Is het normaal om toe te zijn aan een leeg nest?
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, zit in zijn master, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer. Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
ja, heel herkenbaar. Wij zijn daarom overgestapt op ern studentenhuis constructie. Ik doe mijn ding, zoon en half, nou ja 75% inwonende vriendin doen hun ding. 1x per week eten we samen als we geen andere plannen hebben.
Zij hebben zijn kamer ingericht als appartement en we delen de keuken en badkamer.
Dat heeft het al een stuk beter gemaakt.
ik herken het, maar bij mij, alleenstaande moeder van 3 kinderen met autisme, komt alles nog op mij neer ,1 kind laat wel de hond uit, verder niks.Het klinkt bij jou alsof het heel goed verloopt allemaal, maar evengoed kan dit een normaal gezond verlangen zijn denk ik.
En je mag trots zijn dat het zo goed gaat, dat het gezellig is, dat je ze goed opgevangen hebt na scheiding van hun vader, hier ook nauwelijks contact met vader.
Sil1970 schreef op 18-02-2026 om 12:54:
En je mag trots zijn dat het zo goed gaat, dat het gezellig is, dat je ze goed opgevangen hebt na scheiding van hun vader, hier ook nauwelijks contact met vader.
Juist omdat je het al zo lang alleen doet, verlang je naar klaar zijn met moederen, misschien ook omdat je ziet dat het goed met ze gaat.Je durft ze los te gaan laten, heel gezond juist.
Heel herkenbaar.
Oudste zit in haar master en woont nog thuis. We zouden beide kinderen door hun studie helpen zonder lenen en daar paste op kamers gaan niet bij.
Jongste zit nu in zijn stage van mbo en heeft onregelmatige diensten.
Jongste heeft nu een aantal avonddiensten dus ik moet een soort van rekening met hem houden en niet om 7.00 al de wasmachine aanslingeren boven zijn hoofd.
Als ze er allebei zijn is het reuze gezellig en we genieten er ook echt van dat ze allebei zo ver gekomen zijn en dat het zo goed met ze gaat; ze zijn echt op hun plek met wat ze nu doen.
Soms wordt ik er knettergek van, wetend dat de stageloper niet voor 00.00 thuis is wil ik op een normale tijd avondeten maar door gedoe met de treinen wordt het toch weer 19.00 voor we aan tafel kunnen. Man reist ook met de trein en is dus ook zomaar ineens later dan gepland. En dan vind ik in 3 etappes eten niet echt handig.
Het wordt tijd dat ze iets gaan vinden voor zichzelf, dat wij maar ook zij niet meer altijd rekening hoeven te houden met de anderen in huis.
Edit: Klaar met moederen ben ik inderdaad ook wel. Ik wil niet dat ze hun eigen was doen, omdat ik volle trommels draaien beter vind voor het milieu maar de verantwoordelijkheid voor de schone sokken ligt daardoor wel bij mij. Maham ik heb geen schone sokken! Heb ik iets te vaak gehoord. Tegenwoordig pareer ik met: Koop dan even 15 paar extra sokken dan heb je altijd genoeg!
OnherkenbaarAnoniem schreef op 18-02-2026 om 13:08:
Heel herkenbaar.
Oudste zit in haar master en woont nog thuis. We zouden beide kinderen door hun studie helpen zonder lenen en daar paste op kamers gaan niet bij.
Jongste zit nu in zijn stage van mbo en heeft onregelmatige diensten.
Jongste heeft nu een aantal avonddiensten dus ik moet een soort van rekening met hem houden en niet om 7.00 al de wasmachine aanslingeren boven zijn hoofd.
Als ze er allebei zijn is het reuze gezellig en we genieten er ook echt van dat ze allebei zo ver gekomen zijn en dat het zo goed met ze gaat; ze zijn echt op hun plek met wat ze nu doen.
Soms wordt ik er knettergek van, wetend dat de stageloper niet voor 00.00 thuis is wil ik op een normale tijd avondeten maar door gedoe met de treinen wordt het toch weer 19.00 voor we aan tafel kunnen. Man reist ook met de trein en is dus ook zomaar ineens later dan gepland. En dan vind ik in 3 etappes eten niet echt handig.
Het wordt tijd dat ze iets gaan vinden voor zichzelf, dat wij maar ook zij niet meer altijd rekening hoeven te houden met de anderen in huis.Edit: Klaar met moederen ben ik inderdaad ook wel. Ik wil niet dat ze hun eigen was doen, omdat ik volle trommels draaien beter vind voor het milieu maar de verantwoordelijkheid voor de schone sokken ligt daardoor wel bij mij. Maham ik heb geen schone sokken! Heb ik iets te vaak gehoord. Tegenwoordig pareer ik met: Koop dan even 15 paar extra sokken dan heb je altijd genoeg!
