zoon (35) wil sinds verkering geen contact meer of alleen maar heel af en toe
Hoe ga ik ermee om? Ik heb al therapie gehad van praktijkondersteuner. Ik houd mijzelf zoveel mogelijk bezig om maar niet te moeten denken of voelen. Telkens als ik probeerde om contact te kunnen hebben kwam de mededeling dat ze druk zijn en mijn verzoek verstikkend werkt....ik ben ten einde raad want ik mis mijn zoon nu al bijna 1 jaar ( heb hem in die periode misschien 4keer even gezien en gesproken)
Decembermamma schreef op 17-03-2026 om 08:23:
[..]
Tja het was een reactie op een opmerking over een opgebouwde schuld bij de DUO, daar kwam dit uit voort. En ik schreef er ook bij dat het totaal iets anders was maar als je het er dan toch over hebt geef ik daar ook mijn mening over. Je zet een kind op de wereld die moet je goed afleveren dat ze een eigen toekomst kunnen opbouwen, zowel emotioneel als financieel.
Ik heb gezegd wat ik wilde zeggen.
Laten we hier terug gaan naar het onderwerp: hoe pak je het aan als de behoeften aan contact tussen ouder(s) en kind(eren) niet hetzelfde zijn?
Gewoon er naar toegaan met een open houding TO. Niet geschoten is altijd mis.
Ik heb alle reacties gelezen. Ik was een oudere moeder (38)toen mijn zoon geboren werd. Ik heb mijn zoon grotendeels alleen opgevoed omdat mijn man beroepsmilitair was. De verstandhouding tussen mijn zoon was steeds supergoed. Ook toen hij op zichzelf ging wonen. Sinds hij met zijn vriendin ging samenwonen is dat contact veranderd. Begrijpelijk ook, ze bouwen samen een toekomst. Mijn bedoeling is en was het nooit om me daarmee te bemoeien en hun de vrijheid te geven. Ook ik was ooit jong en ik ben die tijd niet vergeten. Laat ze lekker hun ding doen. Maar.....het zou fijn zijn als ik via de zijlijn kan meegenieten van hun geluk en dan bedoel ik niet om wekelijks op de stoep te staan. Maar sluit mij niet buiten. Mijn man heeft minder of geen moeite met de situatie, gezien hij vroeger ook meestal van huis was voor uitzending, oefening etc. dus hij was gewend om zonder ons te zijn en ook een knop om te draaien. De vriendin van onze zoon hebben wij misschien vier keer gezien en we krijgen niet de kans haar te leren kennen, dat wordt op een of andere manier tegengehouden jammer genoeg. Ik had voor mijn zoon mijn beide handen in het vuur gelegd en nooit verwacht dat ons leven er op dit moment zoals nu uit zou zien. Dus: er is niks gebeurd in ons gezin, er was geen verwaarlozing, geen mishandelingen alleen een liefdevolle, eerlijke relatie met elkaar.
Ik heb mijn zoon niet gebaard om de wereld te bevolken, maar wel om elkaar lief te hebben en dat ook te kunnen tonen!
Mijn voornemen is nu om proberen een open gesprek met mijn zoon én zijn vriendin te hebben, zodat wij allen weten waar wij staan en dat ik weer mezelf kan zijn richting mijn zoon (dit kan nu nl niet).
Ik ga hier ook nu niet meer reageren en heb al aangevraagd deze topic te sluiten.
Dank jullie voor je reactie....
sterkte TO hoop dat het goed komt !
Ik wil niks afdwingen hoor...
tsjor schreef op 15-03-2026 om 09:00:
Ik lees dat jij, Blancheke, wel over je zoon praat, maar niet over zijn verkering. Hoe was het contact met zijn partner?
Het komt voor dat een partner iemand helemaal naar zichzelf en zijn/haar familie toe trekt, soms door negatief te praten over de andere familie/opvoeding. Dan kan het zijn dat zoon daar verder niet over wil praten. Hij wil dan niet het lelijks benoemen wat maakt dat hij niet meer komt, uit respect voor jou.
Ik lees niets over andere kinderen en niets over een vader. Heeft hij verder geen familie?
Er zit niets anders op dan het los te laten. Even goed nadenken of je nog iets wil doen met feestdagen, bijvoorbeeld zijn verjaardag, verjaardag partner, jouw verjaardag, kerst, pasen.
Onze zoon heeft geen broer of zus. Het contact met overige familie staat ook stil...Feestdagen en verjaardagen hebben wij hem niet gezien, gelezen of gehoord...ik heb gerespecteerd dat hij "even geen contact" wilde.....
