zoon (35) wil sinds verkering geen contact meer of alleen maar heel af en toe

Dandy schreef op 18-03-2026 om 13:23:

[..]

Ik mis enige zelfreflectie in deze post. Mijn ouders zijn er ook van overtuigd dat ze het allemaal goed hebben gedaan. En van de buitenkant lijkt het ook allemaal best goed. Toch was er wel degelijk sprake van emotionele verwaarlozing, wat bij mij tot trauma heeft geleid.

Als je een betere band met je zoon wenst dan is stap 1 om eerlijk naar jezelf te durven kijken. Mogelijk kan therapie uitkomst bieden.

Huh? Heb je alleen zelfreflectie als je zegt dat je tekort bent geschoten als ouder? 

DeOnbekende schreef op 18-03-2026 om 21:14:

[..]

Huh? Heb je alleen zelfreflectie als je zegt dat je tekort bent geschoten als ouder?

Nee maar dat alles helemaal goed was, is weer het andere uiterste. Als je ruim volwassen zoon je als verstikkend ervaart, dan is het logisch om eens bij jezelf te rade te gaan waar dat aan zou kunnen liggen. En dat je dan echt helemaal niets kunt bedenken vind ik een slecht teken. Want dan zeg je eigenlijk: het ligt allemaal aan hem, híj ziet het verkeerd. Dat geeft aan dat je hem niet serieus neemt.

Yumi schreef op 18-03-2026 om 21:26:

[..]

Vandaar die babyspullenbanken....
Babyspullenbank | Home

Stichting Babyspullen - Elk kind verdient een eerlijke start

Zie dat ik wat laat ben met mijn bovenstaande reactie. Laat het toch staan, goed om deze websites onder de aandacht te brengen.

Ja dat zijn dus ouders die niet hebben meegedacht over het krijgen van kinderen. 

Dandy schreef op 18-03-2026 om 21:19:

[..]

Nee maar dat alles helemaal goed was, is weer het andere uiterste. Als je ruim volwassen zoon je als verstikkend ervaart, dan is het logisch om eens bij jezelf te rade te gaan waar dat aan zou kunnen liggen. En dat je dan echt helemaal niets kunt bedenken vind ik een slecht teken. Want dan zeg je eigenlijk: het ligt allemaal aan hem, híj ziet het verkeerd. Dat geeft aan dat je hem niet serieus neemt.

Ik vind helemaal niet dat ze dat zegt. 

Decembermamma schreef op 18-03-2026 om 21:41:

[..]

Ja dat zijn dus ouders die niet hebben meegedacht over het krijgen van kinderen.

Dat vul jij zo in, je weet niet waarom ze in die situatie terecht zijn gekomen. Niet zo snel oordelen, voor sommige mensen loopt het leven niet zoals ze zouden willen. 

Yumi schreef op 18-03-2026 om 22:10:

[..]

Dat vul jij zo in, je weet niet waarom ze in die situatie terecht zijn gekomen. Niet zo snel oordelen, voor sommige mensen loopt het leven niet zoals ze zouden willen.

Het kan er bij mij echt niet in dat je nadenkt over het krijgen van kinderen en geen buffer hebt opgebouwd voor het kopen van de eerste behoeften van een kind en het overbruggen van een zekere periode van werkloosheid. 

Dandy schreef op 18-03-2026 om 21:19:

[..]

Nee maar dat alles helemaal goed was, is weer het andere uiterste. Als je ruim volwassen zoon je als verstikkend ervaart, dan is het logisch om eens bij jezelf te rade te gaan waar dat aan zou kunnen liggen. En dat je dan echt helemaal niets kunt bedenken vind ik een slecht teken. Want dan zeg je eigenlijk: het ligt allemaal aan hem, híj ziet het verkeerd. Dat geeft aan dat je hem niet serieus neemt.

Dat zegt ze volgens mij niet. Ze lees dat ze het zelf niet begrijpt omdat hun verstandhouding volgens haar goed was. Verder doet ze haar best: aangezien haar zoon door zijn wens tot afstand verder geen opheldering geeft, vraagt ze anderen om raad. Hoe zou jij het aanpakken als je haar was? 

