een transvrouw. Ik denk dat wij tegenwoordig zo rigide zijn als het aankomt op genderuitingen dat als iemand afwijkt van de norm, dat er gelijk het label trans opgeplakt wordt. Ik merk dat het in het verleden veel meer voorkwam als meisje gewoon tomboys waren en jongens meer femboys(ook al bestond die term nog niet). En nu gaat alles gelijk in de vijfde versnelling en wordt het bestempeld als trans.
Ja, de maatschappij is wellicht meer rigide aan het worden. Of misschien was het altijd al zo en een periode wat minder.
Nee, niet ¨alles gaat gelijk in de vijfde versnelling¨.
En weet jij hoe die tomboys en mietjes (want zo werden wat vrouwelijk uitgevallen jongens vaak genoemd, ongeacht hun seksuele voorkeur) zich vroeger voelden?
Heb je enig idee hoe mensen zich voelen, die van ¨de maatschappij" niet de ruimte krijgen om gewoon zichzelf te zijn? Omdat een grote groep graag normen oplegt die comfortabel en goed voelen juist omdat zij daar toevallig naadloos inpassen, en een nog grotere groep daarbuiten zich daar maar bij aansluit omdat ze zich ook comfortabel willen voelen of niet buitengesloten willen worden?
Heb jij enig idee hoe andere mensen zich voelen? Interesseert het je?
Wat beweegt je om je hier te mengen in een draad over een onderwerp dat jou niet raakt? Wat denk je ons te komen brengen?
Ik vind dat ook lastig hoor. Er zijn nu meer mogelijkheden. Ik was zelf vroeger een echte " tomboy ". Had ook liever een jongen willen zijn. Maar kon me daar ook makkelijker naar gedragen. Meisje in een broek werd niet raar naar gekeken, jongen in een rok of jurkje wel. Ik durf nu echt niet te zeggen of ik als ik nu jong zou zijn , ook niet in transitie gewild had. Die optie was er gewoon niet in mijn jeugd. Maar het was ook een andere tijd. Toen " mochten " jongens veel meer dan meisjes. Tegenwoordig kijkt niemand meer op van een vrouw op een vrachtwagen of als piloot of in de bouw. In mijn jeugd kwam je daar gewoon niet tussen. Ik reed regelmatig op een trekker , dat werd ook als " afwijkend " gezien. Of stond in een koolschuur kool schoon te maken . Dat was toen vrij uniek. Nu kan een vrouw alles wat een man ook doet. Automonteur, buschauffeur. Vrouwen waren vroeger juf of in de zorg of huisvrouw of verkoopster. En dat was het dan wel.
Dus misschien had ik in deze tijd ook wel minder last gehad van het: ik had liever een jongen willen zijn.
In elk geval: ik kan het je niet helemaal thuis voelen in je lichaam wel begrijpen.
Ik denk dat het verschil met trans en tomboy zijn is dat je als tomboy je nog wel oké voelt in een vrouwenlichaam. Je gedraagt je misschien niet als wat de maatschappij wil hoe een vrouw zich gedraagt, maar je haat het niet om vrouw te zijn. Als je trans bent heb je echt een afschuw van je vrouwenlichaam. Dan walg je van het idee om een vrouw te zijn zowel biologisch als sociaal. Terwijl bij tomboys alleen het sociale gedeelte ze tegen staat.
lientje69 schreef op 25-05-2026 om 12:21:
Ik vind dat ook lastig hoor. Er zijn nu meer mogelijkheden. Ik was zelf vroeger een echte " tomboy ". Had ook liever een jongen willen zijn. Maar kon me daar ook makkelijker naar gedragen. Meisje in een broek werd niet raar naar gekeken, jongen in een rok of jurkje wel. Ik durf nu echt niet te zeggen of ik als ik nu jong zou zijn , ook niet in transitie gewild had. Die optie was er gewoon niet in mijn jeugd. Maar het was ook een andere tijd. Toen " mochten " jongens veel meer dan meisjes. Tegenwoordig kijkt niemand meer op van een vrouw op een vrachtwagen of als piloot of in de bouw. In mijn jeugd kwam je daar gewoon niet tussen. Ik reed regelmatig op een trekker , dat werd ook als " afwijkend " gezien. Of stond in een koolschuur kool schoon te maken . Dat was toen vrij uniek. Nu kan een vrouw alles wat een man ook doet. Automonteur, buschauffeur. Vrouwen waren vroeger juf of in de zorg of huisvrouw of verkoopster. En dat was het dan wel.