Poezenmeisje schreef op 15-03-2026 om 10:48:
Heeft je zoon tot zijn 35ste thuis gewoond?
Wij waren dolblij dat zoon de deur uit kon op zijn 22ste. Maar wel op korte fietsafstand, zodat 'even' iets halen/brengen goed te doen is.
"Nee, jullie krijgen geen sleutel".
Toch was hij blij dat ik die sleutel nog niet teruggegeven had, want om 11 uur 's avonds kwam hij er achter dat zijn sleutel nog binnen lag, toen was hij net anderhalve week de deur uit.
Hij komt 1x in de twee, drie weken langs. Was brengen, netflixen of met zijn vader iets met de computers doen.
Hij woonde tot zijn 31ste thuis...toen eigen huisje
Wat een moeilijke situatie Blancheke. Ik begrijp uit jouw omschrijving dat jouw zoon en jij in het verleden vooral op elkaar aangewezen waren. Een hechte band, maar misschien ook met weinig ruimte voor het aangaan van andere relaties. Nu er iemand anders in zijn leven is gekomen, moeten jullie beiden jullie relatie als het ware herformuleren. Je zoon doet dit door afstand van je te nemen. De relatie met zijn vriendin is nog vers, misschien dat hij nu wat extremer is in zijn handelen. Persoonlijk vind ik het inderdaad erg verdrietig dat hij ook op feestdagen niet is gekomen. Maar toch, probeer het te respecteren. Als jullie band stevig genoeg is, komt er vast weer ruimte.
Investeer in de tussentijd ook in je eigen sociale netwerk. Ook daarin kun je betekenisvolle relaties aangaan. En het neemt de druk wat weg van het gemis aan contact met je zoon.
Decembermamma schreef op 17-03-2026 om 07:06:
[..]
Je hebt 16/18 jaar om te sparen he. Dat kan dus al met 10 euro per week ofzo. Zeker de eerste jaren moet je flink kunnen sparen, dan zit je zo kort op je keuze om een kind te krijgen dan moet je zelf al flink wat gespaard hebben of een inkomen groot genoeg om flexibiliteit te hebben tot sparen.
Ik kom uit een écht arbeidersgezin, waarbij enkel vader keihard werkte voor zijn gezin en moeder thuis was. Wij hadden het niet breed (financieel gezien) met 3 kinderen, maar zijn heel liefdevol opgegroeid en nooit wat tekort gekomen als kinderen zijnde. Op mijn 18e, toen ik ging werken, betaalde ik gewoon kostgeld, niets ongewoon ofzo, en kreeg echt geen geldbedrag mee toen ik uit huis ging. Vond ik ook nergens voor nodig, want een liefdevol en warm nest tijdens mijn jeugdjaren waren veel belangrijker! Ben ik mijn ouders nu nóg steeds enorm dankbaar voor 🥰
FruitMoeder schreef op 17-03-2026 om 10:04:
Gewoon er naar toegaan met een open houding TO. Niet geschoten is altijd mis.
In dit geval is niet geschoten precies raak: het respecteren van andermans grenzen is vrij cruciaal voor een goede verstandhouding.
Blancheke schreef op 17-03-2026 om 11:37:
[..]
Onze zoon heeft geen broer of zus. Het contact met overige familie staat ook stil...Feestdagen en verjaardagen hebben wij hem niet gezien, gelezen of gehoord...ik heb gerespecteerd dat hij "even geen contact" wilde.....
Dit kan ook een signaal zijn, dat zijn vriendin hem mishandeld. De persoon eerst afzonderen van de mensen die om hem geven. Ga langs.
Zeespiegel schreef op 18-03-2026 om 06:49:
[..]
Dit kan ook een signaal zijn, dat zijn vriendin hem mishandeld. De persoon eerst afzonderen van de mensen die om hem geven. Ga langs.
Of in elk geval isoleert. Het is de vraag of dat in een 'eerlijk' gesprek eruit zal komen. Of zoon moet een hoop bagger gaan verzinnen om te verklaren dat hij terecht geen contact meer wil met jullie. Dat wil je ook niet. Hij zal zijn vriendin niet afvallen. In een gesprek kun je wel ontdekken of hij nog andere contacten heeft met eigen vrienden of alleen maar contacten met haar familie.
Je kunt ook een doelstelling voor jezelf maken, maar maak die dan concreet en beperkt, bijvoorbeeld dat je bepaalde feestdagen wel bij elkaar op bezoek komt, of dat je twee keer per jaar samen uit eten gaat.
