Ouders van LGBTQI 🏳️⚧️ 🌈 kinderen verzamelen
Hoe vertelde jouw kind het?
Hoe was je reactie ?
Hoe reageerde de buitenwereld?
Waar loop jij of je kind tegenaan ?
Positieve kanten ?
Kortom. Alles is bespreekbaar
Nee, je kans op borstkanker is niet 0 na een mastectomie. Omdat de kans groot is, dat er een klein beetje borstweefsel overblijft. Maar de kans is wel extreem klein.
Ik heb zelf mastectomie gehad na borstkanker.
Maar volgens mij kunnen ze er niet op controleren. In ieder geval niet met de mammo, die gebruikt wordt met het bevolkingsonderzoek. Ik kreeg de uitnodigingen nog wel, blijkbaar wordt niet alles gekoppeld, maar ik ben nog wel vrouw.
Toen het op de genderpoli ging over het besluit om de baarmoeder en eierstokken al dan niet intact te laten, zijn daarbij alle voor- en nadelen genoemd. Dus ook baarmoederhalskanker en uitstrijkjes. Die uitstrijkjes kan je met je huisarts regelen.
Ik kan me niet herinneren of er bij het besluit tot mastectomie ook iets is verteld over of borstonderzoek daarna nog steeds verstandig is en hoe dat dan geregeld wordt.
Misschien weet een van onze zonen dat?
*Even inbreken hier*
Ik denk dat het voor jullie zonen na een mastectomie heel belangrijk is om de borstkas en oksels regelmatig te blijven controleren. Als er iets afwijkends wordt gezien (!) of gevoeld dan een afspraak maken bij huisarts voor vervolgonderzoek.
De kans is absoluut een stuk kleiner maar niet 0.
Dankjewel Mammoet!
Even dit topic omhoog gooien.
Zoon zit in ondekkingsfase of hij zich niet meer vrouw dan man voelt.
Hij heeft ass en wilt weten of het niet een bevlieging is.
Wel koopt hij make-up en vrouwenkleding en voelt zich hier zeer prettig bij. Hij wilt het pas vertellen aan zijn vader als hij op de wachtlijst gezet gaat worden.
Ik voel mij een beetje klem gezet dat ik dit weet en mijn partner niet.
Hebben jullie daar tips in?
Grietje2 schreef op 18-05-2026 om 12:32:
Even dit topic omhoog gooien.
Zoon zit in ondekkingsfase of hij zich niet meer vrouw dan man voelt.
Hij heeft ass en wilt weten of het niet een bevlieging is.
Wel koopt hij make-up en vrouwenkleding en voelt zich hier zeer prettig bij. Hij wilt het pas vertellen aan zijn vader als hij op de wachtlijst gezet gaat worden.
Ik voel mij een beetje klem gezet dat ik dit weet en mijn partner niet.
Hebben jullie daar tips in?
Hier een zeer traditionele vader en ik ook die het eerder wist dan man. Ik vond het erg moeilijk. Was ook bang dat man zou zeggen: dit is mijn kind niet meer. In dit geval zou ik dus voor kind gekozen hebben. Ben me gaan inschrijven voor een huurwoning. Opleiding gaan volgen om financieel onafhankelijk te worden. Toen gingen man en ik samen op cruise en op zee kon ik natuurlijk niet weglopen en vroeg man, je bent anders , wat is er , wil je scheiden ofzo. Ik heb het verteld en hoewel hij er ( nog steeds ) veel moeite mee heeft gaf hij aan dat als hij hier niet in mee ging , hij zijn kind helemaal kwijt zou zijn. En dat wilde hij ook weer niet. Nu inmiddels 6 jaar verder wringt het nog steeds bij hem maar hij probeert dit niet te laten merken . Bij ons dus vergelijkbare situatie.
Ik heb zo 1 2 3 geen tips voor je. Wel een 
Het hangt echt van het soort man dat je echtgenoot is hoe en wanneer je dit moet vertellen.
Dank je wel voor je reactie lientje69.
Zoon is 21 en vind het echt aan hem om het te vertellen. Gelukkig is mijn man ruimdenkend dus dat scheelt.
Probleem met dit soort "uit de kast kom" dingen, is mijn ervaring, is dat kinderen er al jaren mee worstelen, en als ze dan eindelijk besluiten het te vertellen staat de ouder ineens voor het blok om met een passende reactie te komen. Niet elke ouder lukt dat, en het is eigenlijk ook niet reëel om te verwachten dat iemand in 2 minuten verwerkt waar een ander jaren over gedaan heeft.
Het lijkt mij eigenlijk beter dat je je man wel op de hoogte brengt. Voor je man, maar ook voor zijn reactie naar je kind. Ik snap dat je het bij je kind wil laten, maar ik weet niet of dat de beste weg is. Het is, naar mijn gevoel, ook niet eerlijk naar je man.
Hoe zou jij het vinden als het andersom was? Dat is een oprechte vraag, ik kan alleen reageren vanuit mijn beleving en jij ziet dat wellicht heel anders.