Ja ,ik wil ook een volle wastrommel draaien, soms is t gewoon handiger als je nog dingen van ze overneemt.
Het kan ook te maken hebben met de overgang. Je oestrogeen daalt en daarmee ook oxytocine. Laat dat nou net te maken hebben met de zin om voor anderen te zorgen 
Google maar eens en kijk of je iets herkent.
Sil1970 schreef op 18-02-2026 om 13:21:
[..]
Ja ,ik wil ook een volle wastrommel draaien, soms is t gewoon handiger als je nog dingen van ze overneemt.
Het feitelijke doen van de was is niet mijn probleem, of ik nou 10 paar sokken ophang of 18 paar dat maakt niet uit.
Het gaat mij meer om het feit dat het als mijn verantwoordelijkheid wordt gezien dat er op tijd genoeg schone sokken zijn. Dan gaat het echt niet alleen om schone sokken maar ook om voldoende fruit in de koelkast, een avondmaaltijd op drukke werk/studiedagen. Dat ik, in ons gehorige huis, niet met huishoudelijke klussen kan starten, omdat er nog een jong volwassene ligt te slapen.
Ze kunnen allebei prima koken maar het is gewoon niet praktisch als ik voor man en mij stamppot boerenkool maak en zij gaan voor zichzelf daarna nog pasta carbonara maken als ze thuis komen. Hun leven loopt gewoon niet meer helemaal gelijk met dat van ons en mijn zorghormoon is een beetje op.
antwoord JA
Venusss schreef op 18-02-2026 om 13:30:
Het kan ook te maken hebben met de overgang. Je oestrogeen daalt en daarmee ook oxytocine. Laat dat nou net te maken hebben met de zin om voor anderen te zorgen
Ja dacht ik ook aan ,sowieso meer behoefte aan me-time.
Heel herkenbaar hoor (jongvolwassen zoon met ASS woont nog thuis) en dat gevoel loopt inderdaad min of meer gelijk met de overgang. Het opvoeden is wel eens klaar, ik wil niet meer.
OnherkenbaarAnoniem schreef op 18-02-2026 om 13:47:
[..]
Het feitelijke doen van de was is niet mijn probleem, of ik nou 10 paar sokken ophang of 18 paar dat maakt niet uit.
Het gaat mij meer om het feit dat het als mijn verantwoordelijkheid wordt gezien dat er op tijd genoeg schone sokken zijn. Dan gaat het echt niet alleen om schone sokken maar ook om voldoende fruit in de koelkast, een avondmaaltijd op drukke werk/studiedagen. Dat ik, in ons gehorige huis, niet met huishoudelijke klussen kan starten, omdat er nog een jong volwassene ligt te slapen.
Ze kunnen allebei prima koken maar het is gewoon niet praktisch als ik voor man en mij stamppot boerenkool maak en zij gaan voor zichzelf daarna nog pasta carbonara maken als ze thuis komen. Hun leven loopt gewoon niet meer helemaal gelijk met dat van ons en mijn zorghormoon is een beetje op.
Helemaal herkenbaar...altijd zorg ik dat de speciale muesli ,yoghurt en banaan er voor dochter is, ook in de gaten houden of t al bijna op is, want dat wordt ook niet gemeld.Ik krijg soms een appje uit haar slaapkamer : mag ik warme chocomel ?En dan kom ik het nog brengen ook.
Ja, heel herkenbaar. Mijn beide kinderen wonen nu op zichzelf. En ik heb met verbijstering geluisterd naar vriendinnen die het vreselijk vonden toen hun laatste kind het huis uit ging. Tranen met tuiten.
Ik vond het heerlijk.
IMI-x2 schreef op 18-02-2026 om 13:59:
Heel herkenbaar hoor (jongvolwassen zoon met ASS woont nog thuis) en dat gevoel loopt inderdaad min of meer gelijk met de overgang. Het opvoeden is wel eens klaar, ik wil niet meer.
Ik 3 met ass ,en die vinden het ook moeilijk om zelf dingen te doen, want bv koelkast onoverzichtelijk voor ze ,1 woont nu zelfstandig en dat gaat beter want weet precies waar alles staat.
Alice12 schreef op 18-02-2026 om 14:00:
Ja, heel herkenbaar. Mijn beide kinderen wonen nu op zichzelf. En ik heb met verbijstering geluisterd naar vriendinnen die het vreselijk vonden toen hun laatste kind het huis uit ging. Tranen met tuiten.
Ik vond het heerlijk.
Ik vermoed dat ik het ook heerlijk ga vinden. Man wat minder, die is minder thuis door werk en maakt het minder mee.
Voor de jongvolwassen kinderen is het ook gewoon goed om niet tot hun 30e onder moeders vleugels te blijven. Ze moeten ook leren hoe ze het zelf moeten doen.