Kersje schreef op 17-03-2026 om 18:34:
[..]
Ik kom uit een écht arbeidersgezin, waarbij enkel vader keihard werkte voor zijn gezin en moeder thuis was. Wij hadden het niet breed (financieel gezien) met 3 kinderen, maar zijn heel liefdevol opgegroeid en nooit wat tekort gekomen als kinderen zijnde. Op mijn 18e, toen ik ging werken, betaalde ik gewoon kostgeld, niets ongewoon ofzo, en kreeg echt geen geldbedrag mee toen ik uit huis ging. Vond ik ook nergens voor nodig, want een liefdevol en warm nest tijdens mijn jeugdjaren waren veel belangrijker! Ben ik mijn ouders nu nóg steeds enorm dankbaar voor 🥰
Lijkt me dat wat jouw ouders jou meegaven, ook heel erg waardevol is.
yette schreef op 17-03-2026 om 08:07:
[..]
Waar is deze opmerking nou weer voor nodig?
Ten eerste is het compleet offtopic. Ten tweede is het ook nog eens een bijzonder nare sneer.
Volgens het Nibud krijgt 58% van de studenten een bijdrage van hun ouders.
Als jij de overige 42% van de ouders èn de ouders die wèl iets bijdragen maar jouw maatstaven niet halen, zo graag wil vertellen hoe je daarover denkt, doe dat dan ajb in een eigen topic!
Het is inderdaad nogal off topic.
Ik heb reuze spijt dat ik die vergelijking uberhaupt gemaakt heb in mijn post, en het was alleen als een metafoor bedoeld (dat kind een schuld op zou bouwen bij de ouder puur door op te groeien, en dat ik dat niet terecht vind). Had niet verwacht dat dit zo uit de bocht zou gaan vliegen in de discussie.
Van lenen bij Duo of sparen voor studies vind ik verder helemaal niks, moet iedereen voor zich weten.
Blancheke schreef op 17-03-2026 om 11:03:
Ik heb alle reacties gelezen. Ik was een oudere moeder (38)toen mijn zoon geboren werd. Ik heb mijn zoon grotendeels alleen opgevoed omdat mijn man beroepsmilitair was. De verstandhouding tussen mijn zoon was steeds supergoed. Ook toen hij op zichzelf ging wonen. Sinds hij met zijn vriendin ging samenwonen is dat contact veranderd. Begrijpelijk ook, ze bouwen samen een toekomst. Mijn bedoeling is en was het nooit om me daarmee te bemoeien en hun de vrijheid te geven. Ook ik was ooit jong en ik ben die tijd niet vergeten. Laat ze lekker hun ding doen. Maar.....het zou fijn zijn als ik via de zijlijn kan meegenieten van hun geluk en dan bedoel ik niet om wekelijks op de stoep te staan. Maar sluit mij niet buiten. Mijn man heeft minder of geen moeite met de situatie, gezien hij vroeger ook meestal van huis was voor uitzending, oefening etc. dus hij was gewend om zonder ons te zijn en ook een knop om te draaien. De vriendin van onze zoon hebben wij misschien vier keer gezien en we krijgen niet de kans haar te leren kennen, dat wordt op een of andere manier tegengehouden jammer genoeg. Ik had voor mijn zoon mijn beide handen in het vuur gelegd en nooit verwacht dat ons leven er op dit moment zoals nu uit zou zien. Dus: er is niks gebeurd in ons gezin, er was geen verwaarlozing, geen mishandelingen alleen een liefdevolle, eerlijke relatie met elkaar.
Ik heb mijn zoon niet gebaard om de wereld te bevolken, maar wel om elkaar lief te hebben en dat ook te kunnen tonen!
Mijn voornemen is nu om proberen een open gesprek met mijn zoon én zijn vriendin te hebben, zodat wij allen weten waar wij staan en dat ik weer mezelf kan zijn richting mijn zoon (dit kan nu nl niet).
Ik ga hier ook nu niet meer reageren en heb al aangevraagd deze topic te sluiten.
Dank jullie voor je reactie....
Ik mis enige zelfreflectie in deze post. Mijn ouders zijn er ook van overtuigd dat ze het allemaal goed hebben gedaan. En van de buitenkant lijkt het ook allemaal best goed. Toch was er wel degelijk sprake van emotionele verwaarlozing, wat bij mij tot trauma heeft geleid.
Als je een betere band met je zoon wenst dan is stap 1 om eerlijk naar jezelf te durven kijken. Mogelijk kan therapie uitkomst bieden.