Ik zit er aan te denken om het gesprek met mijn zoon aan te gaan. Zodat ik kan bespreken of hij het goed vind als ik het aan mijn man vertel. Ik wil zijn vertrouwen niet schaden. Stel ik vertel het hem en hij verspreekt zich, daar zou ik me erg schuldig bij voelen.
Wordt vervolgt
Toen ons kind aangaf trans te zijn, hebben wij steeds benadrukt dat dit 'te groot' is om binnen het gezin geheim te houden. Dus we hebben ook heel snel de andere kinderen erbij betrokken.
Sowieso is onze boodschap naar de kinderen dat wij -ouders- over alles met elkaar praten. Er moet wel een heel zwaarwegende reden zijn wil dat niet het geval zijn.
Als je denkt dat je man er moeite mee zal hebben zou ik er ook zeker vast met hem over praten, zodat hij (zoals AnnaPollewop ook zegt) zich kan voorbereiden op zijn reactie als je kind het zelf gaat vertellen.
tegen je kind zou ik aangeven dat je dit niet (lang) als een geheim in huis wilt hebben. Je kunt misschien een termijn afspreken waarop kind óf jij dit met je man gaat delen?
Over een tijdje krijgt hij hulp voor andere psychische problemen. Hij wilt eerst dat aanpakken en dan zich verder richten op het vrouw zijn. Zijn hoofd zit ook te vol hij blijft maar malen over van alles.
Hij wil dit ook met de behandelaar bespreken zodat ze het kunnen uitdiepen als ik het zo goed zeg.
Man zou er geen moeite mee hebben ik heb wel eens tussen neus en lippen gezegd dat zoon wat last heeft van zijn genderidentiteit. Zijn reactie was maakt niet uit wat hij is als hij maar gelukkig is.
Wat ik mij altijd afvraag is waar de grens is tussen gewoon een erg vrouwelijke jongen en een transvrouw. Ik denk dat wij tegenwoordig zo rigide zijn als het aankomt op genderuitingen dat als iemand afwijkt van de norm, dat er gelijk het label trans opgeplakt wordt. Ik merk dat het in het verleden veel meer voorkwam als meisje gewoon tomboys waren en jongens meer femboys(ook al bestond die term nog niet). En nu gaat alles gelijk in de vijfde versnelling en wordt het bestempeld als trans.
FruitMoeder schreef op 21-05-2026 om 08:53:
Wat ik mij altijd afvraag is waar de grens is tussen gewoon een erg vrouwelijke jongen en een transvrouw. Ik denk dat wij tegenwoordig zo rigide zijn als het aankomt op genderuitingen dat als iemand afwijkt van de norm, dat er gelijk het label trans opgeplakt wordt. Ik merk dat het in het verleden veel meer voorkwam als meisje gewoon tomboys waren en jongens meer femboys(ook al bestond die term nog niet). En nu gaat alles gelijk in de vijfde versnelling en wordt het bestempeld als trans.
Ik denk dat je geen idee hebt waar je het over hebt
Gisteren avond kort gesprek gehad met zoon. Aan gegeven dat ik het een te groot onderwerp vind om niet te bespreken met vader.
Hij zei ik zie dat je het lastig vind. Je mag het vertellen. Ik zei wil je het niet liever zelf doen? Hij was een beetje bang voor de reactie van mijn man, dat het een bevlieging is misschien.
Vanochtend kom ik beneden en zei mijn man dat zoon het verteld had gisteren avond. Ik ben hier erg blij mee en opgelucht.
Man heeft aangegeven om het goed te onderzoeken en er de tijd voor te nemen.
Owja ik noem hem zoon, omdat hij het zelf nog niet heeft aangegeven om als dochter benoemd te worden.
Grietje2 schreef op 21-05-2026 om 09:16:
Gisteren avond kort gesprek gehad met zoon. Aan gegeven dat ik het een te groot onderwerp vind om niet te bespreken met vader.
Hij zei ik zie dat je het lastig vind. Je mag het vertellen. Ik zei wil je het niet liever zelf doen? Hij was een beetje bang voor de reactie van mijn man, dat het een bevlieging is misschien.
Vanochtend kom ik beneden en zei mijn man dat zoon het verteld had gisteren avond. Ik ben hier erg blij mee en opgelucht.
Man heeft aangegeven om het goed te onderzoeken en er de tijd voor te nemen.
Owja ik noem hem zoon, omdat hij het zelf nog niet heeft aangegeven om als dochter benoemd te worden.
Wat fijn dat je kind het zelf verteld heeft!
Hier was het ook een tijd lang lastig welke voornaamwoorden te gebruiken. Mijn kind voelde zich vrouw maar vond dat ze er niet zo uit zag en dat het dan niet klopte om al over te gaan naar de vrouwelijke naam etc. We hebben toen bedacht om als tussenfase die/hen te gebruiken die alleen met de eerste letter van de voornaam (die voor de oude en de nieuwe naam hetzelfde is) aan te spreken.
Inmiddels gelukkig wel helemaal over naar zij/haar en de vrouwelijke naam