Machteloos, kind doet totaal eigen ding
Goedemiddag,
Het is niet zo dat ik nu de oplossing of advies wil maar ook gewoon even mijn verhaal kwijt. Ik ga het kort en krachtig proberen te houden.
Situatie is dat ouders gescheiden zijn en 2 kids (17 en 19) week op, week af bij vader of moeder zijn. Helaas zijn de opvattingen over opvoeding op beide adressen verschillend en het is ook lastig om hierover op één lijn te zitten.
Kind van 19 is depressief, ligt voornamelijk in bed op de telefoon te kijken, komt alleen naar beneden om eten te halen of verplicht even mee te eten en verdwijnt weer naar boven (helaas weinig sociale contacten). Heeft weinig motivatie, inzet of überhaupt zin in het leven of een doel in het leven. Gaat vanaf nieuwe schooljaar maar een halve dag naar school en geeft aan niet zoveel zin te hebben in werken en zeker niet langer dan 4 uur per week, sporten ook geen optie en geeft aan dat ze altijd moe is maar slaapt elke dag tot 11.00/12.00 uur.
Als ouder probeer ik het positief te benaderen maar er zijn wel kaders binnen het huishouden waar iedereen zich aan moet houden zoals je eigen rommel (lees borden) opruimen, inzet tonen op school en daarnaast minimaal 2x 4 uur werken per week voor structuur en ritme en daarnaast ook voor het sociale stuk.
Daar is deze puber (19 jaar) het totaal niet mee eens, wil zelf bepalen hoe het leven wordt ingedeeld en wat ze doet echter ga ik niet op mijn tenen lopen in mijn eigen huis waar ik fulltime voor werk en probeer de kids een goed leven te geven maar het is geen hotel waar geen verantwoordelijkheden of regels gelden.
Ik begin er helemaal klaar mee te raken want dit gesprek voer ik nu al heel lang en heb met alles meegedacht en hulp aangeboden. Gaat ook al jaren naar psycholoog om te kijken hoe verder in het leven maar helaas geen verandering zichtbaar.
Afgelopen week weer aangegeven dat de maat vol is en dat er kaders in het huishouden zijn en dat jezelf daar aankan houden en hebt te accepteren.
Gevolg koffers gepakt en vertrekken naar andere ouder want daar gelden die regels niet en kan er zelf bepaald worden wat te doen.
Dit geeft een heel naar gevoel want probeer haar te helpen om uit de visuele cirkel te komen, op te voeden voor het volwassen leven wat straks gaat komen en te laten in zien dat het leven geen lalalala-land is waar je niets hoeft te doen en alles maar aan komt waaien.
Ik ben benieuwd waar jouw nare gevoel vandaan komt. Puber kan naar de andere ouder en jullie kunnen even afstand nemen. Fijn voor jullie allebei. Heb jij tijd om even af te schakelen. Wie weet kun je zelfs luisteren naar je ex hoe die het aanpakt en waarom kind liever daar is. Uiteindelijk zullen jij en je ex hetzelfde doel hebben: kinderen voorbereiden op de maatschappij en daarin zelfstandig functioneren. Er zijn verschillende manieren voor om die groei daarheen te begeleiden. Waarschijnlijk niet persé volledig jouw aanpak of volledig de aanpak van je ex. Over de kinderen zullen jullie hopelijk nog regelmatig contact hebben? Lijkt me iets voor jullie volgende gesprek, uitgaande van mijn eigen ervaring, deden wij dat maandelijks en vaker als er iets bijzonders was. Dan spraken we af in een café, neutraal terrein ergens halverwege.
Wat is het probleem precies?
Jij trok kind (jong-volwassene) niet meer en nu is ze weg. Problem solved.
Ze lijkt nog deels naar school te gaan, lijkt héél misschien nog een beetje te werken. Ik gok dat als ze effectief voltijds thuis komt te zitten pa dat ook geen 10 jaar laat duren en na een tijd mee gaat zoeken naar oplossingen.
Ik zou eerder blij zijn dat er gelukkig nog een opvangnet is waar kind terecht kan. Dat ze niet op straat moet gaan zwerven.
Ons kind van 18 was afgelopen winter depressief. School en sport (hoog niveau voetbal) lukte niet meer en hij deed niet veel anders dan in bed liggen met telefoon in zn handen. Heel verdrietig, vooral voor hem.
Wij hebben al vrij vroeg geïnvesteerd in afspraken als 'we maken je op een normale tijd wakker en dan kom je uit bed' en '1x per dag maak je een ommetje met de hond'. Als dat niet lukte deden we het samen met hem. Om zijn dag/nachtritme goed te houden en omdat in beweging zijn helpt bij een depressie. Dit begreep hij zelf ook en de afspraken hierover hebben we echt samen gemaakt.
Het zijn pittige maanden geweest maar hij krabbelde wel langzaam weer op.Kreeg ook PMT trouwens, dat was ook echt goed voor hem.
