Machteloos, kind doet totaal eigen ding
Goedemiddag,
Het is niet zo dat ik nu de oplossing of advies wil maar ook gewoon even mijn verhaal kwijt. Ik ga het kort en krachtig proberen te houden.
Situatie is dat ouders gescheiden zijn en 2 kids (17 en 19) week op, week af bij vader of moeder zijn. Helaas zijn de opvattingen over opvoeding op beide adressen verschillend en het is ook lastig om hierover op één lijn te zitten.
Kind van 19 is depressief, ligt voornamelijk in bed op de telefoon te kijken, komt alleen naar beneden om eten te halen of verplicht even mee te eten en verdwijnt weer naar boven (helaas weinig sociale contacten). Heeft weinig motivatie, inzet of überhaupt zin in het leven of een doel in het leven. Gaat vanaf nieuwe schooljaar maar een halve dag naar school en geeft aan niet zoveel zin te hebben in werken en zeker niet langer dan 4 uur per week, sporten ook geen optie en geeft aan dat ze altijd moe is maar slaapt elke dag tot 11.00/12.00 uur.
Als ouder probeer ik het positief te benaderen maar er zijn wel kaders binnen het huishouden waar iedereen zich aan moet houden zoals je eigen rommel (lees borden) opruimen, inzet tonen op school en daarnaast minimaal 2x 4 uur werken per week voor structuur en ritme en daarnaast ook voor het sociale stuk.
Daar is deze puber (19 jaar) het totaal niet mee eens, wil zelf bepalen hoe het leven wordt ingedeeld en wat ze doet echter ga ik niet op mijn tenen lopen in mijn eigen huis waar ik fulltime voor werk en probeer de kids een goed leven te geven maar het is geen hotel waar geen verantwoordelijkheden of regels gelden.
Ik begin er helemaal klaar mee te raken want dit gesprek voer ik nu al heel lang en heb met alles meegedacht en hulp aangeboden. Gaat ook al jaren naar psycholoog om te kijken hoe verder in het leven maar helaas geen verandering zichtbaar.
Afgelopen week weer aangegeven dat de maat vol is en dat er kaders in het huishouden zijn en dat jezelf daar aankan houden en hebt te accepteren.
Gevolg koffers gepakt en vertrekken naar andere ouder want daar gelden die regels niet en kan er zelf bepaald worden wat te doen.
Dit geeft een heel naar gevoel want probeer haar te helpen om uit de visuele cirkel te komen, op te voeden voor het volwassen leven wat straks gaat komen en te laten in zien dat het leven geen lalalala-land is waar je niets hoeft te doen en alles maar aan komt waaien.
Tja, probleem is dat ze 19 is. En dus geen kind meer maar volwassen. Ondanks dat het gedrag daar nog niet naar is. Is er uberhaupt een gesprek mogelijk? En dan niet over wat allemaal moet. Maar over hoe ze zich voelt, wat de toekomstplannen/wensen zijn. En als jij dat niet kan, kan de andere ouder wel doordringen? Hoe staat de andere ouder erin, ziet die dezelfde problemen?
Laat gaan. Je trekt aan een dood paard. Je kind gaat al jaren naar psychologen en moet nu door een door jou aangegeven grens geholpen worden? Die kans is niet zo groot. Erken dat jóuw grens bereikt is, dat je het niet meer kan en weet en dat je zo niet met haar kan samenleven. Dat is heel legitiem, maar maak je kind niet fout. Hou van haar en laat (hopelijk) de tijd zijn werk doen. Ergens gaat er waarschijnlijk druk van binnenuit komen om iets (anders) van haar leven te maken. Dan ontstaat er weer ruimte om haar te stimuleren.
Wat fijn dat depressieve dochter naar andere ouder kan!
Waarom moet ze 2x 4 uur werken? Als ze meer geld nodig heeft doen ze dat vanzelf wel. Niet mee bemoeien.
