Is het normaal om toe te zijn aan een leeg nest?
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, zit in zijn master, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer. Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
Herkenbaar hoor! Hier 3 jongvolwassenen tussen de 17 en 23 jaar. De oudste 2 met vriendjes die hier ook regelmatig zijn/eten/slapen. De drukte in huis vind ik vaak wel gezellig maar het huishouden voor zoveel personen daar wordt ik wel echt moe en chagerijnig van soms.
Iedereen heeft gelukkig wel een druk leven dus ik ben best vaak s'avond of in het weekend alleen thuis en dan pak ik wel echt mijn kans om te genieten van de rust en lekker mijn eigen serie kunnen kijken met een kopje thee en chocolaatje erbij.
Fijn, zoveel herkenning! Ik probeer zo veel mogelijk dit gevoel bij mezelf te houden, want mijn kinderen kunnen er helemaal niks mee op dit moment. De 1 staat ingeschreven in verschillende plaatsen en de ander weet nog niet eens waar hij gaat studeren. En ik ga ze zeker niet het huis uit dwingen.
Ik doe veel dingen voor mezelf. Behalve een volle werkweek sport ik veel en ben ik regelmatig bij mijn partner en hij bij mij. Ik ga ook met hem op vakantie en weekeindjes weg. Zij zorgen dan voor alles thuis. Het is dus zeker niet zo dat ik mezelf beperkt voel.
Ze koken allebei al minimaal één keer per week en doen een deel van de was. Als ik er niet ben, zorgen ze voor de huisdieren. Dus het ligt niet aan hen, het is echt iets in mezelf dat aan het veranderen is. De overgang misschien inderdaad, maar ook mijn prille relatie zorgt er volgens mij voor dat ik toe ben aan een andere rol.
Ik wil gewoon thuis keihard muziek kunnen draaien en er niet aan hoeven denken dat er 1 slaapt of zit te studeren. En ik wil gewoon soms de keuken in kunnen lopen zonder dat iemand me iets vraagt of een enthousiast verhaal begint te vertellen. Ik wil kunnen kroelen op de bank zonder bang te zijn dat er ineens iemand de kamer in komt. Dat soort dingen.
Ja prima hoor: duizend mensen duizend verschillende persoonlijkheden.
Alles wat je ontspannen en met humor vertelt doet veel minder pijn dan dat je je zit te schamen over je gedachten, dus je kan best wel eens aan de kinderen vertellen dat je natuurlijk nog steeds geniet van hun gezelschap maar dat een avondje alleen ook heel fijn is.
Een beetje speels brengen en dan schikken ze zich heus wel in het feit dat je af en toe het huis voor je alleen wil. Dan weten ze dat alvast.
Het verschilt ook een beetje over wie het kind is/ hoe het kind is. Zo was ik blij toen vorig jaar 2 kinderen het huis verlieten, maar heb geen moeite met de nu nog thuiswonende kinderen. Zelfs niet met de tijdelijke thuiswonende zoon (+ in het weekend 3 kleinzoontjes), al geeft het wel veel meer rust nu hij een eigen woning heeft. Het scheelt veel dat wij een groot huis hebben, waarin 2 badkamers en voor mij een eigen studeerkamer. Goede communicatie is belangrijk: duidelijk op tijd aangeven wie er wanneer mee-eet/ wie kookt/ wat er aan boodschappen moet komen. Hoera voor whatsapp
lientje69 schreef op 18-02-2026 om 15:55:
[..]
Ik reageerde een tijdje geleden op een vraag over leeg nest dat ik ernaar uitkeek dat dochter op zichzelf ging en werd toen zowat afgefakkeld. Maar idd. Het is inmiddels zo ver en ik vind de rust heerlijk. En de zooi die ze maakte mis ik ook zeker niet! Nu woont ze vlakbij en zie ik haar nog regelmatig. Dat scheelt misschien.
Afgefakkeld? Echt? Wat erg
Topic naar mijn hart dit. De mijne zijn 16 en 18 maar het lijkt me ook fijn als ze op den duur uit huis zijn. Wij kunnen trouwens ook allemaal van elkaar zien waar we zijn. Man vindt het fijn als hij op de fiets weg is en iets zou overkomen, dat ik hem dan kan vinden. Geen idee of dames het uit zetten als ze het huis uit zijn. Merken we vanzelf. Ze wonen iig nog minimaal 4 jaar hier, tijdens hun MBO/HBO opleiding die ze na het examen gaan starten in september. Ik vraag altijd wel wie wanneer moet werken enzo. Ik vergeet steeds een familie planner aan te schaffen…