Dandy schreef op 18-03-2026 om 21:19:

[..]

Nee maar dat alles helemaal goed was, is weer het andere uiterste. Als je ruim volwassen zoon je als verstikkend ervaart, dan is het logisch om eens bij jezelf te rade te gaan waar dat aan zou kunnen liggen. En dat je dan echt helemaal niets kunt bedenken vind ik een slecht teken. Want dan zeg je eigenlijk: het ligt allemaal aan hem, híj ziet het verkeerd. Dat geeft aan dat je hem niet serieus neemt.

Je vergeet de mogelijke invloed van de vriendin. Zij kan ook bezitterig zijn en/of hem in haar familie willen trekken. 

Ysenda schreef op 19-03-2026 om 08:42:

[..]

Ach tja, dat maakt nog niet dat het leven je kan overkomen. Het leven is niet zo planbaar als jij denkt.

Ipv 1 komen er 3 kinderen.

Je gaat met buikpijn naar de dokter en blijkt aan het bevallen te zijn terwijl je weer bij je ouders in woont omdat je relatie net over is. (Mijn buurmeisje), ze slikte de pil (prikpil) nooit wat gemerkt, niemand heeft ook maar iets gezien.

Je verliest je baan, moet verhuizen.

Meestal sta je aan het begin van je werkzame leven dus zo hoog is je salaris niet, studieschuld en hypotheek drukken op je besteedbare inkomen.

Klopt, ook hoe je reageert op/hoe jij je voelt bij de keuzes die je kind maakt is niet maakbaar. 

Decembermama, jij bent volgens mij ook geen 20 meer, je zou toch beter moeten weten?

En sparen om een periode van werkeloosheid te overbruggen? Alsjeblieft zeg, doe me een lol. Ik had genoeg aan mijn hoofd toen ik de 'keuze' maakte voor een kind! Ik had een baan en een huurappartement. En nog heb je dan geen flauw idee wat voor kind je krijgt en hoeveel dat allemaal gaat kosten.

Heb je het idee dat het aan de hand zou kunnen zijn, dat de vriendin hem isoleert van zijn omgeving? Heeft hij nog wel contact met zijn eigen vrienden en kennissen? Doet hij nog de activiteiten die hij altijd deed?

Decembermamma schreef op 19-03-2026 om 06:54:

[..]

Het kan er bij mij echt niet in dat je nadenkt over het krijgen van kinderen en geen buffer hebt opgebouwd voor het kopen van de eerste behoeften van een kind en het overbruggen van een zekere periode van werkloosheid.

Toen mijn kinderen zich onverwacht aankondigden had ik gelukkig financieel op de rit. In de jaren daarna helaas wel wat tegenslag waardoor ik tijdelijk weinig te besteden had. Dat is lastig als je geen vangnet hebt. Mijn vader heeft me eenmaal uit de brand geholpen met € 500. Bijna twintig jaar na dato hoor ik dat nog steeds van hem. Dat zorgt er wel voor dat ik liever wat langer op een houtje bijt dan dat ik hem ooit nog om een bijdrage vraag.

"Ik heb mijn zoon niet gebaard om de wereld te bevolken, maar wel om elkaar lief te hebben en dat ook te kunnen tonen!"

Ik sla aan op deze zin uit jouw post. Ik denk dat jij je zoon op volwassen leeftijd niet meer nodig moet hebben om nog veelvuldig relationele dingen te kunnen delen. Hij leidt zijn eigen leven, het is mooi als de verstandhouding goed is uiteraard. 
Maar ik vind het gezond dat je bij hechte relaties in deze fase van je leven denkt aan je partner en goede vriendinnen en vrienden, maar niet meer aan je zoon. Die gaat, als het goed is, zijn eigen weg. Je krijgt kinderen, omdat je dat zelf graag wilde, je krijgt kinderen om ze ook weer los te laten, als het goed is. Kinderen zelf hebben nergens om gevraagd. Geef hem de ruimte!