Lang in bed liggen: idem het is haar leven niet het jouwe.
Ik denk dat het fijn is dat puber bij de andere ouder terecht kan.
Dit gaat jou een beetje lucht geven, hoe rottig het nu ook voelt.
Is ze al wel ingeschreven bij de woningbouw, voor puntenopbouw? Regel dit anders zo snel mogelijk.
Wordt ze wel adequaat behandeld voor haar depressie? Zonder dat lijkt alles me verder kansloos.
Wel sneu voor haar, dit is ook vast niet wat ze eigenlijk wil.
En verder, met 17 en zeker 19 ben je toch wel zo'n beetje klaar met opvoeden? Nog begeleiden waar nodig, ze helpen en bijstaan, maar opvoeden toch niet.
Neemt niet weg dat je grenzen mag hebben in je eigen huis. Maar voor iemand met een depressie is waarschijnlijk alles teveel gevraagd.
Als jouw kind echt depressief is, dan is jouw aanpak exact wat je dus niét moet doen. Dus doe jezelf en vooral je dochter een plezier en laat haar bij de andere ouder wonen. Jouw manier van doen is niet helpend. Integendeel. Ik vind jouw houding echt stuitend en ik hoop dat de andere ouder van dochter wel begripvol en empathisch is.
Van een jongvolwassene die niet depressief of anderszins psychische problemen heeft, mag je de door jou aangedragen (huishoudelijke) zaken verwachten, maar dat lijkt me nu juist het probleem: ze heeft een depressie. Loopt ze bij de psychoog vanwege die depressie? Slikt ze medicatie? Heeft ze iemand die ze vertrouwd met wie ze kan praten?
Hoe is je contact met de andere ouder?
Kan deze de zorg fulltime dragen?
Zolang jullie kind daar veilig is en er voor haar gezorgd wordt zou ik me niet zo druk maken.
Dit geeft je andere kind en jou ook ademruimte want samenwonen met iemand die (hoe erg ook) zo ontzettend slecht in zijn vel zit vreet ook aan je...
Voor een depressief persoon is 2 x 4 uur werken wel veel.
Zelf je bord opruimen vind ik wat anders, dat moet toch wel haalbaar zijn.
weet je zeker dat de diagnose depressie klopt?
Ai, jouw houding en verplichtingen zijn niet echt helpend bij een depressie. Ik snap je dochter wel dat ze naar haar andere ouder is gegaan.
Je hebt in principe natuurlijk wel gelijk in wat je vraagt van haar, maar niet in haar situatie, dat kán ze waarschijnlijk niet eens en jij legt druk op haar. Dan is voor haar de logische reactie om onder die druk uit te komen.
Heb je je wel eens verdiept in depressie als aandoening uit de DSM classificatie? Je geeft aan dat er al jaren behandeling is via de psycholoog. Zijn er ook gesprekken geweest met jullie als ouders? Is er ook een systeemtherapeut betrokken (geweest)?
Zoals hierboven al een paar keer is opgemerkt zijn je wensen/regels op zich niet onredelijk maar zijn ze wel teveel gevraagd van een depressieve puber. Ja, puber. Als er namelijk iets speelt als een aandoening zoals een dysthyme stoornis (chronisch depressief) duurt de puberteit langer.
Ga naast je dochter staan ipv tegenover haar. Vraag wat ze nodig heeft om dingen wél voor elkaar te krijgen en doe vooral veel samen.
Ik denk ook dat het goed is dat ze even bij de andere ouder is, even ademruimte voor jullie allebei.
Zeespiegel schreef op 07-09-2026 om 17:57:
weet je zeker dat de diagnose depressie klopt?
Wat een bijzondere opmerking weer. Waarom is het nodig dit in twijfel te trekken?
en te laten in zien dat het leven geen lalalala-land is waar je niets hoeft te doen en alles maar aan komt waaien.
En dat helpt voor een depressief persoon om alles wat positiever te zien. Denk je dat nu echt?