Dus misschien had ik in deze tijd ook wel minder last gehad van het: ik had liever een jongen willen zijn.
In elk geval: ik kan het je niet helemaal thuis voelen in je lichaam wel begrijpen.
Ja volgens mij is er zoiets als extern geïnduceerde genderdysforie: bijvoorbeeld je hebt een hekel aan je vrouwenlichaam door bepaalde opgelegde rollen of doordat je in een vrouwenlichaam heel erg geobjectiveerd kan worden Dat zou imho de oorzaak kunnen zijn van b.v. anorexia. En je hebt intern geïnduceerde genderdysforie die al in de zwangerschap ik ontstaan waarbij de hersenen zich volgens de ene gender ontwikkelen en het lichaam volgens de andere (zie de onderzoeken van prof. dr. Schwaab).
Volgens mij is de maatschappij ook zo vrouwonvriendelijk dat veel meisjes gewoon geen vrouw willen zijn.
Duckie73 schreef op 26-05-2026 om 11:04:
Volgens mij is de maatschappij ook zo vrouwonvriendelijk dat veel meisjes gewoon geen vrouw willen zijn.
Ja soms denk ik dat wel eens bij voorheen meisjes die zich in de puberteit non binair verklaren. Maar ik vond/ vind dat ook weer gevaarlijk om te zeggen omdat er dan partijen mee aan de haal kunnen gaan die beweren dat trans of nb zijn maar een bevlieging is. Ik wil nb personen sws serieus nemen en of er een lichamelijke transitie plaatsvindt aan de transteams van de VU overlaten. Er is misschien toch een verschil of iemand op zijn tweede al zegt 'eigenlijk ben ik een jongen' zich in alles jongensachtig gedraagt aan de ene kant en iemand die tot haar veertiende nooit wat oppert, en (wellicht omdat ze meer wil zijn dan een instagrampop, omdat ze voelt dat ze ook een autonoom individu is) de non binaire kant kiest. Maar... dan moeten we denk ik niet zeggen 'jij bent niet non binair of trans. Dat moeten we toch serieus nemen
Lexus schreef op 26-05-2026 om 11:21:
[..]
Ja soms denk ik dat wel eens bij voorheen meisjes die zich in de puberteit non binair verklaren. Maar ik vond/ vind dat ook weer gevaarlijk om te zeggen omdat er dan partijen mee aan de haal kunnen gaan die beweren dat trans of nb zijn maar een bevlieging is. Ik wil nb personen sws serieus nemen en of er een lichamelijke transitie plaatsvindt aan de transteams van de VU overlaten. Er is misschien toch een verschil of iemand op zijn tweede al zegt 'eigenlijk ben ik een jongen' zich in alles jongensachtig gedraagt aan de ene kant en iemand die tot haar veertiende nooit wat oppert, en (wellicht omdat ze meer wil zijn dan een instagrampop, omdat ze voelt dat ze ook een autonoom individu is) de non binaire kant kiest. Maar... dan moeten we denk ik niet zeggen 'jij bent niet non binair of trans. Dat moeten we toch serieus nemen
Zoiets had ik ook met mijn dochter die in haar puberjaren uit de kast kwam als bi. Alleen heeft ze nooit een vriendinnetje gehad (alleen maar vriendjes) en nooit interesse vrouwen getoond. Veel mensen vinden het ook niet vallen onder de LHBT+.
Duckie73 schreef op 26-05-2026 om 11:31:
[..]
Zoiets had ik ook met mijn dochter die in haar puberjaren uit de kast kwam als bi. Alleen heeft ze nooit een vriendinnetje gehad (alleen maar vriendjes) en nooit interesse vrouwen getoond. Veel mensen vinden het ook niet vallen onder de LHBT+.
B staat toch juist voor bi? Of ben ik nu abuis?