Is het normaal om toe te zijn aan een leeg nest?
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, zit in zijn master, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer. Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
Herkenbaar hoor! Hier 3 jongvolwassenen tussen de 17 en 23 jaar. De oudste 2 met vriendjes die hier ook regelmatig zijn/eten/slapen. De drukte in huis vind ik vaak wel gezellig maar het huishouden voor zoveel personen daar wordt ik wel echt moe en chagerijnig van soms.
Iedereen heeft gelukkig wel een druk leven dus ik ben best vaak s'avond of in het weekend alleen thuis en dan pak ik wel echt mijn kans om te genieten van de rust en lekker mijn eigen serie kunnen kijken met een kopje thee en chocolaatje erbij.
Fijn, zoveel herkenning! Ik probeer zo veel mogelijk dit gevoel bij mezelf te houden, want mijn kinderen kunnen er helemaal niks mee op dit moment. De 1 staat ingeschreven in verschillende plaatsen en de ander weet nog niet eens waar hij gaat studeren. En ik ga ze zeker niet het huis uit dwingen.
Ik doe veel dingen voor mezelf. Behalve een volle werkweek sport ik veel en ben ik regelmatig bij mijn partner en hij bij mij. Ik ga ook met hem op vakantie en weekeindjes weg. Zij zorgen dan voor alles thuis. Het is dus zeker niet zo dat ik mezelf beperkt voel.
Ze koken allebei al minimaal één keer per week en doen een deel van de was. Als ik er niet ben, zorgen ze voor de huisdieren. Dus het ligt niet aan hen, het is echt iets in mezelf dat aan het veranderen is. De overgang misschien inderdaad, maar ook mijn prille relatie zorgt er volgens mij voor dat ik toe ben aan een andere rol.
Ik wil gewoon thuis keihard muziek kunnen draaien en er niet aan hoeven denken dat er 1 slaapt of zit te studeren. En ik wil gewoon soms de keuken in kunnen lopen zonder dat iemand me iets vraagt of een enthousiast verhaal begint te vertellen. Ik wil kunnen kroelen op de bank zonder bang te zijn dat er ineens iemand de kamer in komt. Dat soort dingen.
Ja prima hoor: duizend mensen duizend verschillende persoonlijkheden.
Alles wat je ontspannen en met humor vertelt doet veel minder pijn dan dat je je zit te schamen over je gedachten, dus je kan best wel eens aan de kinderen vertellen dat je natuurlijk nog steeds geniet van hun gezelschap maar dat een avondje alleen ook heel fijn is.
Een beetje speels brengen en dan schikken ze zich heus wel in het feit dat je af en toe het huis voor je alleen wil. Dan weten ze dat alvast.
Het verschilt ook een beetje over wie het kind is/ hoe het kind is. Zo was ik blij toen vorig jaar 2 kinderen het huis verlieten, maar heb geen moeite met de nu nog thuiswonende kinderen. Zelfs niet met de tijdelijke thuiswonende zoon (+ in het weekend 3 kleinzoontjes), al geeft het wel veel meer rust nu hij een eigen woning heeft. Het scheelt veel dat wij een groot huis hebben, waarin 2 badkamers en voor mij een eigen studeerkamer. Goede communicatie is belangrijk: duidelijk op tijd aangeven wie er wanneer mee-eet/ wie kookt/ wat er aan boodschappen moet komen. Hoera voor whatsapp
lientje69 schreef op 18-02-2026 om 15:55:
[..]
Ik reageerde een tijdje geleden op een vraag over leeg nest dat ik ernaar uitkeek dat dochter op zichzelf ging en werd toen zowat afgefakkeld. Maar idd. Het is inmiddels zo ver en ik vind de rust heerlijk. En de zooi die ze maakte mis ik ook zeker niet! Nu woont ze vlakbij en zie ik haar nog regelmatig. Dat scheelt misschien.
Afgefakkeld? Echt? Wat erg
Topic naar mijn hart dit. De mijne zijn 16 en 18 maar het lijkt me ook fijn als ze op den duur uit huis zijn. Wij kunnen trouwens ook allemaal van elkaar zien waar we zijn. Man vindt het fijn als hij op de fiets weg is en iets zou overkomen, dat ik hem dan kan vinden. Geen idee of dames het uit zetten als ze het huis uit zijn. Merken we vanzelf. Ze wonen iig nog minimaal 4 jaar hier, tijdens hun MBO/HBO opleiding die ze na het examen gaan starten in september. Ik vraag altijd wel wie wanneer moet werken enzo. Ik vergeet steeds een familie planner aan te schaffen…
Euphoria schreef op 18-02-2026 om 18:58:
Vraag is……waar/hoe vinden ze een eigen stek?
Wij hebben jaren terug toen we kans kregen het huis van de buren erbij gekocht. Daar heeft eerst een jongere gewoond die op straat gezet was door zijn moeder. Toen we die de volwassenheid in hadden geholpen en deze een eigen huisje kon kopen, hebben we het opgeknapt en nu woont dochter er met een andere jongere die door omstandigheden niet meer thuis kon blijven. ( soort studentenhuisconstructie maar ze werken beiden ) . Huur zowel bij de eerste als nu bij dochter en andere huurder héél laag zodat ze kunnen sparen en wat opbouwen. Maar niet iedereen heeft die kans natuurlijk.
Alice12 schreef op 18-02-2026 om 23:04:
[..]
Afgefakkeld? Echt? Wat erg
Ja iets van dat het zo erg was dat ik mijn kind het huis uit wilde hebben. En hoe zij zich daarbij dan niet moest voelen. Ontaarde moeder hier hoor...
Overigens kunnen dochter en ik ook elkaars locatie zien via life360. Heeft ze zelf aangemaakt toen ze haar rijbewijs kreeg. Ik ben naast een ontaarde moeder nl ook een erg bezorgde moeder. Ze appt me ook regelmatig als ik bijvoorbeeld met een vriendin weg ben ergens wat eten: zo lekker weer de hort op? Alles met humor. En als ze echt niet wil dat ik weet waar ze zit , zet ze haar locatie uit. Vooral in het begin keek ik vaak als ze met de auto weg was. Nu veel minder. Maar als ze verder weg gaat met de auto , niet thuis is op de afgesproken tijd of met haar paard op buitenrit ( ooit met ambulance afgevoerd) vind ik het prettig even te kijken waar ze uithangt. Maar goed, ze doet zoiets ook met vriendinnen. Dan lopen we samen in de stad en hoor ik opeens : hee , vriendin x is hier ook!
Ook daarin word ik raar gevonden. Het zij zo. Heb verder gelukkig een goede band met mijn kinderen ( met oudste heb ik deze app niet, dit kwam echt zelf vanuit dochter ) Man wil het ook niet , maar vraagt wel vaak : waar hangt dochter uit? Soms omdat hij wat aan het huis wil klussen en haar niet wil storen , soms ook gewoon uit interesse omdat we haar al een paar dagen niet gezien hebben of uit bezorgdheid.