Ik denk dat naast hem gaan staan, hem ondersteunen waar mogelijk en verder zo weinig mogelijk druk hem leggen, geholpen heeft om weer beter te worden. Het hielp natuurlijk ook dat hij zélf ook graag wilde werken aan zijn herstel. Dus zelfs op de donkerste dagen probeerde hij uit bed te komen en gezond te eten (als zelf iets maken niet lukte deden wij dat voor hem), en op de iets betere dagen nam manlief of ik hem op sleeptouw naar de sportschool, keken we een film etc.
Zodra het iets beter ging kwamen daar langzaam de eigen taken en verantwoordelijkheden weer bij, zoals je eigen zooi opruimen, bijdrage aan het huishouden etc.
TO, Ik denk dat je je moet realiseren dat je dochter ziek is. Depressie is niet niks. Als ze griep heeft verwacht je ook niet dat ze blijft functioneren in het dagelijks leven, toch?
Dat haar depressieve klachten zo lang aanhouden en dat ze daardoor al heel lang niet kan functioneren is wel erg zorgelijk. Dat zou maken dat ik erop zou aandringen dat ze gerichte hulp (intensiever dan ze blijkbaar al jaren krijgt) gaat vragen. Verwijzing naar sggz, of overwegen van medicatie bijvoorbeeld. Maar ze is 18+ dus meer dan haar aanmoedigen om die stap te zetten kun je ook niet doen.
Mijn advies voor nu zou zijn: accepteer dat ze naar haar vader is, zet de komende tijd actief in op het maken van connectie/verbinding met haar, en laat haar voelen dat je van haar houdt, ondanks de lastige fase waar ze in zit en jouw moeite daarmee. En kijk kritisch naar je eigen handelen van de afgelopen periode en bepaal voor jezelf waar je nog steeds achter staat en wat je een volgende keer eventueel anders wilt doen.
Misschien is elke week switchen van huis ook gewoon heel vermoeiend. Misschien fijn voor haar om even op 1 plek te blijven, niet steeds die tas te pakken etc.
Als je depressief bent kun je je de hele week druk maken wat er in je tas moet en of je niets vergeet. Waar een gezond mens zo´n tas in 10 minuten kan pakken.
Dweedledee schreef op 07-09-2026 om 18:26:
[..]
Wat een bijzondere opmerking weer. Waarom is het nodig dit in twijfel te trekken?
Mijn twijfel zit erin dat dochter blijkbaar al jaren naar en psycholoog gaat voor depressie, maar wel depressief blijft. Misschien is dat ook wel gewoon zo. Maar daar zit voor mij dus de twijfel. Na een aantal jaar geen/weinig resultaat lijkt het me logisch nog eens te controleren of je wel op het goede pad zit.
Ik deel wel wat zeespiegel schrijft. Jarenlang naar een psycholoog gaan lijkt mij op zich al deprimerend. Maar ik las dit: 'geeft aan dat ze altijd moe is maar slaapt elke dag tot 11.00/12.00 uur.' 'Maar' lijkt een tegenstelling aan te geven , maar moe zijn en lang slapen is geen tegenstelling. Ligt eraan wat ze 's nachts doet natuurlijk.
Van moeheid kunnen ook andere problemen de oorzaak zijn, toch nog een gevolg van (een milde) coronainfectie, chronisch vermoeidheidssyndroom, bloedarmoede, pfeiffer. Ik hoop dat daar indertijd onderzoek naar gedaan is.
Verder kan ik me voorstellen dat het vertrek van dochter voelt als een nederlaag: jouw manier van opvoeden is niet meer gewenst. Dat kinderen zich verzetten tegen ouders is vrij normaal in het proces van volwassen worden. Ze kiest nu (als 19-jarige!) voor de ouder die haar met rust laat en haar eigen leven zelf laat bepalen. Lijkt op zich een goede stap richting zelfstandig leven. Wil niet zeggen dat alles daarvoor waardeloos was. Dat was goed, maar de toekomst wordt anders.
Ik ken wel een gezin waar de kinderen bij vader zijn gaan wonen maar waar dat geen afbreuk heeft gedaan aan de band met moeder.
Misschien heeft je dochter ook moeite met telkens schakelen tussen 2 huishoudens en wordt ze daar zo moe van. Je moet natuurlijk niet boos uit elkaar gaan, maar als jullie rustig met elkaar kunnen afspreken dat ze voorlopig op 1 adres kan blijven is dat misschien wel beter.
Ik kan me indenken dat het voor jou ook even schakelen is. Dat het niet als een goed besluit voelt, maar als makkelijk en dat je je wat aan de kant geschoven voelt. Die gevoelens mogen er allemaal zijn. Je bent ook maar mens en je hebt je best altijd gedaan. Geef jezelf even pauze om de gevoelens te laten slijten. Wees lief voor jezelf. Heb het er met een vriendin over, neem een dagje vrij en plan een bezoek aan een sauna, ga lekker wandelen en richt je even op jezelf. Kom in het reine met jezelf dat dit een nieuwe fase is en bepaal wat voor relatie jij in deze fase met je dochter zou ambiëren. Wat is daarvoor nodig vanuit jou en hoe kom je daar? Sterkte!